ชายวัยกลางคนๆหนึ่ง ทำหน้าที่เข็นรถคนไข้/คนเจ็บที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง...เห็นสภาพความจ็บป่วย บาดเจ็บหนักๆ นอนนิ่ง/นอนดิ้นรอหมออยู่บนเตียงที่เขาเข็นทุกวี่ทุกวัน...จิตใจเต็มไปด้วยความหดหู่..เบื่อหน่าย มีแต่ความทุกข์ทรมานทั้งวัน...
      เขาไม่อยากทำงานนั้นอีก...แต่ก็ไม่มีทางเลือก...เพราะต้องการรายได้ไปเลี้ยงตัวและครอบครัว...เขาไม่มีกะจิตกะใจทำงานเลย เศร้า เหม่อลอย ...เหมือนไร้ชีวิต..เข็นรถคนไข้...ชนโน่น นี่ นั่น ผู้คน ข้าวของ ทำคนไข้ตกเตียงก็หลายหน....ญาติผู้ป่วยร้องเรียนเขา....รพ.ก็ทำการว่ากล่าวตักเตือนหลายครั้ง...
    จนในทีสุด...ยื่นคำขาดว่า หากเกิดเรื่องไม่ดีกับคนไข้อีก...เขาต้องออกจากงาน !
    เขานั่งนิ่ง.ตั้งสติอยู่หน้าหัวหน้างานอยู่นาน ! คิดได้ว่า ถ้าเขาต้องตกงาน คงไปหางานอื่นไม่ได้แน่...เพราะเรียนไม่มาก และไม่มีความสามารถอื่นใดเลย....
   ในที่สุด...เขาเอ่ยปากขอโอกาสจากหัวหน้าอีกครั้งหนึ่ง...รับปากจะปรับปรุงตัวใหม่...
   วันต่อมา เขาเข้าทำงานแต่เช้า...เข้าเข็นรถคนไข้ตามเดิม...แต่ระหว่างที่เขาเข็นคนไข้นั้น...เขาอยู่ด้านปลายเท้าของคนไข้..เขาตั้งใจดู "นิ้วเท้า" ของคนไข้ที่โผล่ออกมานอกผ้าห่ม....
       สนใจลักษณะนิ้วและเท้าของคนไข้...แต่ละคนที่แตกต่างกัน ทั้งหญิงชายเด็กผู้ใหญ่คนชรา เจ็บหนัก เจ็บเบา นอนแบบด้วยโรคอะไร?
      นานๆเข้า เขาก็เริ่มสนุกและสะสมความรู้ในลักษณะ ความเหมือน ความแตกต่าง ของคนไข้ได้ !
   เขากลับมาทำงานด้วยความสนุก ตั้งใจเข็นคนไข้ พูดจาชวนคุย "กำลังไปหาหมอนะครับ...หมอเก่งและใจดีมาก...ทนอีกนิดเดียวนะครับ...ฯลฯ"
"ดีใจด้วยนะครับ ที่หายและกลับบ้านได้แล้ว..มีรถมารับไหมครับ ? ถ้างั้นผมให้เรียกแท็กซี่นะครับ !....
พร้อมด้วยรอยยิ้ม ที่อบอุ่น ให้กำลังใจ และแสดงออกถึงความเต็มใจให้บริการ มีความสุข ความอิ่มใจ
      เมื่อคนไข้/ญาติ ให้คำชื่นชมและขอบคุณในการทำหน้าที่อย่างดี...!
     ไม่นานต่อมา เขาก็ได้รับการพิจารณาตอบแทนจากหัวหน้าและโรงพยาบาล...
      เขามีความสุขจากการให้บริการคนไข้ ได้รับความรู้เรื่องการดูลักษณะเท้าผู้คน รายได้-ความมั่นคงจากงาน และอิ่มใจ ที่ได้ให้ความสุข/สบายใจกับคนไข้ที่มาหาหมอทุกคน-ทุกวัน !
----------------