พึ่งกลับมาเห็นโพสต์ตัวเองตอนกำลังจะเข้ามหาลัยใหม่ๆแล้วหดหู่มาก จำความรู้สึกทุกข์ใจตอนนั้นได้ดีสุดๆ
ทั้งชีวิตเราเกิดมาต้องรู้สึกว่าพยายามมาตลอด ขนาดตอนประถมเรียนได้ที่1ทุกปียังไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนเก่ง วาดรูปได้ก็ไม่คิดว่ามันสวย สอบติดมอดีๆโดยไม่มีตังไปติวก็คิดว่าโชคช่วย ทำอะไรก็ไม่เคยให้เครดิตตัวเองเลย
จนขึ้นมหาลัยแล้วเหมือนชีวิตมาถูกทาง มีความรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในที่ๆของเราจริงๆ โดนยอมรับจากกลุ่มเพื่อน จากอาจารย์ และที่สำคัญเราเองก็เห็นถึงความสามารถตัวเองด้วย
ตั้งแต่เข้ามหาลัยพูดกันตามตรงคือถูกชมมาตั้งแต่แรกในทุกๆเรื่อง ตอนแรกก็งงๆ เพราะเรามองไม่เห็นคุณค่าของตัวเองเท่าไหร่ จนเริ่มอ่านหนังสือ healing เริ่มยอมรับว่าชีวิตมีปม จากครอบครัว จากโรงเรียน พอเริ่มมองเห็นบาดแผลตัวเอง ก็รู้วิธีรักษา รู้เท่าทันจิตใจตัวเอง รู้วิธีรับมือกับมัน
ตอนนี้เราอายุ 21 ปี กำลังจะขึ้นปี3ค่ะ รู้สึกยอมรับตัวเองว่าเราไม่ได้ perfect ไม่ได้เรียนเก่งที่สุด ไม่ได้สวยที่สุด ไม่ได้มีความสามารถโด่ดเด่นที่สุด แต่รักตัวมากๆ รักในความครึ่งๆกลางๆที่นำพาเราเข้ามหาลัยดีๆ รักในจิตใจตัวเองที่เมื่อก่อนมองว่ามันอ่อนแอ แต่จริงๆแล้วมันช่วยให้เรารอดพ้นจากชีวิตที่อาภัพ ได้ประมาณนึงเลย
พูดง่ายๆเลยค่ะจากแต่ก่อนเรียกตัวเองว่าพวกอ่อนแอ เดี่ยวนี้เรียกตัวเองว่าคนอ่อนโยนแทน554555
อาจจะเขียนงงๆหน่อย แต่อยากมาให้กำลังใจคนที่รู้สึกสิ้นหวังเหมือนเราในตอนนั้น อย่ายอมแพ้นะคะ สักวันมันจะเป็นวันของเราจริงๆ และวันนั้นอาจจะไม่ใช่วันที่คุณประสบความสำเร็จที่สุด ร่ำรวยที่สุดเพื่อแสดงให้ใครเห็น แต่เป็นวันที่เราเริ่มหาความสงบ เริ่มมีเมตตาต่อตนเอง จนค่อยๆสร้าง peace of mind ได้จริงๆ
ปล. จากชีวิตที่มีแต่รอยแผล การได้เรียนรู้วิธีโอบกอดตัวเองโดยไม่โทษตัวเองอีกต่อไป ก็เป็นความสำเร็จของเด็กผู้หญิงคนนึงจริงๆแล้วค่าา 🥹🌷💖
🥹🥹💖💖🥹🤣
ขอเป็นกำลังใจให้เด็กที่คิดว่าตัวเองไม่เคยเป็นที่รัก
ทั้งชีวิตเราเกิดมาต้องรู้สึกว่าพยายามมาตลอด ขนาดตอนประถมเรียนได้ที่1ทุกปียังไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนเก่ง วาดรูปได้ก็ไม่คิดว่ามันสวย สอบติดมอดีๆโดยไม่มีตังไปติวก็คิดว่าโชคช่วย ทำอะไรก็ไม่เคยให้เครดิตตัวเองเลย
จนขึ้นมหาลัยแล้วเหมือนชีวิตมาถูกทาง มีความรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในที่ๆของเราจริงๆ โดนยอมรับจากกลุ่มเพื่อน จากอาจารย์ และที่สำคัญเราเองก็เห็นถึงความสามารถตัวเองด้วย
ตั้งแต่เข้ามหาลัยพูดกันตามตรงคือถูกชมมาตั้งแต่แรกในทุกๆเรื่อง ตอนแรกก็งงๆ เพราะเรามองไม่เห็นคุณค่าของตัวเองเท่าไหร่ จนเริ่มอ่านหนังสือ healing เริ่มยอมรับว่าชีวิตมีปม จากครอบครัว จากโรงเรียน พอเริ่มมองเห็นบาดแผลตัวเอง ก็รู้วิธีรักษา รู้เท่าทันจิตใจตัวเอง รู้วิธีรับมือกับมัน
ตอนนี้เราอายุ 21 ปี กำลังจะขึ้นปี3ค่ะ รู้สึกยอมรับตัวเองว่าเราไม่ได้ perfect ไม่ได้เรียนเก่งที่สุด ไม่ได้สวยที่สุด ไม่ได้มีความสามารถโด่ดเด่นที่สุด แต่รักตัวมากๆ รักในความครึ่งๆกลางๆที่นำพาเราเข้ามหาลัยดีๆ รักในจิตใจตัวเองที่เมื่อก่อนมองว่ามันอ่อนแอ แต่จริงๆแล้วมันช่วยให้เรารอดพ้นจากชีวิตที่อาภัพ ได้ประมาณนึงเลย
พูดง่ายๆเลยค่ะจากแต่ก่อนเรียกตัวเองว่าพวกอ่อนแอ เดี่ยวนี้เรียกตัวเองว่าคนอ่อนโยนแทน554555
อาจจะเขียนงงๆหน่อย แต่อยากมาให้กำลังใจคนที่รู้สึกสิ้นหวังเหมือนเราในตอนนั้น อย่ายอมแพ้นะคะ สักวันมันจะเป็นวันของเราจริงๆ และวันนั้นอาจจะไม่ใช่วันที่คุณประสบความสำเร็จที่สุด ร่ำรวยที่สุดเพื่อแสดงให้ใครเห็น แต่เป็นวันที่เราเริ่มหาความสงบ เริ่มมีเมตตาต่อตนเอง จนค่อยๆสร้าง peace of mind ได้จริงๆ
ปล. จากชีวิตที่มีแต่รอยแผล การได้เรียนรู้วิธีโอบกอดตัวเองโดยไม่โทษตัวเองอีกต่อไป ก็เป็นความสำเร็จของเด็กผู้หญิงคนนึงจริงๆแล้วค่าา 🥹🌷💖
🥹🥹💖💖🥹🤣