ทุกครั้งที่ปิดหน้าจอ ผมบอกตัวเองว่าจะเลิก จะไม่เล่นอีกแล้ว แต่พอถึงวันรุ่งขึ้น หรือเห็นคนอื่นได้ เห็นโฆษณา เห็นราคาที่น่าสนใจ ใจก็เริ่มสั่นอีกครั้ง แล้วก็กลับไปทำแบบเดิม วนอยู่ในวงจรเดิมไม่รู้จบ
สิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่แค่เงินที่หายไป แต่มันคือความรู้สึกผิดกับตัวเอง ผิดหวังในตัวเอง รู้สึกว่าทำไมถึงเอาชนะใจตัวเองไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าทางนี้ไม่ได้พาเราไปไหนเลย มีแต่ทำให้เครียด นอนไม่หลับ คิดแต่เรื่องเงินที่เสียไป และหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์มาช่วยให้ได้คืน ทั้งที่ความจริงแล้วมันแทบไม่เคยเกิดขึ้น
บางครั้งก็แอบอิจฉาคนที่ไม่เล่นการพนัน คนที่หาเงินมาแล้วเก็บได้ ใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ ส่วนผมกลับต้องคอยลุ้น คอยเครียด คอยเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนใช้ชีวิตอยู่กับความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ผมติดการพนันมากแบบได้ก็ยังตามเล่นพอเสียก็ตามอีก
สิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่แค่เงินที่หายไป แต่มันคือความรู้สึกผิดกับตัวเอง ผิดหวังในตัวเอง รู้สึกว่าทำไมถึงเอาชนะใจตัวเองไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าทางนี้ไม่ได้พาเราไปไหนเลย มีแต่ทำให้เครียด นอนไม่หลับ คิดแต่เรื่องเงินที่เสียไป และหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์มาช่วยให้ได้คืน ทั้งที่ความจริงแล้วมันแทบไม่เคยเกิดขึ้น
บางครั้งก็แอบอิจฉาคนที่ไม่เล่นการพนัน คนที่หาเงินมาแล้วเก็บได้ ใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ ส่วนผมกลับต้องคอยลุ้น คอยเครียด คอยเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนใช้ชีวิตอยู่กับความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่ไม่มีวันสิ้นสุด