สวัสดีครับทุกคนในกลุ่ม วันนี้ผมมีเรื่องอึดอัดใจในครอบครัวที่บั่นทอนจิตใจจนถึงที่สุด อยากมาขอพื้นที่ระบายและขอคำแนะนำครับ เรื่องเกิดกับน้องสาวแท้ๆ ของผม และคนในบ้านที่เลือกจะหันหลังให้พวกเรา
ครอบครัวผมทำธุรกิจค้าขายกงสีสืบต่อมาจากปู่ย่า ปู่ผมเป็นตำรวจเก่า สมัยก่อนปู่เคยเอา "อาว" (อาผู้ชายคนกลาง) เข้าคุกด้วยตัวเองเพราะเรื่องยาเสพติด อาวติดคุกเข้าออกรวม 4 ครั้ง จนปู่เสียชีวิตไป อาวพ้นคุกออกมาได้ประมาณ 3 ปี ก็กลับมาช่วย "อา" (อาผู้หญิงคนเล็ก) ดูแลร้านกงสีต่อ
เรื่องเริ่มจาก อาผู้หญิงตั้งใจจะยกธุรกิจนี้ให้น้องสาวผมเข้ามาบริหารต่อ พอน้องเข้ามาเรียนรู้งาน อาวเริ่มมีอาการผิดปกติ คาดว่าเป็นอาการทางจิตเวชบวกกับเรื่องยา (แม้พ่อจะพาไปรับยาจิตเวชเรื่อยๆ แต่พฤติกรรมดิ่งลงเรื่อยๆ) อาวเริ่มขี้โมโห อารมณ์ร้อน นั่งคุยคนเดียว วันๆ พูดแต่เรื่องเสพยา ค้ายา มีเงินเยอะ ไม่กลัวใคร และเริ่มแสดงอาการอิจฉาน้องสาวผม กลัวน้องจะได้ร้านไป มีปากเสียงกันบ่อยจนน้องรู้สึกไม่ปลอดภัย ต้องชวนแฟนมาอยู่และช่วยงานที่ร้านด้วย
จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์รุนแรงขั้นสุด
* มีวันหนึ่งอาวใส่อารมณ์ตอนลงของ แฟนน้องสาวทนไม่ไหวเลยพูดว่า "ถ้าไม่พอใจก็กลับบ้านไป"
* อาวพุ่งเข้ามาทำร้ายร่างกายแฟนน้องทันที ขู่ฆ่าทั้งน้องสาวและแฟนน้องอย่างบ้าคลั่ง
* สุดท้ายเรื่องสงบตอนอาและพ่อเข้ามาห้าม น้องสาวกับแฟนตัดสินใจไปห้องฉุกเฉิน ตรวจร่างกาย เอาใบรับรองแพทย์ และ "เข้าแจ้งความดำเนินคดีให้ถึงที่สุด ไม่ยอมความ" เพราะตำรวจเตือนว่าอยู่ต่ออาจโดนฆ่าตาย น้องเลยต้องพากันหนีไปอยู่ที่อื่นเพื่อความปลอดภัย
และนี่คือจุดที่ทำให้ผมและน้องแตกสลายที่สุด
"ปฏิกิริยาของคนในครอบครัว"
แทนที่ผู้ใหญ่จะปกป้องเหยื่อหรือเด็กที่โดนทำร้าย
แต่ ย่า พ่อ แม่ และอา กลับรุมโทษน้องสาวกับแฟน
* ย่า: บอกว่า "ลูกฉันเป็นคนดี ลูกคนอื่น
หมด"
* พ่อ: จะแต่งตั้งทนายสู้คดีให้อาว เพื่อให้อาวรับโทษน้อยที่สุด
* อา (ผู้หญิง): ไปเป็นพยานให้ฝั่งอาว บอกว่าอาวเป็นคนดี ส่งเสียลูก (ทั้งที่เกาะกงสีกิน) ล่าสุดอาพูดตัดขาดอาหลานกับน้องสาวของผมอย่างไร้เยื่อใย
* ทุกคนในบ้านรุมด่าเด็กว่า "ไปแจ้งความทำไม ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ถ้าพวกแกไม่พูด เขาก็ไม่ตีหรอก"
(Victim Blaming ขั้นสุด)
ตอนนี้ในฐานะพี่คนโต ผมกลุ้มใจ ลำบากใจ และเหนื่อยใจกับการต้องอยู่ร่วมบ้านกับคนหลอนยาแบบนี้มาก พอผมจะพูดหรือช่วยน้อง แม่ก็หันมาพูดใส่ผมคำเดียวว่า
"อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ออกไป"
หัวอกคนเป็นพี่ที่เห็นน้องสาวโดนทำร้าย โดนขู่ฆ่า แต่คนทั้งบ้านกลับเลือกโอบกอดคนผิดที่เป็นทาสยาเสพติด
เพียงเพราะคำว่าลูกชาย พี่ชาย มันตื้อไปหมดเลยครับ
ตอนนี้ผมเลือกที่จะสนับสนุนให้น้องดำเนินคดีให้ถึงที่สุด และกำลังคิดว่าตัวเองอาจจะต้องถอยออกมาจากบ้านหลังนี้ตามที่แม่บอกจริงๆ... มีใครเคยเจอครอบครัวที่
"หลงผิดยกบ้าน" ขนาดนี้ไหมครับ จัดการกับความรู้สึกตัวเองและวางแผนชีวิตต่อกันยังไงดีครับ?
เจ็บที่สุดไม่ใช่คนนอกทำร้าย แต่คือการที่ "ครอบครัว"
ครอบครัวผมทำธุรกิจค้าขายกงสีสืบต่อมาจากปู่ย่า ปู่ผมเป็นตำรวจเก่า สมัยก่อนปู่เคยเอา "อาว" (อาผู้ชายคนกลาง) เข้าคุกด้วยตัวเองเพราะเรื่องยาเสพติด อาวติดคุกเข้าออกรวม 4 ครั้ง จนปู่เสียชีวิตไป อาวพ้นคุกออกมาได้ประมาณ 3 ปี ก็กลับมาช่วย "อา" (อาผู้หญิงคนเล็ก) ดูแลร้านกงสีต่อ
เรื่องเริ่มจาก อาผู้หญิงตั้งใจจะยกธุรกิจนี้ให้น้องสาวผมเข้ามาบริหารต่อ พอน้องเข้ามาเรียนรู้งาน อาวเริ่มมีอาการผิดปกติ คาดว่าเป็นอาการทางจิตเวชบวกกับเรื่องยา (แม้พ่อจะพาไปรับยาจิตเวชเรื่อยๆ แต่พฤติกรรมดิ่งลงเรื่อยๆ) อาวเริ่มขี้โมโห อารมณ์ร้อน นั่งคุยคนเดียว วันๆ พูดแต่เรื่องเสพยา ค้ายา มีเงินเยอะ ไม่กลัวใคร และเริ่มแสดงอาการอิจฉาน้องสาวผม กลัวน้องจะได้ร้านไป มีปากเสียงกันบ่อยจนน้องรู้สึกไม่ปลอดภัย ต้องชวนแฟนมาอยู่และช่วยงานที่ร้านด้วย
จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์รุนแรงขั้นสุด
* มีวันหนึ่งอาวใส่อารมณ์ตอนลงของ แฟนน้องสาวทนไม่ไหวเลยพูดว่า "ถ้าไม่พอใจก็กลับบ้านไป"
* อาวพุ่งเข้ามาทำร้ายร่างกายแฟนน้องทันที ขู่ฆ่าทั้งน้องสาวและแฟนน้องอย่างบ้าคลั่ง
* สุดท้ายเรื่องสงบตอนอาและพ่อเข้ามาห้าม น้องสาวกับแฟนตัดสินใจไปห้องฉุกเฉิน ตรวจร่างกาย เอาใบรับรองแพทย์ และ "เข้าแจ้งความดำเนินคดีให้ถึงที่สุด ไม่ยอมความ" เพราะตำรวจเตือนว่าอยู่ต่ออาจโดนฆ่าตาย น้องเลยต้องพากันหนีไปอยู่ที่อื่นเพื่อความปลอดภัย
และนี่คือจุดที่ทำให้ผมและน้องแตกสลายที่สุด
"ปฏิกิริยาของคนในครอบครัว"
แทนที่ผู้ใหญ่จะปกป้องเหยื่อหรือเด็กที่โดนทำร้าย
แต่ ย่า พ่อ แม่ และอา กลับรุมโทษน้องสาวกับแฟน
* ย่า: บอกว่า "ลูกฉันเป็นคนดี ลูกคนอื่น
* พ่อ: จะแต่งตั้งทนายสู้คดีให้อาว เพื่อให้อาวรับโทษน้อยที่สุด
* อา (ผู้หญิง): ไปเป็นพยานให้ฝั่งอาว บอกว่าอาวเป็นคนดี ส่งเสียลูก (ทั้งที่เกาะกงสีกิน) ล่าสุดอาพูดตัดขาดอาหลานกับน้องสาวของผมอย่างไร้เยื่อใย
* ทุกคนในบ้านรุมด่าเด็กว่า "ไปแจ้งความทำไม ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ถ้าพวกแกไม่พูด เขาก็ไม่ตีหรอก"
(Victim Blaming ขั้นสุด)
ตอนนี้ในฐานะพี่คนโต ผมกลุ้มใจ ลำบากใจ และเหนื่อยใจกับการต้องอยู่ร่วมบ้านกับคนหลอนยาแบบนี้มาก พอผมจะพูดหรือช่วยน้อง แม่ก็หันมาพูดใส่ผมคำเดียวว่า
"อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ออกไป"
หัวอกคนเป็นพี่ที่เห็นน้องสาวโดนทำร้าย โดนขู่ฆ่า แต่คนทั้งบ้านกลับเลือกโอบกอดคนผิดที่เป็นทาสยาเสพติด
เพียงเพราะคำว่าลูกชาย พี่ชาย มันตื้อไปหมดเลยครับ
ตอนนี้ผมเลือกที่จะสนับสนุนให้น้องดำเนินคดีให้ถึงที่สุด และกำลังคิดว่าตัวเองอาจจะต้องถอยออกมาจากบ้านหลังนี้ตามที่แม่บอกจริงๆ... มีใครเคยเจอครอบครัวที่
"หลงผิดยกบ้าน" ขนาดนี้ไหมครับ จัดการกับความรู้สึกตัวเองและวางแผนชีวิตต่อกันยังไงดีครับ?