ปันหาเรื่องเเม่สามี

เราแต่งงานมา15ปี มีลูก2คน มีปัญหา กับเเม่สามีมาตลอด ดีบ้างทะเลาะบ้าง ตามประสา แม่ยายลูกสะใภ้ เรายอมรับว่า บ้านสามีค่อนข้างฐานะดีกว่าบ้านเรามาก สมบัติหรือการช่วยเหลือก้อมากับทางบ้านสามี ที่หยิบยื่นให้ผ่านลูกชาย เราก็ไม่ติดอะไร เเต่แก่เป็นคนพูดอะไรไม่ค่อยจะคิด และเป็นโรคคนแก่ เอาแต่ใจ เข้าไม่ได้กับลูกสะใภ้ทุกคน แต่ปันหาของเราตอนนี่คือ บ้านที่สร้างกำลังจะเสร็จ สามีพูดตลอดว่า จะพาแม่มาอยู่ด้วย เราก้อคิดว่าพอจะทนได้ แต่ทุกครั้ง ขนาดที่แม่สามีไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับเรา เวลาทางฝ่ายบ้านเรามานอนที่บ้าน ก้อมักจะเกิดปัญหา ยิ่งถ้าเเม่สามี อยู่บ้านเดียวกับเรา คิดหรือว่าทางบ้านเราจะมาเที่ยวได้ ทุกครั้งเราพอจะยอมทนและถอยบ้าง แต่ครั้งนี่ เราคิดว่าจะไม่ยอม สามี มีพ่อเเม่ที่ดูเเล แล้วเราไม่มีเหรอ เราก้อมีพ่อมีเเม่เหมือนกัน ปันหานี่มันหลีกเลี่ยงได้ ถ้าอยู่คนละที่ แต่ตราบไดที่มาอยู่ด้วยกัน เชื่อเถอะ ยังไงก้อเลี้ยงไม่ได้ เราเลยคิดว่า ถ้าวันนึ่งเรื่องนี่ต้องเกิดขึ้นจริง เราจะย้ายออกมาอยู่ข้างนอก และสามีก้อคงคิดจะเลิกกับเรา เราเองก้อคิดว่าเราจะเลือกแบบนั้น เพราะเราเองก้อหาทางแก้ไม่ออกแล้ว มีแค่ทางนี่ทางเดียว เเละต่อให้เราไม่อยากเลิกกับสามี แต่คิดว่ายังไงก้อต้องทำใจค่ะ  เพราะเหมือนเขาจะมองเเค่มุมของเขา ไม่ได้มองมุมของเราเลย เหนื่อยที่จะมานั่งอธิบายเรื่องนี่ เราได้แต่อึดอัดและเก็บมาตลอด พอพูดออกไป เรากลายเป็นคนที่ผิดเชยเลย😩