ทำไมรู้สึกว่า 'การ์ตูนยุค 90s - 2000s' มันมีเสน่ห์และตราตรึงใจกว่าการ์ตูนสมัยนี้? มาคุยกันครับ

พอดีช่วงนี้แอบกลับไปย้อนดูการ์ตูนเก่าๆ ในสตรีมมิ่งมา แล้วความรู้สึกวันวานมันตีกลับมาเต็มไปหมดเลยครับ จนทำให้เกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า "ทำไมเรารู้สึกว่าการ์ตูนยุคก่อน มันมีเสน่ห์และตราตรึงใจในความทรงจำได้นานขนาดนี้?"

ไม่ได้จะบอกว่าการ์ตูนอนิเมะสมัยนี้ไม่ดีนะครับ ยุคนี้ภาพสวย คมชัด เอฟเฟกต์อลังการมาก (ยอมรับเรื่องงานภาพยุคนี้จริงๆ) แต่ถ้าพูดถึง "เสน่ห์บางอย่าง" ทำไมเรายังรู้สึกอินกับยุคก่อนมากกว่า เช่น:

งานภาพแบบคลาสสิก (Cel Animation): ลายเส้นที่วาดด้วยมือ ลงสีน้ำ/สีโปสเตอร์บนแผ่นเซลล์ มันให้อารมณ์ละมุนและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากๆ (คิดถึงโทนภาพแบบ Hunter x Hunter 1999 หรือ ยูยูฮาคุโช)

เพลงประกอบ (OST): เพลงเปิด เพลงปิด สมัยก่อนคือขึ้นคอร์ดมาปุ๊บ ขนลุกปั๊บ ร้องตามได้จนถึงทุกวันนี้ (เช่น ดราก้อนบอล, ดิจิมอน, สแลมดังก์)

จังหวะการเล่าเรื่อง (Pacing): การ์ตูนสมัยก่อนเนื้อเรื่องจะค่อยเป็นค่อยไป ทำให้เราผูกพันกับตัวละครเหมือนเติบโตมาด้วยกัน ต่างกับสมัยนี้ที่เน้นกระชับ ฉับไว เดินเรื่องเร็วตามยุคสมัยสั้นๆ

หรือจริงๆ แล้วมันไม่ใช่เพราะการ์ตูน... แต่เป็นเพราะ "ช่วงเวลาและวัย" ของเราในตอนนั้นกันแน่? (ตอนที่ต้องตื่นมารอดูช่อง 9 การ์ตูน หรือไปเช่าวิดีโอ/วีซีดีหน้าปากซอย)

อยากชวนเพื่อนๆ มาคุยกันครับ:

คิดว่าอะไรคือเสน่ห์ของการ์ตูนยุคเก่าที่ยุคนี้ทดแทนไม่ได้?

มีการ์ตูนเก่าเรื่องไหนที่คิดว่า "ขึ้นหิ้ง" ในใจคุณ ชนิดที่ว่าดูซ้ำกี่รอบก็ไม่เบื่อบ้าง?