ไปได้ยิน 2 ประโยคนี้มา ในเวลาติดๆกัน
"อยากหย่ากับสามีไทยเพราะฝรั่งที่มาติดบอกว่าไม่ต้องทำงาน จะให้เงินใช้และย้ายไปอยู่เมืองนอก"
จากหญิงวัยราว 30 ที่แต่งงานมีลูกเล็กๆกับชายไทยอาชีพไรเดอร์
"นี่ฉันอุตส่าห์ได้ผัวฝรั่งทำไมฉันต้องมาทำงานด้วย"
จากหญิงวัยราว 30 อีกคนที่แต่งงานไปอยู่เมืองนอกแล้วทำคลิปขณะขัรถกระบะเก่าๆอยู่ในไร่ข้าวโพด
ทั้งสองไม่ใช่คนที่มาจากพื้นฐานสังคมชนบท เป็นคนเมือง ร่ำเรียน มีอาชีพ มีการศึกษาในระดับที่อย่างน้อย ก็มีงานทำที่ไม่ได้ใช้แรงงาน ไม่ได้ทำการเกษตร ไม่ได้ต้องหาแหล่งทุนนอกไปสร้างบ้าน ปลูกบ้านสวยๆอวดคนในหมู่บ้าน ซื้อรถให้คนต่างตำบลได้รู้ว่า บ้านนี้ ได้เขยนำเข้า กำลังจะอยู่ดีกินดีแล้ว
คำถามที่อยู่ในหัวคือ
ทำไมถึงมีคนที่คิดว่า การแต่งงานไปมีผัวฝรั่ง ผัวเมืองนอก คือการปลดแอกตัวเองจากการทำงาน ไปสู่ทางสบาย ภาคภูมิใจที่มีผู้ชายพาไปเปลี่ยนชีวิตได้
แต่ทำไม ไม่รู้สึกว่า ตนเอง จะพัฒนาตัวเองเพื่อเจริญก้าวหน้าและเปลี่ยนชีวิตตัวเอง
จนมีหญิงไม่น้อย มุ่งมั่นปั้นตัวเองเป็น "สาย ฝ." มองหาฝรั่งดีๆที่มีเงินพร้อมจะดูแลพวกหล่อน ไปสู่ความสบายเป็นโกลของชีวิต
ผมไม่ได้มีปํญหากับการที่ผู้หญิงจะได้สามีต่างชาตินะครับ แต่พื้นฐานมันน่าจะมาจากความพึงพอใจ ไม่ใช่ความทะเยอทะยานอยากอัพเกรดตัวเอง
ที่สำคัญ คนทุกคน ก็ควรมีเป้าหมายชีวิตในสิ่งที่ทำแล้วสร้างประโยชน์ให้สังคม ด้วยความสามารถ จะงานอะไรก็ตาม ก็ทำเพื่อความเป็นเลิศในสิ่งนั้น
เพราะ มีเพื่อนหลายคนที่อยู่เมืองนอก แต่งงานกับต่างชาติ แต่ก็ยังเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เป็นเจ้าของบริษัท เป็นแพทย์ สถาปนิก เป็นผู้จัดการโรงแรม ที่มีงาน มีหน้าที่รับผิดชอบ ต่อให้ผัวรวยยังไง ก็ยังอยากทำงาน
ปี 2026 แล้ว ไม่นึกว่า แม้แต่ในเมืองหลวงของเรา ก็มีสาวๆมากมายที่ทำงานไม่ได้ขี้เหร่ แต่ใฝ่ฝันปัดแอปหาฝรั่งดีๆสักคน แล้วใฝ่ฝันว่าจะได้ย้ายไปตั้งรกรากอยู่เมืองนอก มีชีวิตที่ดี หรูหราร่ำรวย
ถึงขนาด มีอินฟลูเอ็นเซอร์สาย ฝ สอนวิธีหาผัวต่างชาติ
อยากสบายเลยอยากมีผัวฝรั่ง... ในวันนี้ยังมีความคิดแบบนี้อีกหรือนี่?
"อยากหย่ากับสามีไทยเพราะฝรั่งที่มาติดบอกว่าไม่ต้องทำงาน จะให้เงินใช้และย้ายไปอยู่เมืองนอก"
จากหญิงวัยราว 30 ที่แต่งงานมีลูกเล็กๆกับชายไทยอาชีพไรเดอร์
"นี่ฉันอุตส่าห์ได้ผัวฝรั่งทำไมฉันต้องมาทำงานด้วย"
จากหญิงวัยราว 30 อีกคนที่แต่งงานไปอยู่เมืองนอกแล้วทำคลิปขณะขัรถกระบะเก่าๆอยู่ในไร่ข้าวโพด
ทั้งสองไม่ใช่คนที่มาจากพื้นฐานสังคมชนบท เป็นคนเมือง ร่ำเรียน มีอาชีพ มีการศึกษาในระดับที่อย่างน้อย ก็มีงานทำที่ไม่ได้ใช้แรงงาน ไม่ได้ทำการเกษตร ไม่ได้ต้องหาแหล่งทุนนอกไปสร้างบ้าน ปลูกบ้านสวยๆอวดคนในหมู่บ้าน ซื้อรถให้คนต่างตำบลได้รู้ว่า บ้านนี้ ได้เขยนำเข้า กำลังจะอยู่ดีกินดีแล้ว
คำถามที่อยู่ในหัวคือ
ทำไมถึงมีคนที่คิดว่า การแต่งงานไปมีผัวฝรั่ง ผัวเมืองนอก คือการปลดแอกตัวเองจากการทำงาน ไปสู่ทางสบาย ภาคภูมิใจที่มีผู้ชายพาไปเปลี่ยนชีวิตได้
แต่ทำไม ไม่รู้สึกว่า ตนเอง จะพัฒนาตัวเองเพื่อเจริญก้าวหน้าและเปลี่ยนชีวิตตัวเอง
จนมีหญิงไม่น้อย มุ่งมั่นปั้นตัวเองเป็น "สาย ฝ." มองหาฝรั่งดีๆที่มีเงินพร้อมจะดูแลพวกหล่อน ไปสู่ความสบายเป็นโกลของชีวิต
ผมไม่ได้มีปํญหากับการที่ผู้หญิงจะได้สามีต่างชาตินะครับ แต่พื้นฐานมันน่าจะมาจากความพึงพอใจ ไม่ใช่ความทะเยอทะยานอยากอัพเกรดตัวเอง
ที่สำคัญ คนทุกคน ก็ควรมีเป้าหมายชีวิตในสิ่งที่ทำแล้วสร้างประโยชน์ให้สังคม ด้วยความสามารถ จะงานอะไรก็ตาม ก็ทำเพื่อความเป็นเลิศในสิ่งนั้น
เพราะ มีเพื่อนหลายคนที่อยู่เมืองนอก แต่งงานกับต่างชาติ แต่ก็ยังเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เป็นเจ้าของบริษัท เป็นแพทย์ สถาปนิก เป็นผู้จัดการโรงแรม ที่มีงาน มีหน้าที่รับผิดชอบ ต่อให้ผัวรวยยังไง ก็ยังอยากทำงาน
ปี 2026 แล้ว ไม่นึกว่า แม้แต่ในเมืองหลวงของเรา ก็มีสาวๆมากมายที่ทำงานไม่ได้ขี้เหร่ แต่ใฝ่ฝันปัดแอปหาฝรั่งดีๆสักคน แล้วใฝ่ฝันว่าจะได้ย้ายไปตั้งรกรากอยู่เมืองนอก มีชีวิตที่ดี หรูหราร่ำรวย
ถึงขนาด มีอินฟลูเอ็นเซอร์สาย ฝ สอนวิธีหาผัวต่างชาติ