สวัสดีค่ะ อยากขอคำแนะนำจากทุกคนเกี่ยวกับเรื่อง Avoidant Attachment Style เพราะช่วงหลังเริ่มศึกษาด้านจิตวิทยาและรู้สึกว่าตัวเองอาจมีลักษณะคล้ายแบบนี้
ปัจจุบันรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ค่อนข้างกลัวความสัมพันธ์ลึก ๆ เวลามีคนเข้ามาใกล้หรือความสัมพันธ์เริ่มจริงจัง จะรู้สึกอยากถอยห่าง ไม่ค่อยกล้าเปิดใจ และมักเลือกจัดการทุกอย่างคนเดียวมากกว่าจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ทั้งที่ลึก ๆ ก็อยากมีความสัมพันธ์ที่มั่นคงเหมือนกัน
พอลองย้อนกลับไปคิดถึงอดีต ก็สงสัยว่ามันอาจเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวัยเด็กหรือเปล่า
ตอนอยู่ประมาณ ป.5 คุณแม่ตัดสินใจออกจากครอบครัวไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่น ทำให้รู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งตั้งแต่ยังเด็ก แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าประสบการณ์ครั้งนั้นอาจส่งผลต่อวิธีที่ตัวเองมองความสัมพันธ์ในปัจจุบัน
ตอนนี้ไม่ได้โกรธหรือโทษคุณแม่แล้ว แค่อยากเข้าใจตัวเองมากขึ้น และอยากรู้ว่าถ้าสิ่งที่เป็นอยู่เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ในวัยเด็กจริง เราจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงหรือเยียวยาตัวเองได้อย่างไร
อยากสอบถามทุกคนว่า
* มีใครเคยรู้สึกว่าตัวเองมีลักษณะคล้าย Avoidant Attachment Style บ้างไหม
* มีวิธีไหนที่ช่วยให้เปิดใจและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นได้บ้าง
* การพบจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาช่วยได้มากน้อยแค่ไหน
* มีหนังสือ คอร์ส หรือช่องความรู้ที่แนะนำเกี่ยวกับ Attachment Theory หรือการเยียวยาบาดแผลในวัยเด็กไหม
ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็น ไม่ว่าจะเป็นคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญหรือประสบการณ์ตรงของทุกคน เพราะตอนนี้อยากเริ่มเข้าใจตัวเองและค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงตัวเองให้มีความสัมพันธ์ที่ดีและมั่นคงมากขึ้น
ขอบคุณทุกคนล่วงหน้ามากค่ะ 🙏
คนที่กลัวความสัมพันธ์และชอบถอยห่างจากคนที่รัก แก้กันยังไงคะ
ปัจจุบันรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ค่อนข้างกลัวความสัมพันธ์ลึก ๆ เวลามีคนเข้ามาใกล้หรือความสัมพันธ์เริ่มจริงจัง จะรู้สึกอยากถอยห่าง ไม่ค่อยกล้าเปิดใจ และมักเลือกจัดการทุกอย่างคนเดียวมากกว่าจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ทั้งที่ลึก ๆ ก็อยากมีความสัมพันธ์ที่มั่นคงเหมือนกัน
พอลองย้อนกลับไปคิดถึงอดีต ก็สงสัยว่ามันอาจเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวัยเด็กหรือเปล่า
ตอนอยู่ประมาณ ป.5 คุณแม่ตัดสินใจออกจากครอบครัวไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่น ทำให้รู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งตั้งแต่ยังเด็ก แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าประสบการณ์ครั้งนั้นอาจส่งผลต่อวิธีที่ตัวเองมองความสัมพันธ์ในปัจจุบัน
ตอนนี้ไม่ได้โกรธหรือโทษคุณแม่แล้ว แค่อยากเข้าใจตัวเองมากขึ้น และอยากรู้ว่าถ้าสิ่งที่เป็นอยู่เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ในวัยเด็กจริง เราจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงหรือเยียวยาตัวเองได้อย่างไร
อยากสอบถามทุกคนว่า
* มีใครเคยรู้สึกว่าตัวเองมีลักษณะคล้าย Avoidant Attachment Style บ้างไหม
* มีวิธีไหนที่ช่วยให้เปิดใจและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นได้บ้าง
* การพบจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาช่วยได้มากน้อยแค่ไหน
* มีหนังสือ คอร์ส หรือช่องความรู้ที่แนะนำเกี่ยวกับ Attachment Theory หรือการเยียวยาบาดแผลในวัยเด็กไหม
ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็น ไม่ว่าจะเป็นคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญหรือประสบการณ์ตรงของทุกคน เพราะตอนนี้อยากเริ่มเข้าใจตัวเองและค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงตัวเองให้มีความสัมพันธ์ที่ดีและมั่นคงมากขึ้น
ขอบคุณทุกคนล่วงหน้ามากค่ะ 🙏