เครียดจังเลย

ไปทางไหนดี หรือไม่มีทางไป ใจก็รู้ว่าทุกอย่างที่มีทางแก้  ใจก็สงสารลูก ทุกวันกลับจากโรงเรียนได้แต่บอกแม่ว่า ผมสนุกกับการเรียนที่นี่มาก สอบแต่ละครั้งได้คะแนนดีไม่ดี ก็มาบอกแม่ ไม่ดีเพราะอะไร ดีเพราะอะไร ฟังทุกครั้งก็น้ำตาจะรั่ว
แม่ผิดเองที่ให้ลูกเริ่มต้นเรียนห้องเรียนพิเศษ  ลูกสอบห้องเรียนพิเศษได้ ลูกก็ต้องสอบห้องเรียนธรรมดาได้ แต่ลูกบอกว่า ผมอยากเรียนแผนกนี้แม่ได้กล้าบอกใคร แม่ยังติดค่าเทอมลูกที่โรงเรียนเเก่า เป็นช่วงที่แม่ตกงานจนถึงปัจจุบัน ทางโรงเรียนใหม่เค้าที่ตาม ใบ ปพ1 มาลูกซึ่งไม่รู้เรื่องก็ตามแม่อีกที แม่ต้องหาเงินไปจ่ายโรงเรียนก่อนถึงได้รับใบ ปพ1 ตัวจริง แม่เครียดมาก กลัวว่าถ้าไม่ส่งใบให้โรงเรียนใหม่ลูกจะถูกไล่ออกแน่เลย