ใจท้อกับฟุตบอล

คือว่าปีที่เเล้วผมคัดไม่ติดเลยพัฒนาตัวเองมาปีนี้เคยคัดบอลติดเเล้วทีนี้อยู่ไปได้ซักพักก็หาเพื่อนหาไรมีเพื่อนเเละก็มีเพื่อนทรงนักเลงหน่อยที่ผมไม่ชอบหน้าชอบนิสัยเเล้วทีนี้ตอนเทสร่างกายโค้ชให้วิ่ง 7 รอบ 12 นาที 400 เมตร,3 รอบ 400 เมตร 5 เซ็ต,200 เมตร 3 เซ็ต,วิ่งขึ้นลงอัศจรรย์ 10 รอบ เทสเเบบนี้เกือบทุกวันเสาร์ซึ่งมันหนักมากๆสำหรับผมเเละเพื่อนๆ เเต่ว่าพออยู่ไปซักเดือนนึงเวลาเล่นไม่ดีเล่นพลาดเเทนที่กำลังจะให้กำลังใจกันเเต่กลับด่าเเละก็ดูถูกผมเเบบนี้เกือบทุกๆวันจนบางทีผมต้องเปลี่ยนกลุ่มเพื่อนไปเรื่อยๆจนมันตันเลยคิดว่าไปไหนทำไรก็ทำคนเดียวดีกว่าเเต่ก็มีเพื่อนเป็นกลุ่มๆบ้างเเต่เวลาไปไหนไม่ค่อยไปกับมันผมเเต่ต้องการเพื่อนที่พูดให้กำลังใจกันไม่ใช่พูดเเย่ๆเชิงลบให้ผมท้อตกต่ำลงไปเรื่อยๆมันเคยทำให้ผมไม่อยากซ้อมบอลเพราะปัญหานี้ ตอนนี้ใจผมมันยังอยู่กับฟุตบอลนิดนึงเเต่อีกใจก็ไม่อยากซ้อมเพราะโดนคำพูดคนอื่นผมเป็นคนที่รู้สึกเเคร์ใส่ใจกับคำพูดคนอื่นมากๆตอนนี้ผมเริ่มไม่ค่อยรู้สึกกับฟุตบอลเเล้วเเต่ผมก็คิดได้ว่าครั้งนึงเราเคยเล่นกับมันเคยสนุกกับมันที่เราเเข็งเเรงมาถึงทุกวันนี้ได้ก็เพราะฟุตบอลผมรักฟุตบอลมากๆผมเล่นมาตั้งเเต่เด็กตอนนี้ก็ยังเล่นอยู่ผมเลยเสียดายว่าถ้าคิดจะเลิกให้นึกถึงว่าเราเล่นกับมันมาตั้งเเต่เด็กๆจนมาถึงทุกวันนี้ได้ผมเลยเสียดายเลยลังเลเเต่ก็คิดได้ว่าถ้าเราเลิกเล่นพ่อเเม่ที่สนับสนุนเรื่องฟุตบอลที่เรารักมาตลอดจะผิดหวังเเละเสียใจมากขนาดไหนเเละเรื่องค่าใช้จ่ายในหอพักอีกเยอะเเยะถ้าเราบอกเขาไปตรงๆเขาจะเสียใจมากเเน่ๆ
ผมต้องทำไงกับความรู้สึกนี้