ฉันสับสนกับชีวิต จะไปทางนั้นเสียดายทางนี้ ถ้าเรียนอันนี้แล้วอนาคตข้างหน้าจะเสียดายอันนั้นไหม ?
ฉันเป็นเด็กม.รามเรียนคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ อยากเรียนปริญญาตรีอีกใบเพราะกลัวจะหางานไม่ได้ในอีกมอเนื่องจากเป็นเด็กซิ่วมาก่อนและแทบไม่เคยออกไปทำงาน
ไปสมัครงานที่ไหนจะมีคนรับไหม
คิดอยู่นั่นว่าจะเก่งไหม ทำได้ตามที่เขาต้องการไหม เพราะเรามันด้อยประสบการณ์ คิดๆ จะเรียน มสธ. การจัดการ หรือ บัญชี หรือ การเงิน หรือ เทคโนโลยีสารสนเทศ อยากเรียนไปหมดเพราะ “กลัวว่ามันจะไม่มีงาน” เลยเลือกไม่ได้สักอย่าง
แค่ตอบตัวเองยังตอบไม่ได้ว่าจะเป็นอะไร นั่นคือคำถามที่คิดกับตัวเองจนนอนดึกนอนดื่น และแน่นอนตื่นมาก็ไม่สดชื่นไร้ประสิทธิภาพ
เมื่อไรจะตระหนัก ว่าสมองไม่หยุดคิด จนมันติดมันตันไปหมด มันจะเป็นยังไง ระบายมันออกมา ระบายมัน ให้เหมือนได้ถ่ายเอาของเสียทางสมองออกมาบ้าง
(วันนี้ในวัย 20 ฉันลองถามตัวเอง)
ถามตอบตัวเองให้ได้ว่าคิดอยากทำงานอะไร ฝันว่ายังไง
คำตอบคือ เป็นสจ๊วต อยากใช้ภาษาชอบภาษาอังกฤษ และอยากเป็นภาษาจีนกับญี่ปุ่น แต่มันก็กลัวจะทำไม่ได้ (ฉันปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าฉันกลัวแบบนั้น มันไม่มีอะไรการันตีได้เลย)
และมันก็ชอบคิดต่อว่าถ้าอยู่ๆได้งานแล้ววันนึงตกงานกระทันหัน “ เนี้ยฉันว่าฉันเป็นโรคประสาท 55555+”
ขอขำกับมันเลยแล้วกัน เครียดจนไมเกรนขึ้นตาไม่ไหวละ
มันก็ท่องอยู่ทุกวัน ไม่มีอะไรไม่ได้มาถ้าเราไม่พยายาม สิ่งใดทำไม่ได้ ทำทำไปให้มากๆก็จะได้ในสักวัน
‘ แล้วถ้าทำได้ไม่ดีเท่ากับคนอื่นละ ’ โอ้ยยยชีวิตควรฉันหยุดความคิดนี้ยังไง ฉันควรทำไง ตอบไปว่า ’เหอะน่าเดี๋ยวประสบการณ์ก็มอบให้เราเองอย่าไปแข่งกับใครแข่งแค่กับตัวเองพอ ’ หรอ
’ เอาแล้วคนจ้างจะเอาไว้อยู่หรอ ’ โอ้ยยยชีวิตตตตตตฉันอยากมีความคิดลำดับชั้นแค่สามพอแล้ว แบบ หิว กิน อิม ไม่ต้องคิดว่า กินไรดี อันนี้ดีไหม อันนั้นก็น่ากิน อันนั้นก็อยากกิน
ตอบ เออเป็นนายตัวเองเถอะถ้าจะขนาดนี้ ดีไหม ???? โอ้ยยยยย โอ้ยยยยยยย โอ้ยยยยยยยย
อยากเป็นสจ๊วตก็เอาแค่เป้าหมายนี้ ดิ
ตั้งใจเรียน สอบโทอิค hsk อะไรก็ว่าไป เรียนให้มากๆ ปะ หาพูดไม่ได้ก็คุยกับตัวเองไป ไหนๆกับประสาทแดกแล้วลองคุยกับตัวเองเป็นภาษาอังกฤษปะ จากประสาทแดก เป็น อ๋องไปเลยปะ จบๆ สู้หน่อยดิว่ะ เกิดมาเป็นคนทั้งที หน้าตาดีไปวันไม่ได้ ฮึบๆ
ไม่ตลกอันนี้จริงจังนะเว้ย มันคืออนาคต
อนาคตก็คือปัจจุบัน ทำแบบไหนการกระทำมันก็ย้อนมาเองแหละ พอไม่ต้องคิดต่อได้ไหม ฉันอยากเป็นคนปกติว่ะ ฉันเป็นสมาธิสั้นปะ
ชีวิตตัวเองกำหนดไม่ได้จะให้ใครกำหนด รักๆกอดๆ ตัวเราเองเข้าไว้
ขอคำปรึกษาสักข้อหรืออาจอยากให้มากกว่านั้น ควรทำไงให้เรามั่นคงในใจเรา ไม่ต้องมั่นใจก็ได้แต่แบบ ไม่กระโตก กระตาก ไม่สับสน ลวนเลแบบเอาแน่เอานอนไม่ได้ เป็นหลักไว้นึกเสมอๆว่ามันสมควรแล้ว???
เมื่อสมองไม่ยอมหยุดคิด ชีวิตเรามันจะตันไหม ?
ฉันเป็นเด็กม.รามเรียนคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ อยากเรียนปริญญาตรีอีกใบเพราะกลัวจะหางานไม่ได้ในอีกมอเนื่องจากเป็นเด็กซิ่วมาก่อนและแทบไม่เคยออกไปทำงาน
ไปสมัครงานที่ไหนจะมีคนรับไหม
คิดอยู่นั่นว่าจะเก่งไหม ทำได้ตามที่เขาต้องการไหม เพราะเรามันด้อยประสบการณ์ คิดๆ จะเรียน มสธ. การจัดการ หรือ บัญชี หรือ การเงิน หรือ เทคโนโลยีสารสนเทศ อยากเรียนไปหมดเพราะ “กลัวว่ามันจะไม่มีงาน” เลยเลือกไม่ได้สักอย่าง
แค่ตอบตัวเองยังตอบไม่ได้ว่าจะเป็นอะไร นั่นคือคำถามที่คิดกับตัวเองจนนอนดึกนอนดื่น และแน่นอนตื่นมาก็ไม่สดชื่นไร้ประสิทธิภาพ
เมื่อไรจะตระหนัก ว่าสมองไม่หยุดคิด จนมันติดมันตันไปหมด มันจะเป็นยังไง ระบายมันออกมา ระบายมัน ให้เหมือนได้ถ่ายเอาของเสียทางสมองออกมาบ้าง
(วันนี้ในวัย 20 ฉันลองถามตัวเอง)
ถามตอบตัวเองให้ได้ว่าคิดอยากทำงานอะไร ฝันว่ายังไง
คำตอบคือ เป็นสจ๊วต อยากใช้ภาษาชอบภาษาอังกฤษ และอยากเป็นภาษาจีนกับญี่ปุ่น แต่มันก็กลัวจะทำไม่ได้ (ฉันปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าฉันกลัวแบบนั้น มันไม่มีอะไรการันตีได้เลย)
และมันก็ชอบคิดต่อว่าถ้าอยู่ๆได้งานแล้ววันนึงตกงานกระทันหัน “ เนี้ยฉันว่าฉันเป็นโรคประสาท 55555+”
ขอขำกับมันเลยแล้วกัน เครียดจนไมเกรนขึ้นตาไม่ไหวละ
มันก็ท่องอยู่ทุกวัน ไม่มีอะไรไม่ได้มาถ้าเราไม่พยายาม สิ่งใดทำไม่ได้ ทำทำไปให้มากๆก็จะได้ในสักวัน
‘ แล้วถ้าทำได้ไม่ดีเท่ากับคนอื่นละ ’ โอ้ยยยชีวิตควรฉันหยุดความคิดนี้ยังไง ฉันควรทำไง ตอบไปว่า ’เหอะน่าเดี๋ยวประสบการณ์ก็มอบให้เราเองอย่าไปแข่งกับใครแข่งแค่กับตัวเองพอ ’ หรอ
’ เอาแล้วคนจ้างจะเอาไว้อยู่หรอ ’ โอ้ยยยชีวิตตตตตตฉันอยากมีความคิดลำดับชั้นแค่สามพอแล้ว แบบ หิว กิน อิม ไม่ต้องคิดว่า กินไรดี อันนี้ดีไหม อันนั้นก็น่ากิน อันนั้นก็อยากกิน
ตอบ เออเป็นนายตัวเองเถอะถ้าจะขนาดนี้ ดีไหม ???? โอ้ยยยยย โอ้ยยยยยยย โอ้ยยยยยยยย
อยากเป็นสจ๊วตก็เอาแค่เป้าหมายนี้ ดิ
ตั้งใจเรียน สอบโทอิค hsk อะไรก็ว่าไป เรียนให้มากๆ ปะ หาพูดไม่ได้ก็คุยกับตัวเองไป ไหนๆกับประสาทแดกแล้วลองคุยกับตัวเองเป็นภาษาอังกฤษปะ จากประสาทแดก เป็น อ๋องไปเลยปะ จบๆ สู้หน่อยดิว่ะ เกิดมาเป็นคนทั้งที หน้าตาดีไปวันไม่ได้ ฮึบๆ
ไม่ตลกอันนี้จริงจังนะเว้ย มันคืออนาคต
อนาคตก็คือปัจจุบัน ทำแบบไหนการกระทำมันก็ย้อนมาเองแหละ พอไม่ต้องคิดต่อได้ไหม ฉันอยากเป็นคนปกติว่ะ ฉันเป็นสมาธิสั้นปะ
ชีวิตตัวเองกำหนดไม่ได้จะให้ใครกำหนด รักๆกอดๆ ตัวเราเองเข้าไว้
ขอคำปรึกษาสักข้อหรืออาจอยากให้มากกว่านั้น ควรทำไงให้เรามั่นคงในใจเรา ไม่ต้องมั่นใจก็ได้แต่แบบ ไม่กระโตก กระตาก ไม่สับสน ลวนเลแบบเอาแน่เอานอนไม่ได้ เป็นหลักไว้นึกเสมอๆว่ามันสมควรแล้ว???