สวัสดีครับ ผมยังอยู่ในวัยเรียน เป็นนักศึกษาครับและผมมีเรื่องที่สงสัยมานาน เลยอยากมาฟังความคิดเห็นจากคุณผู้หญิงโดยตรงครับ
ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่สวนสาธารณะ เจอกันอยู่หลายเดือน เพราะต่างคนต่างมาออกกำลังกายเป็นประจำ สวนค่อนข้างเล็ก เลยมีโอกาสเห็นหน้ากันบ่อย
ช่วงหลายเดือนนั้น ผมสังเกตว่าหลายครั้งเวลาผมเดินเข้ามาในสวน เธอกับเพื่อนจะหันมามองทันที และหลังจากนั้นก็มีจังหวะที่ต่างฝ่ายต่างมองกันอยู่เรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกว่าคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว
มีอยู่วันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังวิ่งแซงเธอกับเพื่อน จู่ ๆ เพื่อนของเธอก็ตะโกนเสียงดังมากว่า "มองใครจ๊ะ มองหาใครจ๊ะ" พอผมวิ่งผ่านไปแล้ว พอวนกลับมาอีกครั้งก็เห็นเพื่อนคนนั้นมองมาทางผมชัดเจน ส่วนตัวเธอกลับทำเป็นนิ่ง ไม่หันมามอง
หลังจากนั้นผมเป็นฝ่ายเข้าไปคุยก่อน เขาก็คุยด้วยดี เดินคุยกันค่อนข้างนาน เล่าเรื่องครอบครัว เรื่องเพื่อน และเรื่องเรียนให้ฟังเอง โดยไม่ได้รีบขอตัวหรือพยายามตัดบท
แต่ครั้งที่สองก่อนเข้าไปคุย ผมบอกเธอไว้ก่อนว่า "เดี๋ยวมีเรื่องคุยด้วยนิดนึง" แล้วผมก็ไปวิ่งต่ออีกกว่าครึ่งชั่วโมง พอกลับมาหา เธอก็ยังยอมเดินคุยกับผมสองคน
ระหว่างคุย ผมพูดถึงเรื่องที่รู้สึกว่าเรามองกันอยู่บ่อย ๆ บรรยากาศเปลี่ยนทันที เธอดูพูดสั้นลง พูดเร็วขึ้น เสียงเบาลง และดูเกร็งกว่าครั้งแรกอย่างชัดเจน พอผมบอกว่ามีคนสังเกตว่าเธอมองผม เธอก็ตอบเบา ๆ ว่า "หนูไม่เคยเห็นพี่" ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเราเคยเดินคุยกันมาแล้ว
ช่วงที่ผมกำลังจะเฉลยว่าผมมองใครในกลุ่ม เธอดูเกร็งที่สุด รีบพูดชื่อเพื่อนขึ้นมาหลายคนเหมือนเดาไปก่อน สุดท้ายผมก็บอกตรง ๆ ว่า "ผมมองเธอ"
หลังจากนั้นเธอนิ่ง เดินต่ออีกพัก แล้วค่อยแยกตัวไปโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ
เรื่องที่ผมสงสัยคือ...
ผู้หญิงมีแบบนี้จริงไหมครับ
คือรู้สึกดี สนใจ หรือแอบชอบใครสักคน แต่ไม่เคยกล้าเป็นฝ่ายเข้าหา ไม่เคยทักก่อน ไม่เคยเปิดประเด็นก่อน และต่อให้ผู้ชายเปิดทางให้แล้ว ก็ยังไม่กล้าเดินเข้ามาเอง
หรือถ้าผู้หญิงสนใจผู้ชายจริง ๆ สุดท้ายจะต้องมีสักครั้งที่เป็นฝ่ายเข้าหาเอง ไม่มากก็น้อย
อยากฟังจากคุณผู้หญิงที่เคยอยู่ในมุมนี้จริง ๆ ว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงเลือกไม่เป็นฝ่ายเริ่ม ทั้งที่อาจเสี่ยงเสียคนที่ตัวเองรู้สึกดีไป
ส่วนคุณผู้ชาย ถ้าเคยเจอผู้หญิงลักษณะนี้ สุดท้ายเรื่องของคุณเป็นอย่างไรบ้างครับ
ขอถามคุณผู้หญิงครับ มีผู้หญิงที่สนใจหรือแอบชอบผู้ชาย แต่ไม่กล้าเข้าหา ไม่กล้าเปิดบทสนทนาก่อน มีอยู่จริงไหมครับ
ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่สวนสาธารณะ เจอกันอยู่หลายเดือน เพราะต่างคนต่างมาออกกำลังกายเป็นประจำ สวนค่อนข้างเล็ก เลยมีโอกาสเห็นหน้ากันบ่อย
ช่วงหลายเดือนนั้น ผมสังเกตว่าหลายครั้งเวลาผมเดินเข้ามาในสวน เธอกับเพื่อนจะหันมามองทันที และหลังจากนั้นก็มีจังหวะที่ต่างฝ่ายต่างมองกันอยู่เรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกว่าคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว
มีอยู่วันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังวิ่งแซงเธอกับเพื่อน จู่ ๆ เพื่อนของเธอก็ตะโกนเสียงดังมากว่า "มองใครจ๊ะ มองหาใครจ๊ะ" พอผมวิ่งผ่านไปแล้ว พอวนกลับมาอีกครั้งก็เห็นเพื่อนคนนั้นมองมาทางผมชัดเจน ส่วนตัวเธอกลับทำเป็นนิ่ง ไม่หันมามอง
หลังจากนั้นผมเป็นฝ่ายเข้าไปคุยก่อน เขาก็คุยด้วยดี เดินคุยกันค่อนข้างนาน เล่าเรื่องครอบครัว เรื่องเพื่อน และเรื่องเรียนให้ฟังเอง โดยไม่ได้รีบขอตัวหรือพยายามตัดบท
แต่ครั้งที่สองก่อนเข้าไปคุย ผมบอกเธอไว้ก่อนว่า "เดี๋ยวมีเรื่องคุยด้วยนิดนึง" แล้วผมก็ไปวิ่งต่ออีกกว่าครึ่งชั่วโมง พอกลับมาหา เธอก็ยังยอมเดินคุยกับผมสองคน
ระหว่างคุย ผมพูดถึงเรื่องที่รู้สึกว่าเรามองกันอยู่บ่อย ๆ บรรยากาศเปลี่ยนทันที เธอดูพูดสั้นลง พูดเร็วขึ้น เสียงเบาลง และดูเกร็งกว่าครั้งแรกอย่างชัดเจน พอผมบอกว่ามีคนสังเกตว่าเธอมองผม เธอก็ตอบเบา ๆ ว่า "หนูไม่เคยเห็นพี่" ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเราเคยเดินคุยกันมาแล้ว
ช่วงที่ผมกำลังจะเฉลยว่าผมมองใครในกลุ่ม เธอดูเกร็งที่สุด รีบพูดชื่อเพื่อนขึ้นมาหลายคนเหมือนเดาไปก่อน สุดท้ายผมก็บอกตรง ๆ ว่า "ผมมองเธอ"
หลังจากนั้นเธอนิ่ง เดินต่ออีกพัก แล้วค่อยแยกตัวไปโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ
เรื่องที่ผมสงสัยคือ...
ผู้หญิงมีแบบนี้จริงไหมครับ
คือรู้สึกดี สนใจ หรือแอบชอบใครสักคน แต่ไม่เคยกล้าเป็นฝ่ายเข้าหา ไม่เคยทักก่อน ไม่เคยเปิดประเด็นก่อน และต่อให้ผู้ชายเปิดทางให้แล้ว ก็ยังไม่กล้าเดินเข้ามาเอง
หรือถ้าผู้หญิงสนใจผู้ชายจริง ๆ สุดท้ายจะต้องมีสักครั้งที่เป็นฝ่ายเข้าหาเอง ไม่มากก็น้อย
อยากฟังจากคุณผู้หญิงที่เคยอยู่ในมุมนี้จริง ๆ ว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงเลือกไม่เป็นฝ่ายเริ่ม ทั้งที่อาจเสี่ยงเสียคนที่ตัวเองรู้สึกดีไป
ส่วนคุณผู้ชาย ถ้าเคยเจอผู้หญิงลักษณะนี้ สุดท้ายเรื่องของคุณเป็นอย่างไรบ้างครับ