สวัสดีค่ะชาวพันทิป เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นกับเราเมื่อคืนสดๆ ร้อนๆ จนถึงตอนนี้ยังสั่นไม่หาย และคิดว่าต้องระบายออกมา ไม่งั้นบ้าตายแน่ๆ
เราเพิ่งย้ายเข้าพักที่หอพักเก่าแห่งหนึ่งแถวชานเมือง ห้องของเราอยู่ชั้น 4 ซึ่งเป็นชั้นบนสุด บรรยากาศเงียบเชียบจนวังเวง คืนเกิดเหตุเป็นเวลาประมาณตีสาม เราสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงกุกกักดังมาจากระเบียงหลังห้อง ตอนแรกคิดว่าเป็นแมว แต่พอเพ่งมองผ่านผ้าม่านมืดๆ เราเห็นเงาร่างของ ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่บนคอมเพรสเซอร์แอร์ นอกระเบียง!
เขาใส่ชุดช่างไฟสีกรมท่าเก่าๆ กำลังก้มหน้าก้มตาซ่อมสายไฟอยู่ ท่ามกลางความมืดสนิท ไม่มีไฟส่องสว่างเลยสักดวง
ใจเราตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชั้น 4 นะคะ! ไม่มีระเบียงข้างๆ ไม่มีบันไดลิง แล้วเขาปีนขึ้นมาได้ยังไง?
ด้วยความกลัวผสมความอยากรู้ เราเลยค่อยๆ แง้มผ้าม่านออกเพื่อจะร้องถาม แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ช่างไฟคนนั้นก็หยุดมือ แล้ว ค่อยๆ หมุนคอ กลับหลังมามองเรา 180 องศา โดยที่ลำตัวยังหันหลังอยู่!
ใบหน้าของเขาขาวซีด ไร้ดวงตา มีน้ำเลือดสีดำไหลทะลักออกมาจากเบ้าตาทั้งสองข้าง เขายิ้มฉีกถึงรูหูแล้วพึมพำเสียงแหบพร่าทะลุกระจกเข้ามาว่า...
"ไฟห้องนี้... ดับสนิทดีไหมครับ?"
สิ้นเสียง ไฟในห้องเราก็ดับพรึบลงทันที! พร้อมกับเสียงกระแทกกระจกดัง ตึง! เรากรีดร้องลั่น สะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียง เหงื่อท่วมตัว... ที่แท้เราแค่ฝันไป เราถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางเอื้อมมือจะไปเปิดไฟหัวเตียง แต่พอหันไป...
เราเห็นผู้ชายชุดช่างไฟคนนั้น นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ เตียง ในความมืด
เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นเหม็นเน่า แล้วกระซิบข้างหูเราว่า...
"คิดว่าตื่นแล้วเหรอครับ?"
หลังจากนั้นเราจำอะไรไม่ได้อีกเลย รู้ตัวอีกทีคือเช้า สายๆ วันนี้เราไปถามป้าแม่บ้าน แกหน้าถอดสีแล้วบอกว่า ห้องนี้เคยมีช่างไฟโดนไฟช็อตตายคาสายไฟตรงระเบียงตอนตีสาม... เมื่อห้าปีก่อนค่ะ
มีใครเคยเจอ "คนซ่อมไฟ" ตอนตีสามบ้างคะ... ตอนนี้ยังนอนไม่หลับเลย
เราเพิ่งย้ายเข้าพักที่หอพักเก่าแห่งหนึ่งแถวชานเมือง ห้องของเราอยู่ชั้น 4 ซึ่งเป็นชั้นบนสุด บรรยากาศเงียบเชียบจนวังเวง คืนเกิดเหตุเป็นเวลาประมาณตีสาม เราสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงกุกกักดังมาจากระเบียงหลังห้อง ตอนแรกคิดว่าเป็นแมว แต่พอเพ่งมองผ่านผ้าม่านมืดๆ เราเห็นเงาร่างของ ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่บนคอมเพรสเซอร์แอร์ นอกระเบียง!
เขาใส่ชุดช่างไฟสีกรมท่าเก่าๆ กำลังก้มหน้าก้มตาซ่อมสายไฟอยู่ ท่ามกลางความมืดสนิท ไม่มีไฟส่องสว่างเลยสักดวง
ใจเราตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชั้น 4 นะคะ! ไม่มีระเบียงข้างๆ ไม่มีบันไดลิง แล้วเขาปีนขึ้นมาได้ยังไง?
ด้วยความกลัวผสมความอยากรู้ เราเลยค่อยๆ แง้มผ้าม่านออกเพื่อจะร้องถาม แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ช่างไฟคนนั้นก็หยุดมือ แล้ว ค่อยๆ หมุนคอ กลับหลังมามองเรา 180 องศา โดยที่ลำตัวยังหันหลังอยู่!
ใบหน้าของเขาขาวซีด ไร้ดวงตา มีน้ำเลือดสีดำไหลทะลักออกมาจากเบ้าตาทั้งสองข้าง เขายิ้มฉีกถึงรูหูแล้วพึมพำเสียงแหบพร่าทะลุกระจกเข้ามาว่า...
"ไฟห้องนี้... ดับสนิทดีไหมครับ?"
สิ้นเสียง ไฟในห้องเราก็ดับพรึบลงทันที! พร้อมกับเสียงกระแทกกระจกดัง ตึง! เรากรีดร้องลั่น สะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียง เหงื่อท่วมตัว... ที่แท้เราแค่ฝันไป เราถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางเอื้อมมือจะไปเปิดไฟหัวเตียง แต่พอหันไป...
เราเห็นผู้ชายชุดช่างไฟคนนั้น นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ เตียง ในความมืด
เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นเหม็นเน่า แล้วกระซิบข้างหูเราว่า...
"คิดว่าตื่นแล้วเหรอครับ?"
หลังจากนั้นเราจำอะไรไม่ได้อีกเลย รู้ตัวอีกทีคือเช้า สายๆ วันนี้เราไปถามป้าแม่บ้าน แกหน้าถอดสีแล้วบอกว่า ห้องนี้เคยมีช่างไฟโดนไฟช็อตตายคาสายไฟตรงระเบียงตอนตีสาม... เมื่อห้าปีก่อนค่ะ