ไม่คุยกับน้องชายเป็นปีๆ

สวัสดีค่ะ เราอายุ18เเล้ว เรามีความฝันที่จะไปเติบโตไกลๆครอบครัวค่ะ ซึ่งการโตมาในครอบครัวนี้มีทั้งความลำเอียง ต่างๆนาๆ ปัญหาเยอะมากค่ะ เราได้ทะเลาะกับน้องชายชุดใหญ่เลยค่ะ ทำให้ไม่คุยกันเป็นปีๆ เเต่น้องชายยังมีเเม่ที่คอยเข้าข้างค่ะ เมื่อก่อนเเม่ก็ไม่ได้ชอบน้องชายเรามากนักเพราะเป็นคนพูดยาก เเต่ตั้งเเต่เราทะเลาะกับน้องชาย น้องเราจะเอาเรื่องเราไปบอกเเม่หมด ฟิวหาข้างค่ะเล่าข้อเสียของเราอย่างงั้นอย่างงี้ เเต่ไม่เคยสังเกตข้อเสีนตัวเองเลย เลยทำให้เเม่เอียงไปทางน้องชายมากดว่า เเต่เรากับน้องชายเหมือนใช้ชีวิตอยู่บ้านเดียวกันเฉยไปค่ะ ทำไรเเยกกันหมด น้องเราจะเป็นคนขี้เกียจ ไม่ทำนู้นทำนี่ เเต่พอเราทำผิดนิดๆหน่อยๆคือเปิดเเชทพิมข้อความไปหาเเม่เเล้วค่ะ พากันด่าเราทั้ง2คน น้องเราเป็นคนนิสัยชอบใช้ความรุนเเรงค่ะ ชอบตีผู้หญิง ชอบด่าทอ เมื่อก่อนเราก็ไม่ได้กลัว พอมันโตขึ้นเรื่อยๆมันมีเเรงเยอะ มันยิ่งทำเเรง เราเลยยิ่งเกลียดมันขึ้นเรื่อยๆ ทุกๆวันนี้ความเกลียดเราสะสมขึ้นเรื่อยๆ เห็นหน้าก็ไม่อยากเห็น อยากให้มันหายๆไปจากโลกเลยค่ะ ความผูกพันธ์ตั้งเเต่วัยเด็กคือดังกลบทุกอย่าง เเต่ไม่มีความหมายเลยค่ะ เราโคตรๆเกลียดมันมากเลยค่ะ เรารอวันที่ได้เข้ามหาลัยเราจะได้ไปอยู่ไกลมัน (ระบาย)
เเต่มาจากเเม่ส่วนหนึ่งค่อนข้างลำเอียงค่ะ เลนทำให้ที่ใจเราเกลียดมัน มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนคิดว่าลืมตามาไม่เห็นมันคงจะดีมากเลยค่ะ สำหรับมันที่คิดว่าตัสเองถูกทุกอย่าง เเตะต้องไรไม่ได้ มันด่าคนอื่นเห็นเเก่ตัว เเต่เป็นทันที่เห็รเเก่ตัว