อยากเล่า...เฉยๆ...ขอโอ 3 แรง
10 กว่าปีมาแล้ว มีคำถามจาก HR. ของโรงงานทำชิ้นส่วนอิเลตโทรนิคส์ ของไต้หวัน มีพนักงานราว 190 คน ตั้งโรงงานอยู่ในนิคมอมตะ ชลบุรี เฟส 3 ใกล้โรงงานมอเตอร์ไซด์ชื่อดังของอังกฤษ และมีโรงงานในประเทศอื่นอีกหลายแห่ง
อยู่กันด้วยดีมาตลอด ธุรกิจผลิตชิ้นส่วนส่งออกไปทั่วโลก มีค่าจ้าง โบนัส เงินพิเศษต่างๆ และสวัสดิการอยู่ในเกณฑ์เฉลี่ย สูงกว่าอีกหลายโรงงานในย่านนั้น โอที ฉ่ำๆๆๆ "ล่ำซำ" อิ่มแปล้กันถ้วนหน้า รับคนเพิ่มแต่ละที โรงงานใกล้เคียงเดือดร้อนทุกที...“คนหาย”
ที่กระทุ่มแบน ใกล้วัดนางสาว ค่าแรงวันละ 100 บาท โอ 4 ชั่วโมง 6 วัน/สัปดาห์ วันอาทิตย์ก็แทบไม่ได้หยุด จ่ายค่าแรงทุกวันพฤหัสฯ พอมีโรงงานมาเปิดใหม่ ให้วันละ 102 บาท HR. หว่านล้อมลูกจ้างหลายๆคนที่ไปสมัครงานกับโรงใหม่
มากกว่าวันละ 2 บาท เอง แต่งานหนักกว่าเยอะนะ ของเรายกอลูมิเนียม แต่ที่นั่นยกเหล็กเป็นแผ่น/เป็นแท่งใหญ่เลยนะ” ไม่เข้าหูเลยสักคน
ได้รับคำตอบสวนจากเด็กทุกคนว่า หัวหน้าอย่าว่าแค่ 2 บาทเองสิ.... 2 บาทสำหรับพวกผมมีความหมายนะ วีคนึง 12-14 บาท เดือนนึง 48-50 บาท โออีกเท่าไหร่...รั้งไม่อยู่จริงๆ
บรรดาลูกจ้างในโรงงานรอบๆ ตาร้อนผ่าวไปตามๆกัน เมื่อเฉียดผ่านโรงงานนี้ มีการส่งเสริม-พัฒนาพนักงานอย่างเต็มที่ ให้ทุนเรียนต่อ ในระดับที่สูงยิ่งขึ้นไป ให้เวลาไปเรียน-ไปสอบเต็มที่ จบแล้วถ้าทำงานต่อ ปรับเพิ่มค่าจ้างทุกคน ทุกตำแหน่ง
ไข่ทองคำมันล่อตาล่อใจอยู่ทุกวัน ..เอาเลยดีกว่าน่า...
การทำงานเริ่มช้าลง ยืดยาวออกไป ทำให้ผลผลิตตามเป้าแต่ละวัน แต่ละสัปดาห์ แต่ละเดือน หดหายลงไปเรื่อยๆ....โอ..จำเป็นต้องมาแล้ว
แรกๆก็จำเป็นจริง เพราะผลิตเท่าไหร่ก็ไม่พอส่ง จากที่เต็มใจ เต็มกำลังช่วยกันเร่ง ช่วยกันทำ ก็พอทำทันกันอยู่ นายจ้างก็จ่ายเต็มที่ จัดอาหาร-เวลาพัก-รถรับ-ส่งเพิ่มอย่างพอเพียง
สิ่งทั้งปวงเป็นอนิจจัง ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ใช่ตัวตน...บางช่วงที่คำสั่งซื้อลดลง โอทีก็หดลงบ้าง..ที่เคยได้ เคยใช้กันเต็มที่ เริ่มติดขัด...
ถ้าเราช่วยกัน “ยืดงาน” ในเวลาปกติออกไป...โอก็ได้เท่าเดิมไหมหว่า ?
มหกรรม ป่วย สาย ลา ขาด ถี่ยิบ วันไหนจำใจมา กว่าจะเริ่มงานกันได้ ต้องให้ท่านๆ แชตกันให้ฉ่ำเสียก่อน พักเที่ยงที ไม่มีหรอก เริ่มงานบ่ายโมง...ลา-หายไปเฉยๆก็มี โผล่มาอีกทีหลัง 5 โมง..โอจ้าโอ...
“ถ่วงเวลา-อู้/เฉื่อยงาน” จึงเกิดขึ้น หลายคนเข้าโรงงานในวันหยุด ไม่ได้มาทำงาน แต่เอามอเตอร์ไซด์/รถกระบะส่วนตัว มาล้าง...เขาบอก HR. ว่า เรารักบริษัท อยากอยู่ทุกวัน
นายจ้างพยายามเจรจากับสหภาพ ฯ ซึ่งมีหรือจะยอมคายไข่ทองคำออกมา กับเค้นคอห่านหนักขึ้น จากโอ 1.5 เท่าในวันทำงาน
ยื่นขอโอเพิ่นเป็น 3 แรง ทุกวัน ส่วนวันหยุด ขอไม่ทำงาน (ขอเวลาใช้เงินบ้าง)
สุดท้าย ห่านก็ขาดใจตาย นายจ้าง “ปิดโรงงาน” จ่ายตามกฎหมาย
แล้วไปเร่งผลผลิตจากโรงงานในประเทศอื่นแทน...นายจ้างรอด แต่ลูกจ้างหายหมด..
HR.หญิงก็ด้วย โทรมาลา และแจ้งว่า ต้องไปเปิดร้านขายแบตเตอรี่อยู่ย่านกิ่งแก้วกับน้องชาย.....
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งปี ได้ข่าวโรงงานนี้กลับมาเปิดอีกครั้ง....รับคลใหม่...เท่านั้น....เป็นไงหละ
ท่านที่ใช้มอเตอร์เวย์เส้นบางนา-ชลบุรี ก่อนถึงแยกพานทอง มองขวา เห็นโรงงานนี้ริมรั้ว..ชัดเจน
ลงดิ้อๆ..เท่านี้แหละ...
ขอโอ 3 แรง...วันทำงาน..ปกติ
10 กว่าปีมาแล้ว มีคำถามจาก HR. ของโรงงานทำชิ้นส่วนอิเลตโทรนิคส์ ของไต้หวัน มีพนักงานราว 190 คน ตั้งโรงงานอยู่ในนิคมอมตะ ชลบุรี เฟส 3 ใกล้โรงงานมอเตอร์ไซด์ชื่อดังของอังกฤษ และมีโรงงานในประเทศอื่นอีกหลายแห่ง
อยู่กันด้วยดีมาตลอด ธุรกิจผลิตชิ้นส่วนส่งออกไปทั่วโลก มีค่าจ้าง โบนัส เงินพิเศษต่างๆ และสวัสดิการอยู่ในเกณฑ์เฉลี่ย สูงกว่าอีกหลายโรงงานในย่านนั้น โอที ฉ่ำๆๆๆ "ล่ำซำ" อิ่มแปล้กันถ้วนหน้า รับคนเพิ่มแต่ละที โรงงานใกล้เคียงเดือดร้อนทุกที...“คนหาย”
ที่กระทุ่มแบน ใกล้วัดนางสาว ค่าแรงวันละ 100 บาท โอ 4 ชั่วโมง 6 วัน/สัปดาห์ วันอาทิตย์ก็แทบไม่ได้หยุด จ่ายค่าแรงทุกวันพฤหัสฯ พอมีโรงงานมาเปิดใหม่ ให้วันละ 102 บาท HR. หว่านล้อมลูกจ้างหลายๆคนที่ไปสมัครงานกับโรงใหม่
มากกว่าวันละ 2 บาท เอง แต่งานหนักกว่าเยอะนะ ของเรายกอลูมิเนียม แต่ที่นั่นยกเหล็กเป็นแผ่น/เป็นแท่งใหญ่เลยนะ” ไม่เข้าหูเลยสักคน
ได้รับคำตอบสวนจากเด็กทุกคนว่า หัวหน้าอย่าว่าแค่ 2 บาทเองสิ.... 2 บาทสำหรับพวกผมมีความหมายนะ วีคนึง 12-14 บาท เดือนนึง 48-50 บาท โออีกเท่าไหร่...รั้งไม่อยู่จริงๆ
บรรดาลูกจ้างในโรงงานรอบๆ ตาร้อนผ่าวไปตามๆกัน เมื่อเฉียดผ่านโรงงานนี้ มีการส่งเสริม-พัฒนาพนักงานอย่างเต็มที่ ให้ทุนเรียนต่อ ในระดับที่สูงยิ่งขึ้นไป ให้เวลาไปเรียน-ไปสอบเต็มที่ จบแล้วถ้าทำงานต่อ ปรับเพิ่มค่าจ้างทุกคน ทุกตำแหน่ง
ไข่ทองคำมันล่อตาล่อใจอยู่ทุกวัน ..เอาเลยดีกว่าน่า...
การทำงานเริ่มช้าลง ยืดยาวออกไป ทำให้ผลผลิตตามเป้าแต่ละวัน แต่ละสัปดาห์ แต่ละเดือน หดหายลงไปเรื่อยๆ....โอ..จำเป็นต้องมาแล้ว
แรกๆก็จำเป็นจริง เพราะผลิตเท่าไหร่ก็ไม่พอส่ง จากที่เต็มใจ เต็มกำลังช่วยกันเร่ง ช่วยกันทำ ก็พอทำทันกันอยู่ นายจ้างก็จ่ายเต็มที่ จัดอาหาร-เวลาพัก-รถรับ-ส่งเพิ่มอย่างพอเพียง
สิ่งทั้งปวงเป็นอนิจจัง ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ใช่ตัวตน...บางช่วงที่คำสั่งซื้อลดลง โอทีก็หดลงบ้าง..ที่เคยได้ เคยใช้กันเต็มที่ เริ่มติดขัด...
ถ้าเราช่วยกัน “ยืดงาน” ในเวลาปกติออกไป...โอก็ได้เท่าเดิมไหมหว่า ?
มหกรรม ป่วย สาย ลา ขาด ถี่ยิบ วันไหนจำใจมา กว่าจะเริ่มงานกันได้ ต้องให้ท่านๆ แชตกันให้ฉ่ำเสียก่อน พักเที่ยงที ไม่มีหรอก เริ่มงานบ่ายโมง...ลา-หายไปเฉยๆก็มี โผล่มาอีกทีหลัง 5 โมง..โอจ้าโอ...
“ถ่วงเวลา-อู้/เฉื่อยงาน” จึงเกิดขึ้น หลายคนเข้าโรงงานในวันหยุด ไม่ได้มาทำงาน แต่เอามอเตอร์ไซด์/รถกระบะส่วนตัว มาล้าง...เขาบอก HR. ว่า เรารักบริษัท อยากอยู่ทุกวัน
นายจ้างพยายามเจรจากับสหภาพ ฯ ซึ่งมีหรือจะยอมคายไข่ทองคำออกมา กับเค้นคอห่านหนักขึ้น จากโอ 1.5 เท่าในวันทำงาน
ยื่นขอโอเพิ่นเป็น 3 แรง ทุกวัน ส่วนวันหยุด ขอไม่ทำงาน (ขอเวลาใช้เงินบ้าง)
สุดท้าย ห่านก็ขาดใจตาย นายจ้าง “ปิดโรงงาน” จ่ายตามกฎหมาย
แล้วไปเร่งผลผลิตจากโรงงานในประเทศอื่นแทน...นายจ้างรอด แต่ลูกจ้างหายหมด..
HR.หญิงก็ด้วย โทรมาลา และแจ้งว่า ต้องไปเปิดร้านขายแบตเตอรี่อยู่ย่านกิ่งแก้วกับน้องชาย.....
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งปี ได้ข่าวโรงงานนี้กลับมาเปิดอีกครั้ง....รับคลใหม่...เท่านั้น....เป็นไงหละ
ท่านที่ใช้มอเตอร์เวย์เส้นบางนา-ชลบุรี ก่อนถึงแยกพานทอง มองขวา เห็นโรงงานนี้ริมรั้ว..ชัดเจน
ลงดิ้อๆ..เท่านี้แหละ...