เรื่องเล่าที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องเล่า สั้นหลายๆเรื่องจากคนรอบข้างของเราเองและเรื่องที่เราเจอเอง (หลักๆก็คือแม่และญาติ)
เรื่องที่ 1 (เรื่องที่เราเจอ) เงาปริศนา
ในช่วงวัยประถมของเรา ทางบ้านเรามักจะไปเที่ยวอยุธยาอยู่บ่อยๆ ซึ่งหลักๆก็คือไปเยี่ยมย่าที่อยุธยา ซึ่งบ้านย่าของเราก็จะเป็นบ้านไม้ แยกเป็น 2 ฝั่งโดยชัดเจน และจะมีพื้นที่เดินตรงกลางหลักๆ (เป็นบ้านมีใต้ถุนยกสูง) บรรยากาศสำหรับเราส่วนตัวคิดว่าถ้าเป็นตอนกลางวันก็เงียบสงบดี เพราะบ้านที่ตั้งอยู่ไม่ได้ตั้งเป็นหมู่บ้าน แต่จะตั้งเเบบอยู่ในซอยๆนึง ซึ่งเเต่ละบ้านก็จะมีป่าไม้คั่นอยู่ตรงกลาง (ฟิวบ้านเดี่ยวเพราะมีอยู่หลังเดียวในแต่ละช่วง)
พอตกกลางคืนก็จะเงียบจนได้เสียงลมพัดเสียงป่าไม้มองออกไปข้างนอกคือมองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดมิด ซึ่งถามว่าเราชอบ อยุธยาไหมเราชอบนะ แต่ด้วยดีไซน์บ้านทำให้เรารู้สึกกลัวบวกกับบรรยากาศภายนอกอีก ยิ่งน่ากลัวมากกว่าเดิม
บริเวณที่เรานอน เราจะนอนอยู่ฝั่งขวาของตัวบ้าน เราไม่ได้นอนในห้องนอนนะ เพราะที่บ้านย่าจะไม่ได้สร้างเป็นห้องไว้ จะสร้างก็เพียงแต่แบ่งเป็นสองฝั่งโล่งๆเท่านั้น ซึ่งฝั่งที่เรานอนก็จะมีพวก อัฐฐิของ ใครบ้างเราก็ไม่แน่แต่ที่รู้ๆน่าสัก 5 - 6 ได้ ไม่มีรูปภาพให้เห็นด้วย (บอกตามตรงเราเองรู้สึกกลัวมาก)
ซึ่งเราจะนอนกางมุ้งกัน ในช่วงเวลาดึกน่าจะสักใกล้ๆ 5 ทุ่มได้ ทุกคนในมุ้งนอนกันหมดแล้ว (เรานอน กับพ่อแม่พี่ชาย) เราเองนอนไม่ค่อยหลับเพราะเราชอบมอง บรรยากาศข้างนอกมุ้ง (แปลกนะกลัวแต่ก็ชอบมอง55555) เราก็นอนมองจนเห็นหิ้งห้อย บินอยู่ข้างนอกมุ้ง ในขณะที่กำลังนอนมองเพลินๆเราก็เหลือบสายตาไปเห็นเงา เทาๆไม่ถึงกับดำและไม่ถึงกับขาว เห็นเพียแต่รู้ลักษณะรูปร่างสัดส่วนว่าประมาณไหน ซึ่งเงาที่เราเห็น น่าจะเป็นผู้ชายเพราะลักษณะคือ หัวเกรียนๆเหมือนไม่ค่อยมีผม รูปร่างใหญ่ ไหล่กว้าง ยืนอยู่ริมฝั่งซ้ายที่พ่อนอนอยู่ เหมือนเขาน่าจะยืนอยู่สักพักใหญ่เลยแหละ เราก็หลี่ตาให้เล็กลง เพราะกลัวว่าเขาจะรู้ว่าเราเห็น แต่ในใจตอนนั้นเราก็มีสวดมนต์บ้าง กับคิดในหัวว่าอย่ามาทำอะไรไม่ดีเลยนะคะ อย่ามาหลอกกันเลย
ผ่านไปได้เกือบ 15 นาทีได้ เงานั้นก็หายไป เราเองยังคงนอนไม่หลับนะเพราะยังรู้สึกกลัวอยู่ จนพอตื่นเช้ามากลับถึงบ้านไปเราก็เก็บของ แต่ในใจก็ยังสงสัยไม่หายนะว่า คนๆนั้นคือใคร เพราะรู้แค่ว่าปู่ เสียไปนานมากแล้ว เราเก็บของไปเรื่อยๆเห็นกระเป๋าตังพ่ออยู่ตั้งไว้บนโต๊ะ เราก็ถือหยิบเปิดออกมา (เพราะพ่อชอบเก็บบัตรเก็บรูปตัวเอง) พอเปิดออกมา เราก็เห็นรูป ผู้ชายคนนึง ซึ่งทำให้เรานึกถึงเงาตอนที่เราเจอ เราเลยเอ่ยปากถามพ่อไปว่าเขาคือใคร
พ่อเลยบอกว่า อ่อ ก็ปู่ไง เราเลยเล่าให้พ่อฟังไป ว่าเราเจอแบบนี้ๆ ลักษณะรูปร่างแบบนี้นะ พ่อก็ทำได้แต่ยิ้ม เเละพูดว่าจริงหรอ
จบ........ ซึ่งที่เล่ามาอาจจะไม่มีอะไรมาก เพียงแต่เราคิดว่า ณ ตอนนั้นเราไม่ได้ตาฝาดแน่ๆ เราพยายามหลับตานับเลข1-10 เขายังไม่ไปไหน เลยไม่รู้ว่า การที่เราเห็นเงา ที่มาเป็นแบบนั้นเขามาดีหรือต้องการจะสื่ออะไร
คุณเชื่อเรื่องผีไหม
เรื่องที่ 1 (เรื่องที่เราเจอ) เงาปริศนา
ในช่วงวัยประถมของเรา ทางบ้านเรามักจะไปเที่ยวอยุธยาอยู่บ่อยๆ ซึ่งหลักๆก็คือไปเยี่ยมย่าที่อยุธยา ซึ่งบ้านย่าของเราก็จะเป็นบ้านไม้ แยกเป็น 2 ฝั่งโดยชัดเจน และจะมีพื้นที่เดินตรงกลางหลักๆ (เป็นบ้านมีใต้ถุนยกสูง) บรรยากาศสำหรับเราส่วนตัวคิดว่าถ้าเป็นตอนกลางวันก็เงียบสงบดี เพราะบ้านที่ตั้งอยู่ไม่ได้ตั้งเป็นหมู่บ้าน แต่จะตั้งเเบบอยู่ในซอยๆนึง ซึ่งเเต่ละบ้านก็จะมีป่าไม้คั่นอยู่ตรงกลาง (ฟิวบ้านเดี่ยวเพราะมีอยู่หลังเดียวในแต่ละช่วง)
พอตกกลางคืนก็จะเงียบจนได้เสียงลมพัดเสียงป่าไม้มองออกไปข้างนอกคือมองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดมิด ซึ่งถามว่าเราชอบ อยุธยาไหมเราชอบนะ แต่ด้วยดีไซน์บ้านทำให้เรารู้สึกกลัวบวกกับบรรยากาศภายนอกอีก ยิ่งน่ากลัวมากกว่าเดิม
บริเวณที่เรานอน เราจะนอนอยู่ฝั่งขวาของตัวบ้าน เราไม่ได้นอนในห้องนอนนะ เพราะที่บ้านย่าจะไม่ได้สร้างเป็นห้องไว้ จะสร้างก็เพียงแต่แบ่งเป็นสองฝั่งโล่งๆเท่านั้น ซึ่งฝั่งที่เรานอนก็จะมีพวก อัฐฐิของ ใครบ้างเราก็ไม่แน่แต่ที่รู้ๆน่าสัก 5 - 6 ได้ ไม่มีรูปภาพให้เห็นด้วย (บอกตามตรงเราเองรู้สึกกลัวมาก)
ซึ่งเราจะนอนกางมุ้งกัน ในช่วงเวลาดึกน่าจะสักใกล้ๆ 5 ทุ่มได้ ทุกคนในมุ้งนอนกันหมดแล้ว (เรานอน กับพ่อแม่พี่ชาย) เราเองนอนไม่ค่อยหลับเพราะเราชอบมอง บรรยากาศข้างนอกมุ้ง (แปลกนะกลัวแต่ก็ชอบมอง55555) เราก็นอนมองจนเห็นหิ้งห้อย บินอยู่ข้างนอกมุ้ง ในขณะที่กำลังนอนมองเพลินๆเราก็เหลือบสายตาไปเห็นเงา เทาๆไม่ถึงกับดำและไม่ถึงกับขาว เห็นเพียแต่รู้ลักษณะรูปร่างสัดส่วนว่าประมาณไหน ซึ่งเงาที่เราเห็น น่าจะเป็นผู้ชายเพราะลักษณะคือ หัวเกรียนๆเหมือนไม่ค่อยมีผม รูปร่างใหญ่ ไหล่กว้าง ยืนอยู่ริมฝั่งซ้ายที่พ่อนอนอยู่ เหมือนเขาน่าจะยืนอยู่สักพักใหญ่เลยแหละ เราก็หลี่ตาให้เล็กลง เพราะกลัวว่าเขาจะรู้ว่าเราเห็น แต่ในใจตอนนั้นเราก็มีสวดมนต์บ้าง กับคิดในหัวว่าอย่ามาทำอะไรไม่ดีเลยนะคะ อย่ามาหลอกกันเลย
ผ่านไปได้เกือบ 15 นาทีได้ เงานั้นก็หายไป เราเองยังคงนอนไม่หลับนะเพราะยังรู้สึกกลัวอยู่ จนพอตื่นเช้ามากลับถึงบ้านไปเราก็เก็บของ แต่ในใจก็ยังสงสัยไม่หายนะว่า คนๆนั้นคือใคร เพราะรู้แค่ว่าปู่ เสียไปนานมากแล้ว เราเก็บของไปเรื่อยๆเห็นกระเป๋าตังพ่ออยู่ตั้งไว้บนโต๊ะ เราก็ถือหยิบเปิดออกมา (เพราะพ่อชอบเก็บบัตรเก็บรูปตัวเอง) พอเปิดออกมา เราก็เห็นรูป ผู้ชายคนนึง ซึ่งทำให้เรานึกถึงเงาตอนที่เราเจอ เราเลยเอ่ยปากถามพ่อไปว่าเขาคือใคร
พ่อเลยบอกว่า อ่อ ก็ปู่ไง เราเลยเล่าให้พ่อฟังไป ว่าเราเจอแบบนี้ๆ ลักษณะรูปร่างแบบนี้นะ พ่อก็ทำได้แต่ยิ้ม เเละพูดว่าจริงหรอ
จบ........ ซึ่งที่เล่ามาอาจจะไม่มีอะไรมาก เพียงแต่เราคิดว่า ณ ตอนนั้นเราไม่ได้ตาฝาดแน่ๆ เราพยายามหลับตานับเลข1-10 เขายังไม่ไปไหน เลยไม่รู้ว่า การที่เราเห็นเงา ที่มาเป็นแบบนั้นเขามาดีหรือต้องการจะสื่ออะไร