สวัสดีค่ะ 😊
หายจาก Pantip ไปนานเลย
มีคนส่งข้อความมาถามว่า
"ช่วงนี้หายไปไหน ไม่เห็นมาอัปเดตเลย"
จริง ๆ ไม่ได้หายไปไหนค่ะ
แต่ชีวิตช่วงนี้ยุ่งมาก...
จนบางวันเงยหน้าจากโทรศัพท์อีกที ก็เกือบเที่ยงแล้ว
หลายคนอาจจำได้ว่า ก่อนหน้านี้เราเคยลาออกจากงานประจำ เพื่อกลับมาช่วยที่บ้านทำธุรกิจกล้วยทอด
ตอนนั้นหลายคนให้กำลังใจมาก
บางคนก็บอกว่า
"ธุรกิจครอบครัวน่าจะสบายกว่าเป็นมนุษย์เงินเดือน"
เราก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ
แต่พอได้ลงมือทำจริง...
มันไม่เหมือนที่คิดเลย
ช่วงแรกเรายืนขายหน้าร้านทุกวัน
แต่พอร้านเริ่มอยู่ตัว เราตัดสินใจจ้างพนักงานประจำร้าน 1 คน
หลายคนอาจคิดว่า...
"มีลูกน้องแล้ว น่าจะสบายขึ้น"
แต่ความจริงคือ...
เราแค่เปลี่ยนจาก "คนทำงาน"
มาเป็น "คนที่ต้องรับผิดชอบทุกอย่าง"
ทุกเช้า...
ก่อนจะเข้าร้าน
เราต้องแพ็กออเดอร์แป้งที่ลูกค้าสั่งออนไลน์
ตรวจยอด
ติดต่อขนส่ง
ตอบแชตลูกค้า
ประสานงานหลายอย่าง
กว่าจะเสร็จ...
บางวันของที่ร้านก็ขายหมดแล้ว
เราเลยเข้าไปสรุปยอด เก็บเงิน และดูภาพรวมแทน
แต่ชีวิตก็ไม่ได้มีแค่นั้น
ช่วงนี้เรากำลัง...
หาทำเลเปิดสาขาที่ 2
เป็นนายหน้าขายแป้งให้ร้านอื่น
วางระบบการขายออนไลน์
มอนิเตอร์ร้านผ่านมือถือ
คิดคอนเทนต์
ศึกษาการตลาด
และกำลังเตรียมทำคอร์สสอนทอดกล้วยทอดให้แม่ เพราะเราอยากให้ความรู้ที่แม่สะสมมาทั้งชีวิต สร้างรายได้ได้มากกว่าการขายหน้าร้านเพียงอย่างเดียว
ทั้งหมดนี้...
ทำผ่านโทรศัพท์เกือบหมด
และนี่คือสาเหตุที่เรากับแม่เริ่มมีเรื่องให้เถียงกันบ่อยขึ้น
แม่ยังเข้าร้านตั้งแต่เช้าทุกวัน
ส่วนเรา...
กว่าจะเข้าร้าน บางวันก็สาย
แม่ชอบพูดว่า
"ตื่นสาย"
"เอาแต่เล่นโทรศัพท์"
"ไม่ค่อยเข้าร้าน"
ทุกครั้งที่ได้ยิน...
เราก็เงียบ
ไม่ใช่เพราะไม่มีคำตอบ
แต่เพราะรู้ว่า...
ต่อให้อธิบายยังไง
สิ่งที่แม่เห็น
กับสิ่งที่เราทำ
มันเป็นคนละภาพ
สิ่งที่แม่เห็น คือเราก้มหน้าดูโทรศัพท์
แต่สิ่งที่แม่ไม่เห็น คือธุรกิจทั้งร้านกำลังเดินอยู่ในโทรศัพท์เครื่องนั้น
สำหรับแม่...
การทำงาน คือการอยู่หน้าร้าน
ยืนขายของ
เจอลูกค้า
เหนื่อยให้เห็น
แต่สำหรับเรา...
การทำงาน คือการทำให้ธุรกิจเดินต่อ
ถึงแม้จะนั่งอยู่หน้าจอ
ทุกครั้งที่เราก้มดูโทรศัพท์
เราอาจกำลังตอบลูกค้า
เช็กยอดขาย
วางแผนเปิดสาขา
คุยกับร้านตัวแทน
แก้ปัญหาออเดอร์
หรือหาวิธีทำให้ธุรกิจของครอบครัวไปได้ไกลกว่าเดิม
เราไม่ได้โกรธแม่นะ
เพราะเข้าใจว่าแม่โตมาอีกยุค
ยุคที่การทำงานต้อง "มองเห็น"
ส่วนงานของเรา...
หลายครั้งมองไม่เห็น
แต่ไม่ได้แปลว่าเราไม่ทำ
บางครั้งก็แอบหวังว่า...
สักวันแม่จะเข้าใจว่า
โทรศัพท์เครื่องนี้ ไม่ใช่ของเล่น
แต่มันคือ "เครื่องมือทำงาน" ที่กำลังช่วยพาธุรกิจของครอบครัวเติบโต
"งานของเราไม่ได้หายไปไหน... มันแค่ย้ายจาก 'หน้าร้าน' มาอยู่ 'หน้าจอ'"
สุดท้าย...
อยากถามเพื่อน ๆ ค่ะ
มีใครเคยโดนคนที่บ้านบอกว่า
"เอาแต่เล่นโทรศัพท์"
ทั้งที่จริง ๆ เรากำลังทำงานอยู่บ้างไหม?
😀 แชร์ประสบการณ์ จากคนวัย 30 EP4 ...เมื่อแม่บอกว่าเราเอาแต่เล่นโทรศัพท์ ทั้งที่ธุรกิจกำลังเติบโต😔
หายจาก Pantip ไปนานเลย
มีคนส่งข้อความมาถามว่า
"ช่วงนี้หายไปไหน ไม่เห็นมาอัปเดตเลย"
จริง ๆ ไม่ได้หายไปไหนค่ะ
แต่ชีวิตช่วงนี้ยุ่งมาก...
จนบางวันเงยหน้าจากโทรศัพท์อีกที ก็เกือบเที่ยงแล้ว
หลายคนอาจจำได้ว่า ก่อนหน้านี้เราเคยลาออกจากงานประจำ เพื่อกลับมาช่วยที่บ้านทำธุรกิจกล้วยทอด
ตอนนั้นหลายคนให้กำลังใจมาก
บางคนก็บอกว่า
"ธุรกิจครอบครัวน่าจะสบายกว่าเป็นมนุษย์เงินเดือน"
เราก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ
แต่พอได้ลงมือทำจริง...
มันไม่เหมือนที่คิดเลย
ช่วงแรกเรายืนขายหน้าร้านทุกวัน
แต่พอร้านเริ่มอยู่ตัว เราตัดสินใจจ้างพนักงานประจำร้าน 1 คน
หลายคนอาจคิดว่า...
"มีลูกน้องแล้ว น่าจะสบายขึ้น"
แต่ความจริงคือ...
เราแค่เปลี่ยนจาก "คนทำงาน"
มาเป็น "คนที่ต้องรับผิดชอบทุกอย่าง"
ทุกเช้า...
ก่อนจะเข้าร้าน
เราต้องแพ็กออเดอร์แป้งที่ลูกค้าสั่งออนไลน์
ตรวจยอด
ติดต่อขนส่ง
ตอบแชตลูกค้า
ประสานงานหลายอย่าง
กว่าจะเสร็จ...
บางวันของที่ร้านก็ขายหมดแล้ว
เราเลยเข้าไปสรุปยอด เก็บเงิน และดูภาพรวมแทน
แต่ชีวิตก็ไม่ได้มีแค่นั้น
ช่วงนี้เรากำลัง...
หาทำเลเปิดสาขาที่ 2
เป็นนายหน้าขายแป้งให้ร้านอื่น
วางระบบการขายออนไลน์
มอนิเตอร์ร้านผ่านมือถือ
คิดคอนเทนต์
ศึกษาการตลาด
และกำลังเตรียมทำคอร์สสอนทอดกล้วยทอดให้แม่ เพราะเราอยากให้ความรู้ที่แม่สะสมมาทั้งชีวิต สร้างรายได้ได้มากกว่าการขายหน้าร้านเพียงอย่างเดียว
ทั้งหมดนี้...
ทำผ่านโทรศัพท์เกือบหมด
และนี่คือสาเหตุที่เรากับแม่เริ่มมีเรื่องให้เถียงกันบ่อยขึ้น
แม่ยังเข้าร้านตั้งแต่เช้าทุกวัน
ส่วนเรา...
กว่าจะเข้าร้าน บางวันก็สาย
แม่ชอบพูดว่า
"ตื่นสาย"
"เอาแต่เล่นโทรศัพท์"
"ไม่ค่อยเข้าร้าน"
ทุกครั้งที่ได้ยิน...
เราก็เงียบ
ไม่ใช่เพราะไม่มีคำตอบ
แต่เพราะรู้ว่า...
ต่อให้อธิบายยังไง
สิ่งที่แม่เห็น
กับสิ่งที่เราทำ
มันเป็นคนละภาพ
สิ่งที่แม่เห็น คือเราก้มหน้าดูโทรศัพท์
แต่สิ่งที่แม่ไม่เห็น คือธุรกิจทั้งร้านกำลังเดินอยู่ในโทรศัพท์เครื่องนั้น
สำหรับแม่...
การทำงาน คือการอยู่หน้าร้าน
ยืนขายของ
เจอลูกค้า
เหนื่อยให้เห็น
แต่สำหรับเรา...
การทำงาน คือการทำให้ธุรกิจเดินต่อ
ถึงแม้จะนั่งอยู่หน้าจอ
ทุกครั้งที่เราก้มดูโทรศัพท์
เราอาจกำลังตอบลูกค้า
เช็กยอดขาย
วางแผนเปิดสาขา
คุยกับร้านตัวแทน
แก้ปัญหาออเดอร์
หรือหาวิธีทำให้ธุรกิจของครอบครัวไปได้ไกลกว่าเดิม
เราไม่ได้โกรธแม่นะ
เพราะเข้าใจว่าแม่โตมาอีกยุค
ยุคที่การทำงานต้อง "มองเห็น"
ส่วนงานของเรา...
หลายครั้งมองไม่เห็น
แต่ไม่ได้แปลว่าเราไม่ทำ
บางครั้งก็แอบหวังว่า...
สักวันแม่จะเข้าใจว่า
โทรศัพท์เครื่องนี้ ไม่ใช่ของเล่น
แต่มันคือ "เครื่องมือทำงาน" ที่กำลังช่วยพาธุรกิจของครอบครัวเติบโต
"งานของเราไม่ได้หายไปไหน... มันแค่ย้ายจาก 'หน้าร้าน' มาอยู่ 'หน้าจอ'"
สุดท้าย...
อยากถามเพื่อน ๆ ค่ะ
มีใครเคยโดนคนที่บ้านบอกว่า
"เอาแต่เล่นโทรศัพท์"
ทั้งที่จริง ๆ เรากำลังทำงานอยู่บ้างไหม?