วันนี้มีบทความมาให้ปวดหัวเล่นค่ะ

คนบางคน ไม่ได้เกิดมาเพื่อรักกันหรอกนะ

"เราสองเกิดมาพบเจอและจากลา"

ฟังดูเศร้าเนาะ ดูทรมาณด้วย ว่าไงดี
จะเรียกว่ารัก ก็ไม่ถูกนับว่าเป็นนี่นา แล้วมันคืออะไรกันล่ะ

แต่ความรู้สึกนั้นบริสุทธิ์นะ

มีจริงใจ หวังดี อยากดูแล
ในขณะเดียวกัน มีทั้ง
อยากทำลาย คิดร้าย เสแสร้ง

กระนั้น ยังเป็นรักอยู่ไหมนา

หากแต่รักคือการที่คนสองคนใส่ใจกัน ..
งั้นเราทั้งคู่ก็เคยใช่ไหม?

หรือมันแค่หน้ากากของนาย และการเล่นตามบทของฉัน

แล้วทำไมกันนะ
ทั้งที่ตั้งใจอยากให้นายโดนคนทำร้าย
เวลาเห็นนายเสียใจกลับปวดใจมากเลย

ทั้งที่นายเองก็ทำร้ายฉันมาตลอดและเสมอ
แต่พอฉันร้องไห้ก็อยู่ปลอบโยนไม่ห่างหาย
งั้นทำไมกันล่ะ

มีแต่คำถามเสมอเลย
ถ้ามันคือบทละครของนายและส่วนนึงของเส้นทางเกมของฉัน..
งั้นแล้วทำไมพวกเรา ถึงทำร้ายกันเอง

ทำไม ไม่ร่วมเดินกันไป
ผีเห็นผี นายโกหกฉันรู้ ฉันเสแสร้งนายก็รู้
เราสองต่างรู้ดีถึงกันและกัน

และทั้งที่เข้าใจกัน กลับทำร้ายกันเอง

นายที่สงสัยในความจริงใจของฉัน
ก็ไม่ต่างจากฉันที่ไม่เชื่อใจตัวนาย

ยังยินดีพบเจอกันอีกไหม ถ้านั่นหมายถึง
กลับมาเพื่อพบเจอและจากลาอีกครั้ง
เป็นครั้งที่เท่าไหร่กันนะ เราวนมาเจอกันและจบกันไป
ยิ่งย้ำเตือนว่า ต่อให้พบเจอกี่ทีก็ไม่มีทางจะได้รักกัน

ฉันเคยหวังให้นายเป็นคนแรกที่จะรัก
นายเองก็เคยหวังแบบนั้นกับฉันด้วย

แต่ทว่า ทุกอย่างพังผิดคลาดเลย

ถ้าเราโตพอ จะกลับมารักกันได้ไหม
ทายว่านายคงตอบว่า ไม่ และใจฉันก็ตอบแบบนั้นเช่นกัน
หากนายตอบ ใช่ และฉันไม่มีใคร คงพิจารณาดู

บางที เราควรทำให้มันจบไม่ค้างคา
หรือว่าเริ่มบทใหม่แล้วจบแบบเดิมอีกครั้ง?