สวัสดีค้าบ ผมเป็นนักเรียนคนนึงที่ตอนนี้เครียดมากๆไม่รู้เลยว่าตัวเองจะมีอนาคตที่ดีได้ไหม
ทุกวันนี้ผมเล็งเห็นถึงปัญหาความเหลื่อมล้ำที่กำลังมากขึ้นทุกวัน ตอนนี้ตัวผมเองพยายามมากๆที่จะต้องทำงานพาททามทำช่วงเรียนเสร็จแต่ก็ยังหาไม่ได้สักที เพราะผมต้องการเงินไปซื้อคอสเรียนในสิ่งที่ผมต้องการจะเรียนรู้ ในยุคสมัยนี้ตอนที่จะเข้ามหาลัยส่วนใหญ่จำเป็นจะต้องซื้อคอสเรียนเพื่อที่จะได้คะแนนดีๆตอนสอบ gat pat alevel คอสฟรีก็มีแหละครับผมพยายามติวมาตลอดเลยแต่ก็ไม่รู้ว่าจะสู้คนที่เขามีตังซื้อคอสได้ไหม เพื่อนผมเข้าติดสอวน5ค้าย เขายังต้องซื้อคอสติวสอบเพราะก็กลัวทำไม่ได้เหมือนกัน ความแตกต่างของคอสเรียนฟรีกับคอสเรียนที่เป็นของคนมีตัง ที่ผมเห็นเลยคือแนวข้อสอบครับ ของคนมีตังจะมีให้เราเห็นเยอะกว่าตรงมากกว่าแนะนำได้ดีกว่า
ซึ่งผมเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเท่าไหร่เพราะผมเข้าใจว่าเขาจ่ายเงินก็ต้องได้สิ่งที่ดีกว่ายุแล้ว แต่บางทีผมก็สงสัยในยุคแบบนี้ที่ทุกอย่างเปนเงินเปนทองไปหมดคนที่ไม่มีโอกาศแบบผม จะสามารถโตไปเปนคนที่เก่งได้ไหมถึงจะเก่งกว่าคนทั่วไปก็คงไม่ได้เก่งเท่าคนที่เขามีเงินมีโอกาศมากกว่า ผมไม่ได้น้อยใจที่ไม่มี เพราะผมไม่มีผมเลยต้องพยายามมากกว่าคนอื่นให้มากๆแต่ยิ่งเราพยายามมากแค่ไหนก็จะมีระยะห่างจากคนอื่นยุดี
ล่าสุดผมไปแข่งมาเกี่ยวกับการเขียนcodeเทรนaiลงได้ในบอร์ด arduino มีทีมนึงที่เขาก็เอาไฟล์ของโปรเจ็คที่เขาจะทำมาอัปโหลดตอนแข่งได้เลย กรรมการบอกว่าไม่ผิดกฏ ถ้าเปนแบบนั้นโรงเรียนที่มีทุนให้มีอุปกรณ์ให้นักเรียนได้ใช้ก่อนได้ทำมาก่อน=เขามีเวลาในการแข่งมากกว่าทีมอื่นที่ไม่ได้มีโอกาศเหมือนเขา ในความเป้นจริงก็คงไม่ได้มีปัญหาอะไรเพราะทีมอื่นก็ได้เรียนรู้มาแต่แค่ไม่ได้ลงมือทำจริงๆ ในความคิดผม การแข่งมันควรที่จะเท่าเทียมสิ่งที่ควรจะวัดได้คือความสามารถของนักเรียนจริงๆ แต่ผมก็ทำเต็มที่ของผมแล้วว
คำถามคือผมควรจะทำยังไงดีครับ ผมอยากเรียนภาษานู่นนี้ก็ไม่มีตังไปซื้อคอสเรียน จะไปสอบแข่งก็ไม่มีตังไปซื้อคึอสเรียนไม่รู้ว่าจะสอบแข่งกับเขาไหวไหม เพราะคะแนนgat pat alvelเพิอ่มขึ้นสูงมากๆในทุกๆปี ผมอยากมีความรูเความสามารถมากกว่านี้ครับ อยากโตไปเป็นบุคคลากรที่มีคุณภาพในสังคม
*ผมพยายามมากๆนะครับ ผมเริ่มแข่งครั้งแรกก็ตอนอนุบาล จากนั้นก็แข่งคอมพิวเตอร์มาเรื่อบๆทุกปีครับ แข่งรวมๆเกิน20รายการ เคยไประดับภาคด้วยผมเต็มที่กับหน้าทีนักเรียนของตัวเองที่สุดแล้วครับ แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งเหนื่อยมากๆเครียดมากๆกลัวที่จะเก่งไม่เท่าคนอื่น กลัวว่าจะไม่มีที่เรียน กลัวว่าจะไม่มีตัง
แล้วก็ผมไม่เคยน้อยใจทมี่พ่อแม่ไม่มีให้เลยนะครับ ผมเข้าใจพวกเขามากๆเขาพยายามดูแลผมเต็มที่แล้ว ผมก็พยายามในแบบของผมเต็มที่แล้ว เพราะเป็นอนาคตของผม ผมเลยต้องพยายามให้มากกว่านี้ให้มากกว่าคนอื่น ผมจะต้องเก่งกว่าคนอื่นให้ได้
ในโลกที่การศึกษาก็ต้องแลกตัวเงินด้วยทองผมควรทำยังไงให้มีอนาคตที่ดีได้ครับ
ทุกวันนี้ผมเล็งเห็นถึงปัญหาความเหลื่อมล้ำที่กำลังมากขึ้นทุกวัน ตอนนี้ตัวผมเองพยายามมากๆที่จะต้องทำงานพาททามทำช่วงเรียนเสร็จแต่ก็ยังหาไม่ได้สักที เพราะผมต้องการเงินไปซื้อคอสเรียนในสิ่งที่ผมต้องการจะเรียนรู้ ในยุคสมัยนี้ตอนที่จะเข้ามหาลัยส่วนใหญ่จำเป็นจะต้องซื้อคอสเรียนเพื่อที่จะได้คะแนนดีๆตอนสอบ gat pat alevel คอสฟรีก็มีแหละครับผมพยายามติวมาตลอดเลยแต่ก็ไม่รู้ว่าจะสู้คนที่เขามีตังซื้อคอสได้ไหม เพื่อนผมเข้าติดสอวน5ค้าย เขายังต้องซื้อคอสติวสอบเพราะก็กลัวทำไม่ได้เหมือนกัน ความแตกต่างของคอสเรียนฟรีกับคอสเรียนที่เป็นของคนมีตัง ที่ผมเห็นเลยคือแนวข้อสอบครับ ของคนมีตังจะมีให้เราเห็นเยอะกว่าตรงมากกว่าแนะนำได้ดีกว่า
ซึ่งผมเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเท่าไหร่เพราะผมเข้าใจว่าเขาจ่ายเงินก็ต้องได้สิ่งที่ดีกว่ายุแล้ว แต่บางทีผมก็สงสัยในยุคแบบนี้ที่ทุกอย่างเปนเงินเปนทองไปหมดคนที่ไม่มีโอกาศแบบผม จะสามารถโตไปเปนคนที่เก่งได้ไหมถึงจะเก่งกว่าคนทั่วไปก็คงไม่ได้เก่งเท่าคนที่เขามีเงินมีโอกาศมากกว่า ผมไม่ได้น้อยใจที่ไม่มี เพราะผมไม่มีผมเลยต้องพยายามมากกว่าคนอื่นให้มากๆแต่ยิ่งเราพยายามมากแค่ไหนก็จะมีระยะห่างจากคนอื่นยุดี
ล่าสุดผมไปแข่งมาเกี่ยวกับการเขียนcodeเทรนaiลงได้ในบอร์ด arduino มีทีมนึงที่เขาก็เอาไฟล์ของโปรเจ็คที่เขาจะทำมาอัปโหลดตอนแข่งได้เลย กรรมการบอกว่าไม่ผิดกฏ ถ้าเปนแบบนั้นโรงเรียนที่มีทุนให้มีอุปกรณ์ให้นักเรียนได้ใช้ก่อนได้ทำมาก่อน=เขามีเวลาในการแข่งมากกว่าทีมอื่นที่ไม่ได้มีโอกาศเหมือนเขา ในความเป้นจริงก็คงไม่ได้มีปัญหาอะไรเพราะทีมอื่นก็ได้เรียนรู้มาแต่แค่ไม่ได้ลงมือทำจริงๆ ในความคิดผม การแข่งมันควรที่จะเท่าเทียมสิ่งที่ควรจะวัดได้คือความสามารถของนักเรียนจริงๆ แต่ผมก็ทำเต็มที่ของผมแล้วว
คำถามคือผมควรจะทำยังไงดีครับ ผมอยากเรียนภาษานู่นนี้ก็ไม่มีตังไปซื้อคอสเรียน จะไปสอบแข่งก็ไม่มีตังไปซื้อคึอสเรียนไม่รู้ว่าจะสอบแข่งกับเขาไหวไหม เพราะคะแนนgat pat alvelเพิอ่มขึ้นสูงมากๆในทุกๆปี ผมอยากมีความรูเความสามารถมากกว่านี้ครับ อยากโตไปเป็นบุคคลากรที่มีคุณภาพในสังคม
*ผมพยายามมากๆนะครับ ผมเริ่มแข่งครั้งแรกก็ตอนอนุบาล จากนั้นก็แข่งคอมพิวเตอร์มาเรื่อบๆทุกปีครับ แข่งรวมๆเกิน20รายการ เคยไประดับภาคด้วยผมเต็มที่กับหน้าทีนักเรียนของตัวเองที่สุดแล้วครับ แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งเหนื่อยมากๆเครียดมากๆกลัวที่จะเก่งไม่เท่าคนอื่น กลัวว่าจะไม่มีที่เรียน กลัวว่าจะไม่มีตัง
แล้วก็ผมไม่เคยน้อยใจทมี่พ่อแม่ไม่มีให้เลยนะครับ ผมเข้าใจพวกเขามากๆเขาพยายามดูแลผมเต็มที่แล้ว ผมก็พยายามในแบบของผมเต็มที่แล้ว เพราะเป็นอนาคตของผม ผมเลยต้องพยายามให้มากกว่านี้ให้มากกว่าคนอื่น ผมจะต้องเก่งกว่าคนอื่นให้ได้