🙂แนะนำตัวให้เพื่อนๆ พันทิปรู้จักหน่อย
ก๊าบเป็ด : กตัญญู ทุ่งมีผล ล็อกอิน
ก๊าบเป็ด ปัจจุบันเป็นโปรดิวเซอร์ เป็นนักแต่งเพลง แล้วก็เป็นคอนเทนครีเอเตอร์ แบบโดนเฟซบุ๊กบังคับครับ
🙂ความสัมพันธ์ระหว่าง ก๊าบเป็ด กับเว็บไซต์พันทิป เปรียบเหมือนอะไร
ก๊าบเป็ด : เหมือนพี่ เหมือนเพื่อนสนิทที่บางทีเราก็หายกันไปบ้างนะ เหมือนเรามีเพื่อนคนนึงที่สนิทมากๆ สมัยมัธยม แล้วพอวันหนึ่งที่ต้องไปเรียนมหาลัยฯ เราก็อาจจะห่างๆ กันไป แต่ว่าพอกลับมาเจอกันเราก็รู้สึกสนิทใจเหมือนเดิม กับพันทิปก็เป็นความรู้สึกนี้ คือเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ หรืออย่างพี่วันฉัตร หรืออย่างบอย-อภิศิลป์ ทุกครั้งที่เราเจอ หรือว่าเราเห็นชื่อในเฟซบุ๊กอะไรอย่างงี้ เราก็จะรู้สึกสนิทใจกับคนเหล่านี้ไปโดยอัตโนมัติ
🙂ถ้าให้พูดถึงล็อกอินในความทรงจำ
ก๊าบเป็ด : มันมีหลายล็อกอินมากเลยอะ อ่านสัมภาษณ์ jetboat บอกว่าเป็นล็อกอินของพี่ดี้-นิติพงษ์ ห่อนาค ของพี่ก็เหมือนกัน เพราะว่าพี่ก็เจอพี่ดี้-นิติพงษ์ ที่พันทิป แล้วก็คุยกันไป คุยกันมาแบบไม่รู้จักกัน ไม่รู้เลยว่าหลังล็อกอินคือใคร แล้วเราด้วยความที่สมัยนู้นยังวัยรุ่นอยู่ก็กวนตีนเขาไปเรื่อยอะ จนในที่สุดก็ได้เจอกัน แล้วพี่ดี้ก็ชวนไปทำงานด้วย ก็เลยได้ไปทำงานที่แกรมมี่กับพี่ดี้ เพราะฉะนั้นพี่ดี้-นิติพงษ์ ก็จะเป็นเหมือนพ่อ เหมือนพี่ คือหลายๆ อย่างในชีวิตเราได้จากพันทิป มันอาจจะเป็นทั้งทางตรงหรือทางอ้อมก็ตาม แต่เราก็ได้จากที่พันทิปนี่แหละ ขอไม่บอกล็อกอินพี่ดี้-นิติพงษ์ แล้วกัน
🙂แล้วถ้าเป็นกระทู้ในความจำจะนึกถึงกระทู้อะไร
ก๊าบเป็ด : ใครๆ อาจจะไปคิดถึงมะเขือเทศ มุมอะซิมุท แต่สำหรับพี่แล้วเนี่ย มันคือกระทู้นึงที่มีคนมาพิมพ์ถามหาเพลง ถามว่ารู้จักเพลงนี้มั้ย เพลงนั้นชื่ออะไร แล้วก็พิมพ์แบบคำว่า “ตื้อตือตื่อตือตืด” สะกดอย่างเนี้ย แล้วมันมีคนตอบได้ ดังนั้นเนี่ยมันเป็นกระทู้ที่จำได้ มันอาจจะจำดีเทลไม่ได้นะ แต่สถานการณ์มันคือแบบนี้จริงๆ หรือกระทู้มีคนมาถามหาเพลงอีกเหมือนกัน แล้วก็พิมพ์เนื้อเพลงมา โดยที่อาจจะพิมพ์เนื้อผิดด้วยนะ แต่มันก็มีคนตอบถูก พันทิปสมัยก่อนเนี่ย เต็มไปด้วยมังกรหมอบพยัคฆ์ซ่อนทั้งนั้นเลยอะ “คือพวกเป็นใครว่ะ” ตอบได้ไง เราไม่มีทางรู้ สมัยนี้เราใช้แอปพลิเคชั่นได้ ใช้เอไอ ใช้ shazam เมื่อก่อนมีแอปชื่อ midomi สมัยโบราณสุดพันทิปนี่คือ พิมพ์เท่านั้น นี่แหละที่ประทับใจสุด
🙂โมเมนต์ที่รู้สึกว่า “นี่แหละเสน่ห์ของพันทิป”
ก๊าบเป็ด : จริงๆ แล้วพันทิปเป็นคอมมูนิตี้ ถ้าสมัยตอนที่พี่เริ่มเล่นใหม่ๆ มันเหมือนกับเป็นที่สาธารณะ แล้วก็มีคนเดินเอาโพสอิทไปแปะ แล้วก็ถามนู้นถามนี่ ก็มีคนสาธารณะเหมือนกันที่เดินผ่านมา แล้วก็มาตอบๆ ซึ่งสมัยนั้นมันก็เป็นเหมือนการแบ่งปันความรู้อะไรกันอยู่พอสมควร ซึ่งน่ารัก มันเป็นสังคมที่น่ารักมากๆ พอมาถึงวันนี้เนี่ย แบบนั้นมันก็ยังอยู่เพียงแต่ว่าพอสภาพสังคมมันเปลี่ยนไป คนสมัยก่อนซ่อนตัวตนกัน เราไม่เปิดเผยว่าเราเป็นใคร เพราะเราก็ไม่รู้ว่าคนที่มาคุยกับเรามันจะมาไม้ไหน ผิดกับสมัยนี้ เราต้องประกาศตัวว่าเราคือใคร เพราะวิธีการคิดของคนมันเปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นเนี่ยพันทิปก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมนี่แหละ หลายๆ อย่างที่เราไม่รู้ ทุกวันนี้พี่ก็ยังเข้าไปถามในพันทิป เพียงแต่ว่าไม่ได้ล็อกอินเข้าไปแต่ก็ยังเข้าไปถามอยู่เรื่อยๆ บางทีก็เข้าไปหาข้อมูลก็ได้จากพันทิปเหมือนกัน พิมพ์เสิร์ชในกูเกิลมันก็ขึ้นมาว่าพันทิป หรือแม้กระทั่งรีวิวหนังบางเรื่อง ที่บางทีเราก็รำคาญนักวิจารณ์ หรือรีวิวเวอร์บางคนที่เขาอาจจะมีช่องของเขา เรารู้สึกว่าคนนี้อคติเหลือเกิน หรือทำไมต้องพูดจาหยาบคายตลอดเวลาด้วย มันมีบางอย่างที่พอการสื่อสารด้วยตัวหนังสือ การพิมพ์ที่อยู่ในที่สาธารณะ เราก็จะมีระดับของการใช้ภาษาที่ทางการขึ้น มันอาจจะเหมาะกับคนที่ยังรู้สึกว่ามารยาทในการคุยกันสำคัญอย่างคนรุ่นพี่ แต่คนรุ่นใหม่อาจจะคุยกันแบบเพื่อนฝูง หรืออะไรมากกว่านี้แล้วก็ได้ แต่ถ้าพันทิปยังเป็นอย่างนี้อยู่มันก็ยังเป็นแหล่งข้อมูลที่ดี เป็นแหล่งให้ความรู้ที่ดีอยู่ครับ
🙂ในโอกาสครบรอบ 30 ปีของพันทิป ถ้าต้องอธิบายเว็บไซต์พันทิปให้เด็กรุ่นใหม่ฟัง จะอธิบายว่าอย่างไร
ก๊าบเป็ด : เหมือนห้องชมรมในมหาลัยฯที่ใครก็ไม่รู้อะ เราเดินเข้าไปในห้องนั้น เรารู้ว่าห้องนี้อาจจะเป็นชมรม สมมติเป็นชมรมดนตรีสากล เราไม่รู้หรอกว่าคนที่มาเนี่ย มันอาจจะเล่นกีต้าร์เทพมาจากโรงเรียนมันก็เลยก็ได้นะ แต่เราก็เข้ามาแล้วเราไปคุยกับเขา โดยที่เราไม่รู้หรอกว่าเขาคือใคร พอคุยไปมากๆ เข้า สนิทมากๆ เข้า เราเริ่มรู้จักตัวตนมากขึ้น พันทิปเป็นอย่างนั้น แล้วก็เป็นเหมือนห้องชมรมแต่ละชมรมที่มีความสนใจแตกต่างกัน ชมรมทำกับข้าว ชมรมถ่ายภาพ ชมรมดูหนังอะไรอย่างนี้ ซึ่งมันก็จะเฉพาะทาง มันอาจจะไม่ใช่โซเชียลมีเดียที่กวาดหมด อย่างเฟซบุ๊ก หรือว่าอย่างทวิตเตอร์ พี่รู้สึกว่ามันก็เป็นวิธีการของมัน เพียงแต่เราคิดว่าเราอยากจะได้อะไรที่ไม่ได้เฟคมาก หรืออยากได้ความรู้บางเรื่องที่คิดว่าน่าจะได้จากคนที่เขารู้จริงๆ อะ เราก็จะได้จากพันทิป นี่แหละพันทิปเหมือนห้องชมรมในมหาวิทยาลัย ที่ต่างคนต่างมาเจอกันด้วยความรู้ พร้อมเป็นเพื่อนกัน ไม่ได้เข้ามาฟาดฟัน นอกจากอยู่กันไปสักพักแล้วทะเลาะกันอันนั้นก็อีกเรื่องนึง มันก็ไม่เหมือนกับโซเชียลมีเดียที่แบบเข้าไปอ่านแล้วเราไม่รู้ด่าเลยก็มี สังคมบางอย่างมันก็ควรต้องมีอยู่ เพราะบางที่มันก็เป็น โซเชียลมีเดียมันอาจจะเหมือนโลกทำงานจริง เจอคนจริง พันทิปก็อาจจะเหมือนที่พักใจ วันหนึ่งเราอาจจะกลับมาเจอ หาเพื่อนใหม่ๆ จากในนี้ก็ได้
ย้อนวันวานความทรงจำพันทิป กับล็อกอิน ก๊าบเป็ด
🙂แนะนำตัวให้เพื่อนๆ พันทิปรู้จักหน่อย
ก๊าบเป็ด : กตัญญู ทุ่งมีผล ล็อกอิน ก๊าบเป็ด ปัจจุบันเป็นโปรดิวเซอร์ เป็นนักแต่งเพลง แล้วก็เป็นคอนเทนครีเอเตอร์ แบบโดนเฟซบุ๊กบังคับครับ
🙂ความสัมพันธ์ระหว่าง ก๊าบเป็ด กับเว็บไซต์พันทิป เปรียบเหมือนอะไร
ก๊าบเป็ด : เหมือนพี่ เหมือนเพื่อนสนิทที่บางทีเราก็หายกันไปบ้างนะ เหมือนเรามีเพื่อนคนนึงที่สนิทมากๆ สมัยมัธยม แล้วพอวันหนึ่งที่ต้องไปเรียนมหาลัยฯ เราก็อาจจะห่างๆ กันไป แต่ว่าพอกลับมาเจอกันเราก็รู้สึกสนิทใจเหมือนเดิม กับพันทิปก็เป็นความรู้สึกนี้ คือเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ หรืออย่างพี่วันฉัตร หรืออย่างบอย-อภิศิลป์ ทุกครั้งที่เราเจอ หรือว่าเราเห็นชื่อในเฟซบุ๊กอะไรอย่างงี้ เราก็จะรู้สึกสนิทใจกับคนเหล่านี้ไปโดยอัตโนมัติ
🙂ถ้าให้พูดถึงล็อกอินในความทรงจำ
ก๊าบเป็ด : มันมีหลายล็อกอินมากเลยอะ อ่านสัมภาษณ์ jetboat บอกว่าเป็นล็อกอินของพี่ดี้-นิติพงษ์ ห่อนาค ของพี่ก็เหมือนกัน เพราะว่าพี่ก็เจอพี่ดี้-นิติพงษ์ ที่พันทิป แล้วก็คุยกันไป คุยกันมาแบบไม่รู้จักกัน ไม่รู้เลยว่าหลังล็อกอินคือใคร แล้วเราด้วยความที่สมัยนู้นยังวัยรุ่นอยู่ก็กวนตีนเขาไปเรื่อยอะ จนในที่สุดก็ได้เจอกัน แล้วพี่ดี้ก็ชวนไปทำงานด้วย ก็เลยได้ไปทำงานที่แกรมมี่กับพี่ดี้ เพราะฉะนั้นพี่ดี้-นิติพงษ์ ก็จะเป็นเหมือนพ่อ เหมือนพี่ คือหลายๆ อย่างในชีวิตเราได้จากพันทิป มันอาจจะเป็นทั้งทางตรงหรือทางอ้อมก็ตาม แต่เราก็ได้จากที่พันทิปนี่แหละ ขอไม่บอกล็อกอินพี่ดี้-นิติพงษ์ แล้วกัน
🙂แล้วถ้าเป็นกระทู้ในความจำจะนึกถึงกระทู้อะไร
ก๊าบเป็ด : ใครๆ อาจจะไปคิดถึงมะเขือเทศ มุมอะซิมุท แต่สำหรับพี่แล้วเนี่ย มันคือกระทู้นึงที่มีคนมาพิมพ์ถามหาเพลง ถามว่ารู้จักเพลงนี้มั้ย เพลงนั้นชื่ออะไร แล้วก็พิมพ์แบบคำว่า “ตื้อตือตื่อตือตืด” สะกดอย่างเนี้ย แล้วมันมีคนตอบได้ ดังนั้นเนี่ยมันเป็นกระทู้ที่จำได้ มันอาจจะจำดีเทลไม่ได้นะ แต่สถานการณ์มันคือแบบนี้จริงๆ หรือกระทู้มีคนมาถามหาเพลงอีกเหมือนกัน แล้วก็พิมพ์เนื้อเพลงมา โดยที่อาจจะพิมพ์เนื้อผิดด้วยนะ แต่มันก็มีคนตอบถูก พันทิปสมัยก่อนเนี่ย เต็มไปด้วยมังกรหมอบพยัคฆ์ซ่อนทั้งนั้นเลยอะ “คือพวกเป็นใครว่ะ” ตอบได้ไง เราไม่มีทางรู้ สมัยนี้เราใช้แอปพลิเคชั่นได้ ใช้เอไอ ใช้ shazam เมื่อก่อนมีแอปชื่อ midomi สมัยโบราณสุดพันทิปนี่คือ พิมพ์เท่านั้น นี่แหละที่ประทับใจสุด
🙂โมเมนต์ที่รู้สึกว่า “นี่แหละเสน่ห์ของพันทิป”
ก๊าบเป็ด : จริงๆ แล้วพันทิปเป็นคอมมูนิตี้ ถ้าสมัยตอนที่พี่เริ่มเล่นใหม่ๆ มันเหมือนกับเป็นที่สาธารณะ แล้วก็มีคนเดินเอาโพสอิทไปแปะ แล้วก็ถามนู้นถามนี่ ก็มีคนสาธารณะเหมือนกันที่เดินผ่านมา แล้วก็มาตอบๆ ซึ่งสมัยนั้นมันก็เป็นเหมือนการแบ่งปันความรู้อะไรกันอยู่พอสมควร ซึ่งน่ารัก มันเป็นสังคมที่น่ารักมากๆ พอมาถึงวันนี้เนี่ย แบบนั้นมันก็ยังอยู่เพียงแต่ว่าพอสภาพสังคมมันเปลี่ยนไป คนสมัยก่อนซ่อนตัวตนกัน เราไม่เปิดเผยว่าเราเป็นใคร เพราะเราก็ไม่รู้ว่าคนที่มาคุยกับเรามันจะมาไม้ไหน ผิดกับสมัยนี้ เราต้องประกาศตัวว่าเราคือใคร เพราะวิธีการคิดของคนมันเปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นเนี่ยพันทิปก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมนี่แหละ หลายๆ อย่างที่เราไม่รู้ ทุกวันนี้พี่ก็ยังเข้าไปถามในพันทิป เพียงแต่ว่าไม่ได้ล็อกอินเข้าไปแต่ก็ยังเข้าไปถามอยู่เรื่อยๆ บางทีก็เข้าไปหาข้อมูลก็ได้จากพันทิปเหมือนกัน พิมพ์เสิร์ชในกูเกิลมันก็ขึ้นมาว่าพันทิป หรือแม้กระทั่งรีวิวหนังบางเรื่อง ที่บางทีเราก็รำคาญนักวิจารณ์ หรือรีวิวเวอร์บางคนที่เขาอาจจะมีช่องของเขา เรารู้สึกว่าคนนี้อคติเหลือเกิน หรือทำไมต้องพูดจาหยาบคายตลอดเวลาด้วย มันมีบางอย่างที่พอการสื่อสารด้วยตัวหนังสือ การพิมพ์ที่อยู่ในที่สาธารณะ เราก็จะมีระดับของการใช้ภาษาที่ทางการขึ้น มันอาจจะเหมาะกับคนที่ยังรู้สึกว่ามารยาทในการคุยกันสำคัญอย่างคนรุ่นพี่ แต่คนรุ่นใหม่อาจจะคุยกันแบบเพื่อนฝูง หรืออะไรมากกว่านี้แล้วก็ได้ แต่ถ้าพันทิปยังเป็นอย่างนี้อยู่มันก็ยังเป็นแหล่งข้อมูลที่ดี เป็นแหล่งให้ความรู้ที่ดีอยู่ครับ
🙂ในโอกาสครบรอบ 30 ปีของพันทิป ถ้าต้องอธิบายเว็บไซต์พันทิปให้เด็กรุ่นใหม่ฟัง จะอธิบายว่าอย่างไร
ก๊าบเป็ด : เหมือนห้องชมรมในมหาลัยฯที่ใครก็ไม่รู้อะ เราเดินเข้าไปในห้องนั้น เรารู้ว่าห้องนี้อาจจะเป็นชมรม สมมติเป็นชมรมดนตรีสากล เราไม่รู้หรอกว่าคนที่มาเนี่ย มันอาจจะเล่นกีต้าร์เทพมาจากโรงเรียนมันก็เลยก็ได้นะ แต่เราก็เข้ามาแล้วเราไปคุยกับเขา โดยที่เราไม่รู้หรอกว่าเขาคือใคร พอคุยไปมากๆ เข้า สนิทมากๆ เข้า เราเริ่มรู้จักตัวตนมากขึ้น พันทิปเป็นอย่างนั้น แล้วก็เป็นเหมือนห้องชมรมแต่ละชมรมที่มีความสนใจแตกต่างกัน ชมรมทำกับข้าว ชมรมถ่ายภาพ ชมรมดูหนังอะไรอย่างนี้ ซึ่งมันก็จะเฉพาะทาง มันอาจจะไม่ใช่โซเชียลมีเดียที่กวาดหมด อย่างเฟซบุ๊ก หรือว่าอย่างทวิตเตอร์ พี่รู้สึกว่ามันก็เป็นวิธีการของมัน เพียงแต่เราคิดว่าเราอยากจะได้อะไรที่ไม่ได้เฟคมาก หรืออยากได้ความรู้บางเรื่องที่คิดว่าน่าจะได้จากคนที่เขารู้จริงๆ อะ เราก็จะได้จากพันทิป นี่แหละพันทิปเหมือนห้องชมรมในมหาวิทยาลัย ที่ต่างคนต่างมาเจอกันด้วยความรู้ พร้อมเป็นเพื่อนกัน ไม่ได้เข้ามาฟาดฟัน นอกจากอยู่กันไปสักพักแล้วทะเลาะกันอันนั้นก็อีกเรื่องนึง มันก็ไม่เหมือนกับโซเชียลมีเดียที่แบบเข้าไปอ่านแล้วเราไม่รู้ด่าเลยก็มี สังคมบางอย่างมันก็ควรต้องมีอยู่ เพราะบางที่มันก็เป็น โซเชียลมีเดียมันอาจจะเหมือนโลกทำงานจริง เจอคนจริง พันทิปก็อาจจะเหมือนที่พักใจ วันหนึ่งเราอาจจะกลับมาเจอ หาเพื่อนใหม่ๆ จากในนี้ก็ได้