มีใครเคยเสียดายช่วงชีวิตในวัยมัธยมเพราะมีแฟนบ้างมั้ยคะ

ตอนนี้เจ้าของกระทู้ขึ้นมหาลัยแล้วแต่พอนึกย้อนเวลากลับไปในช่วงม.ปลายทำให้เรารู้สึกว่า ณ ตอนนั้นยังไม่ได้ใช้ชีวิตกับเพื่อนอย่างเต็มที่เท่าไหร่เลยเพราะตัวเราเองที่มีความรักและติดแฟน *เกริ่นก่อนนะคะว่าแฟนที่เราคบเป็นเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกันค่ะ* เจอกันครั้งแรกตอนม.4และคบกันตอนม.5 ซึ่งก่อนหน้านั้นก็เป็นแค่เพื่อนร่วมห้องกันต่างคนต่างมีคนในใจของตัวเองอยู่แล้ว และเรากับเพื่อนคนนี้ไม่ได้สนิทกันมาก่อนเขากมีกลุ่มเพื่อนของเขาเราเองก็มีกลุ่มเพื่อนของเรา (ข้ามมาช่วงที่คบกันเลยนะคะ) เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนคนอื่นๆในห้องเท่าไหร่ยิ่งกับเพื่อนผช.นี่เขาจะไม่ชอบไม่ถูกหน้าถูกนิสัยเลยด้วยค่ะเพราะเคยมีปัญหากันมาก่อน แล้วเหมือนว่าจะไม่ชอบเข้าสังคมเลยด้วย เวลาเพื่อนเราชวนกันไปนู้นไปนี้ เราจะปฏิเสธค่อนข้างบ่อยค่ะน้อยครั้งที่จะได้ไปกับเพื่อน เพราะเราเอาเวลาไปอยู่กับแฟนซึ่งแฟนเราไม่เคยไปไหนมาไหนกับเพื่อนคนอื่นๆเลย ต่อให้เราไปเขาไม่ไปด้วยอยู่ดีและถ้าเราเลือกไปกับเพื่อนเขาก็จะแอบน้อยใจสาเหตุนี้แหละค่ะที่ทำให้เรามีเวลาอยู่กับเพื่อนไม่เต็มที่ แต่ตัวเราในตอนนั้นไม่ได้คิดแบบนี้เลยค่ะเพราะเราเองก็ติดแฟนแล้วไม่อยากทิ้งให้แฟนต้องอยู่คนเดียว เวลาที่โรงเรียนพาไปเที่ยวหรือไปศึกษาทำกิจกรรมนอกสถานที่ เราก็ใช้เวลาอยู่กับเขาเป็นส่วนมาก แม้ว่าวันนี้เพื่อนจะชวนกันไปกินข้าวแล้วเราอยากไปด้วยแต่แฟนเราดันอยากดูหนังแทน และใช่ค่ะเราเลือกที่จะไปกับเขา เพราะเขาไม่มีเพื่อนไปด้วยประมาณว่าเราเป็นแฟนเขาและเป็เพื่อนสนิททเพียงคนเดียวของเขา ช่วงหลังๆมาเรามีปัญหากับเขาบ่อย ก่อนหน้านั้นเราโดนเขานอกใจไปคุยกับคนในเกมค่ะแต่เราให้โอกาส ความคิดเราในตอนนั้นคือการเลิกกับเขาเป็นเรื่องที่ยากมากค่ะ ด้วยความที่อยู่ห้องเดียวกันนั่งเรียนข้างกันตัวแทบติดกันตลอดเวลาเลย อีกอย่างที่ไม่กล้าเลิกเพราะเขามีเราเป็นเพื่อนคนเดียว เพื่อนๆในห้องก็ค่อนข้างไม่ชอบนิสัยเขาสักเท่าไหร่ด้วยค่ะจริงๆคือมีหลายเรื่องที่เขาเข้ากับเพื่อนคนอื่นไม่ได้ *แต่เพื่อไม่ให้กระทู้ยาวเกินไปเราขอไม่เล่ารายละเอียดเยอะนะคะ*

เราคบกับเขามาเกือบ2ปีและสุดท้ายแล้ววันนึงเรากับเขาก็ได้เลิกกันจริงๆค่ะ เพราะการโดนนอกใจอีกเช่นเคย ใช่ค่ะและนี่คือจุดเปลี่ยนความคิดของเรา ที่ผ่านมาเรารู้สึกเสียเวลากับเขามามาก แต่ก็ผิดที่ตัวเรามัวแต่ลังเลไม่กล้าเลิกกับเขาเพราะแค่กลัวว่าเขาจะไม่มีเพื่อนคบ แล้วเขาเองก็ไม่ใช่คนที่นิสัยดีอะไรขนาดนั้นค่ะ แต่ที่คบกันมาได้ถึงปีเพราะเราเองก็อดทนกับนิสัยเขาและทำความเข้าใจว่าทุกคนไม่ได้เพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง กว่าจะจบกันได้จริงๆก็ม.6เทอม2แล้วค่ะ และใช่ค่ะพอเลิกกันขึ้นมาจริงๆเพื่อนในห้องก็ไม่มีใครคุยกับเขาเลย แต่สมควรแล้วเพราะเขาทำตัวเองทั้งนั้นเลิกกันไปแล้วแต่เขายังมาตามด่าตามแซะเราสารพัดอยู่เลยค่ะ ทั้งๆที่เขาเป็นคนนอกใจไปเองเราไม่ได้ผิดอะไรเลยแค่ครั้งนี้เราไม่มีโอกาสให้เขาอีกต่อไปแล้ว ระหว่างที่คบกับเขาเราก็โดนเพื่อนเขานินทาด่ามากมายทั้งโดนประจานกับเรื่องที่เข้าใจผิดแต่เขาก็ไม่เคยออกมาปกป้องเราเลยสักครั้ง ขนาดเขามีคนใหม่ไปแล้วเขายังเอาคนใหม่เขามาด่าเราเลยค่ะ555 แต่นั้นแหละค่ะดีแล้วที่เลิกกันเพราะแค่พื้นฐานการให้เกียรติผู้หญิงเขายังทำไม่ได้เลยทั้งๆที่เขาเองก็เป็นผู้หญิง(ทอม)

เราเหลือช่วงเวลาที่จะได้ใช้กับเพื่อนอย่างเต็มที่แค่อีกไม่กี่เดือน จริงๆอยู่กับเพื่อนเรามีความสุขมากกว่าอยู่กับเขาอีกค่ะ แต่ก็นั้นแหละเวลาที่เสียไปมันเอากลับคืนมาไม่ได้แล้ว อยู่ด้วยกันมาตั้ง3ปีแต่สำหรับเราเหมือนพึ่งจะได้อยู่กับเพื่อนๆแค่3เดือนเอง จริงๆเพื่อนเชียร์ให้เลิกกันเยอะมากค่ะ55แต่มันเป็นเรื่องชองคนสองคนจะให้คนอื่นมาตัดสินใจแทนก็ไม่ได้ ทุกวันนี้นึกถึงทีไรก็งงกับตัวเองว่าทนขนาดนั้นได้ยังไง เหมือนเสียเวลาการใช้ชีวิตกับเพื่อนในวัยมัธยมไปครึ่งนึงเลยเพราะแค่การมีความรัก จริงๆแล้วถ้ามีความรักที่ดีมันอาจจะไม่จบแบบนี้ก็ได้มั้งคะ ถ้ามีเพื่อนที่ดีแล้วมีแฟนที่เข้ากับเพื่อนเราได้อาจจะมีความสุขมากกว่านี้ แต่เพราะเขาไม่ดีเราเลยยังนึกเสียดายเวลาที่เสียไปอยู่แบบนี้ เพราะมันไม่ได้เสียแค่เขาไปแต่เสียเวลากับคนที่ไม่ใช่ เสียเวลาที่ควรจะได้ใช้กับเพื่อนในวัยนั้น เสียโอกาสให้ตัวเองได้พบเจอคนที่ดีกว่านี้
สำหรับเราวัยรุ่นเป็นวัยที่สนุกที่สุดแล้ว เราอยากย้อนกลับไปเก็บบรรยากาสตอนนั้นไว้เยอะๆพอโตขึ้นจะได้ไม่มานั่งเสียดายแบบนี้ เป็นไปได้จะบอกตัวเองในตอนนั้นว่าไม่ให้มีแฟนเลยค่ะ

แค่อยากมาแชร์เรื่องราวความผิดพลาดของตัวเองในอดีตก็เท่านั้นค่ะ มีใครเคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆกันแล้วมีความรู้สึกแบบเจ้าของกระทู้ก็มาแชร์กันได้นะคะ