รู้สึกน้อยใจเรื่องสัญชาติมากเลยค่ะ

อยากระบายนิดนึง(มาก)ค่ะ คือเราเป็นเด็กที่เกิดในไทยโดยที่พ่อแม่เป็นชาวต่างชาติทั้งคู่ค่ะเลยไม่ได้สัญชาติไทยแต่ก็อยู่ไทยมาตลอดตั้งแต่เด็กเรียนแล้วก็โตที่ไทยปกติเลยค่ะ ปัจจุบันถือบัตรชมพูหัว 7 มีทะเบียนบ้านเล่มเหลืองที่มีเราคนเดียว(ทร.38)ค่ะ สมัยเด็ก ๆ อายเพื่อนมากเวลากรอกสัญชาติหรือเชื้อชาติไม่เหมือนใครเขา เวลาจะทำอะไรก็ลำบากค่ะ ความฝันหรืออาชีพในอนาคตหลาย ๆ อย่างเราก็ต้องพับเก็บไปเพราะตัวเองไม่ใช่คนไทย จะบรรจุรับราชการหรือไปทำอะไรก็ต้องพยายามหน่อยในอนาคตจะได้สัญชาติจริงไหมยังไม่ทราบเลยค่ะ ตอนได้คุยเรื่องนี้กับครูแนะแนวคือโฮมากค่ะ5555 มันฝังหัวมาก ๆ จนเราตัดช้อยส์เองหมดกำลังใจเองไปหมดเลย พอโตขึ้นแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าเหมือนมีเส้นบาง ๆ กั้นเราจากคนรอบตัวตลอดเลยค่ะ สมัครทุนหลาย ๆ ทุนก็ไม่ได้เพราะติดสัญชาติไม่ใช่คนไทย(ข้อนี้เจ็บมากเลยค่ะ เกรดถึงทุกอย่างครบตามข้อกำหนดแต่ติดที่เราไม่ใช่คนไทยมันนอยย) หรือที่คิดอยากลองไปแลกเปลี่ยน ไปต่างประเทศกับโรงเรียนก็ไม่ได้เหมือนกัน จะไปทำงานพาร์ทไทม์ก็คุณสมบัติไม่ตรงอีก (เศร้าTT) ไม่อยากเกิดมาแบบนี้เลย สิทธิขั้นพื้นฐานหลาย ๆ อย่างที่สงวนไว้ให้คนไทย ไอเราที่ไม่ใช่คนไทยก็ไม่ได้อะเนอะถูกแล้ว แต่ก็อดนจ้อยในอยู่ไม่ได้เหมือนกันค่ะทั้งที่ก็โตมาที่ประเทศนี้เหมือนกันแต่ทำไมเราต่างจากใครเขาขนาดนี้ เหมือนถูกจำกัดไว้ในกรอบกรอบนึง จะไปทางไหนก็ไม่สุดสักทาง ปัญหาเราก็ไม่ได้โลกแตกระเบิดอะไรขนาดนั้น ดำเนินชีวิตได้ปกติ แต่พอคิดเรื่องนี้แล้วก็หมดกำลังใจสุด ๆ เลยค่ะ การขอสัญชาติเป็นเส้นทางที่ดูยาวววไกลลลมากกก ขั้นตอนเอกสารเยอะไปหมดไม่ได้จบแค่เรียนป.ตรีแบบที่มีคนเคยบอกเลยค่ะTT ต้องรอเวลาจริง ๆ ใครมีประสบการณ์เคยผ่านมาสามารถแนะนำได้นะคะ หรือใครที่มีสถานการณ์เดียวกันก็เมคเฟรนกันได้ค่ะ ขอบคุณที่อ่านหนูบ่นอะไรไม่รู้ หากพิมพ์อะไรผิดพลาดหรือทำให้ใครไม่พอใจตรงไหนต้องขอโทษด้วยนะคะ ขอบคุณมาก ๆ ค่า🙏🙇‍♀️