ประสบการณ์เป็นชู้ที่มีแต่เจ็บเอง

ดีค่ะวันนี้เราจะมาเล่าประสบการณ์ครั้งแรกของเราที่เคยเกิดขึ้นในครึ่งชีวิตของเรากันค่ะเราเคยคบกับผู้ชายคนนึงซึ่งเขาเป็นคนที่ดื้อมากชอบพาเพื่อนเล่นอะไรแพลงๆๆซนจนครูด่าไม่เว้นแต่ละวันช่วงนั้นเรารู้จักเพราะเราชอบแกล้งกันบ่อยๆซึ่งตอนนั้นเราเป็นเด็กใหม่เข้ามาค่ะตอนนั้นเขาคบกับผู้หญิงคนนึงซึ่งเราก็มองคู่นี้น่ารักไม่ได้คิดไรแต่พอทั้งสองเลิกกันเขาก็ตามจีบเราซึ่งยอมรับค่ะช่วงนั้นตัดสินใจที่คบกับเขาเพราะว่าเหงารู้สึกว่าอยากมีโมเมนส์หวานๆเหมือนกับเพื่อนๆอยากมีรอยยิ้มหรือรู้จักกับความรักช่วงที่เราคบกันเอาตรงๆคือมันดีมากๆค่ะมีความสุขยิ้มได้ตลอดมีเขินๆกันและซื้อของให้กันบอกรักกันหอมแก้มกันเรียนรู้ต่างๆไปด้วยกันมันคือความสุขสำหรับเรามากๆจนลืมไม่ลงค่ะเขาสอนอะไรมากมายให้เรารู้ค่ะแม้ว่าจะเป็นระยะสั้นๆแต่พอเราคบกันได้สักประมาณเกือบ2เดือนเราก็เลิกกันเพราะมือที่สามตอนนั้นเราไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเลือกเขาทำไมที่ผ่านมาเรายังไม่ดีพอหรอทำไมต้องไปมีคนอื่นอะไรงี้ซึ่งตอนนั้นเราเลิกเพราะเราจับเขาได้คาหนังคาเขาซึ่งเราทำใจไม่ได้ตอนเลิกกันเรามักเพ้อถึงเขาบ่อยๆแต่เขาก็ไม่ได้กลับมาผ่านไปประมาณ3-4เดือนเราก็ได้กลับมาคุยกันอีกถึง3-4รอบเลยแต่มันก็ไม่เวิร์คตอนนั้นเราใช้เวลาหลายอาทิตย์ถึงจะลืมเขาได้สนิทมองหน้าได้ยิ้มได้แบบไม่นึกถึงเขาแล้วเวลาผ่านไปถึง2ปีมั้งคะตอนนั้นเราเปลี่ยนแฟนบ่อยเพราะหาความรักหรือเพราะเติมเต็มช่องว่างในใจของเราค่ะส่วนเขาก็มีแฟนสาวคบได้ประมาณ9เดือนแล้วเอาตรงๆเราก็ไม่ซีเรียสอะไรแล้วนะคะไม่ได้สนใจหรืออะไรหยอกเล่นกันได้ปกติจนเขาเริ่มมาพูดจาทะลึ่งๆใส่เราแอบมองหน้าอกเราหรือทักมาหาเราบ่อยๆซึ่งตอนนั้นความรู้สึกที่ไม่ได้เต้นเเรงหรือโหยหาอะไรจากความรักแล้วมันเริ่มกลับมาค่ะคือตอนนั้นรู้สึกผิดและก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้ค่ะเราคิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีกันเขาอาจจะเป็นรักแรกของเราที่ทำให้เราทั้งสุขและทุกข์ค่ะเอาตรงๆคือยอมรับเลยค่ะเราอดใจไม่ได้ที่จะตอบกลับเขาหยอดกลับเขาเล่นกับเขารู้ทั้งรู้ว่าเขามีแฟนรู้ทั่งรู้ว่าเราไม่มีวันแทนที่ตรงนั้นได้แต่เราก็อดไม่ได้ที่จะยอมสวมเขาเพื่อเขายอมหน้าด้านๆยอมเป็นที่สองเพื่อได้อยู่ข้างๆเขาไม่ใช่ว่าไม่มีใครเข้าหาเราแต่เราเลือกที่จะทิ้งทุกคนเพื่อเขาเอาตรงๆเป็นชู้ไม่มีอะไรดีหรอกค่ะถึงจะมีความสุขแต่มันก็แค่ช่วงเวลาสั้นๆจากนั้นมีแต่เจ็บพอเห็นเขาตั้งวอเปเปอร์แฟนเราก็ปวดใจเห็นเขาเปิดแชทคุยกับแฟนเราก็ทรมานหัวใจมันทั้งจุกทั้งเจ็บเราได้แต่เบือนหน้าหนีแล้วนยิ้มแห้งๆให้เขาเราอยากจะร้องไห้แต่ก็ทำไม่ได้ได้แต่ยิ้มแแล้วหันไปกอดเขาทุกครั้งที่เขาทะเลาะกันกับแฟนเราก็ได้แต่ปลอบและโอบกอดเขาเรายอมให้เขาจจับสัมผัสตัวเราด้วยความเต็มใจแต่ทุกครั้งที่มองหน้าเขาก็อดหน่วงใจไม่ได้เราทั้งรักเขาจนทิ้งเขาไปไม่ได้และเจ็บจนอยากจะปล่อยเขาไปเราพร่ำเพ้อเจ้อถึงเขาเล่าให้ใครฟังก็ไม่ได้นอกจากรอข้อความของเขาเอาตรงๆคือทรมานค่ะมีแต่เจ็บเราทนมานานสักพักก่อนจะตัดสินใจถอยออกมาค่ะเพราะเราเหนื่อยถึงจะเจ็บใจถึงจะปวดใจถึงจะลืมเขาไม่ได้แต่อะไรที่ไม่ใช่ของเราเราก็ไม่มีทางได้มันมาหรอกค่ะปัจจุบันเลิกติดต่อกับเขาแล้วค่ะแต่ยังไม่มูฟออนหน่วงใจสุดๆค่ะและหวังว่าสักวันนึงเราจะยิ้มได้โดยไม่มีเขาและทิ้งเรื่องราวความรักพวกนั้นทิ้งไปให้หมดแล้วกลับมารักตัวเองค่ะ(เราจะไม่แก้ตัวหรืออะไรทั้งสิ้นนะคะเพราะเราได้เรียนรู้บทเรียนและเข้าใจแล้วค่ะเรามีสติที่จะคิดได้ทบทวนแล้วค่ะและจะไม่บอกว่าตัวเองทำถูกหรือดีอะไรทั้งสิ้นค่ะเรายอมรับทุกคอมเมนท์ทุกคคำต่อว่าค่ะเพราะเรารักเขามากจนทำลงไปขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ)