ใครเป็นบ้างที่อยู่ใกล้พ่อแม่แล้วชีวิตทั้งหมดแย่ลง แต่พอหนีไปอยู่คนเดียว ได้พลังบวก

อยู่ใกล้พ่อแม่แล้วบุคลิกภาพแย่ การควบคุมอารมณ์ตัวเองเป็นศูนย์ สุขภาพจิตเสีย ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง อารมณ์สวิง คิดต่อสิ่งต่างๆฉันลบ ไม่มีแรงจูงใจอยากจะทำลาย ทุกอย่าง อย่างเดียว แต่พอย้ายออกมาอยู่คอนโดคนเดียว รู้สึกสดชื่น มี passion ความคิด จิตใจดี มีความสุขในทุกๆจุด ยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นมิตรเป็นกันเองกับผู้คน มีแรงบันดาลใจทำอะไรดีดีได้เยอะแยะจิตใจสดใสขุ่นมัวเลย

บ้านเราก็มีแต่ต้องยอมเช่าคอนโดเดือนละเป็น 10,000 เพื่อที่จะตื่นมาแล้วก็ดูวิวแล้วก็ไม่มีเสียงใคร อยากทำกับข้าวอยากทำกับข้าวอะไรก็ทำอยากกินอะไรก็กินอยากดูอะไรก็ดูว่างก็ไปนั่งเงียบเงียบบนดาดฟ้า ลงไปสระว่ายน้ำ ความคิดดี ๆ ไอเดียสร้างสรรค์ผุดขึ้นมากมาย ในขณะที่เวลาเข้าใกล้พ่อแม่ เราต้องกินยาแก้ไบโพล่าร์ ไม่งั้นทำร้ายตัวเอง ทำลายข้าวของ

มันแปลกไหมทั้งทั้งที่เขาเป็นพ่อแม่ของเราแท้แท้แต่เราอยู่ด้วยแล้วเราแทบจะจิตใจพังทลาย แต่ว่าพอมาอยู่คนเดียวแล้วเราสามารถกลับมาเป็นคนที่มีความสุขมากๆได้คนนึง เงินแทบไม่พอใช้ แต่แบ่งมาเช่าคอนโดอยู่คนเดียวแล้วมันอิ่มใจ อิสระ มีความสุขมากกว่า เราบริหารจัดการอะไรผิดหรือเปล่า ?

ปล. เราดูแลพ่อแม่ ให้เงิน พาเที่ยวเมื่อมีเวลา ไม่ได้ปล่อยปละละเลยเนรคุณอะไรเหมือนบางความเห็นนตำหนิ  เรากำลังพูดถึงการอยู่ใกลัแล้วได้รับ toxic