ในที่สุดก็มาถึงวัยที่ต้องพูดว่า "เพลงอะไรเนี่ย ฟังไม่รู้เรื่อง"

ตอนเด็กๆ หลายคนคงเจอผู้ใหญ่บ่นใช่ไหมว่า "เพลงสมัยนี้ฟังไม่เห็นรู้เรื่อง" ไอ้เราเด็กๆ ก็งงเนอะ ก็เพลงไทย ฟังไม่รู้เรื่องตรงไหน
แต่สุดท้ายมาวันนี้ถึงวัยที่เราต้องพูดแบบนั้นบ้างแล้ว 55
เราเองก็ไม่ได้ฟังเพลงเยอะ และไม่มีความรู้ด้านดนตรี แต่ในมุมมองของเราคือ

- เพลงสมัยก่อนจะฟังง่าย ร้องตามง่าย (ซึ่งไม่ว่าชาติไหน เพลงเก่าๆ จะฟังง่ายหมดเลย คือช้า ชัด)
เพราะมีความเป็นกลอน คล้องจอง (แม้บางทีจะฟังงงๆ บ้าง คงเพราะต้องให้มันคล้องกัน) ร้องชัดเจน

- ต่อมาดนตรีเริ่มซับซ้อนขึ้น เริ่มไม่เป็นกลอนมาก แต่ยังคล้องจอง เสียงร้องเริ่มมีเพี้ยนนิดหน่อยตามโน้ต แต่ยังฟังออก

- ต่อมาเนื้อเพลงเริ่มไม่คล้องกันละ เป็นประโยคต่อๆ กัน นิยมร้องแบบเสียงหอนๆ โหยหวน ตะเบ็ง จนแทนที่จะเศร้ากลายเป็นขำ
บางเพลงก็งึมๆ งำๆ เหมือนจะมุดดิน

- จนมาล่าสุด (หลังจากไม่ได้ฟังเพลงมานาน) นักร้องเริ่มโกอินเตอร์มากขึ้น ดนตรีจะเป็นอีกแบบ มีความรู้สึกว่าฟังยากไปหมด
เหมือนเอาประโยคมาต่อๆ กัน ฟังและร้องตามยาก เพราะฟังไม่ออก คงเพราะปรับให้มันเข้ากับโน้ต เลยกลายเป็นเพี้ยนไปหมด
คือทั้งเพลงเหมือนออกแต่วรรณยุกต์เสียงตรี กับจัตวา (กลายเป็นตลกไปเลย อันนี้ความรู้สึกส่วนตัวนะ)
คือถ้าไม่มีเนื้อเพลงให้ดู ก็ฟังไม่รู้เรื่องเลย และถ้าจะฟังเฉพาะส่วนดนตรี ก็ไม่โดนใจอีก (คงเพราะไม่ใช่แนวที่ชอบด้วย)

อันนี้เราไม่ได้ตำหนิว่าเพลงสมัยนี้ไม่ดีนะคะ แค่อยากจะบอกว่าในที่สุดก็มาถึงวัยที่เราพูดเหมือนกับผู้ใหญ่สมัยก่อน 55
ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เด็กๆ สมัยนี้ก็คงบอกเหมือนกันว่า ฟังไม่รู้เรื่องยังไง ออกจะเพราะ ไม่เห็นต้องมีเนื้อเลย ฉันก็ฟังออก
แล้วเพื่อนๆ มีความเห็นต่อเรื่องนี้ยังไงบ้างคะ