เรามีเพื่อนอยู่คนนึง คบมา 20 ปี+ ล่าสุดไปเที่ยวด้วยกัน มี 3 เหตุการณ์ที่ฉันรู้สึกแปลกๆ แบบไม่สบายใจ ไม่ไว้ใจ ทำไมท็อกซิกจัง
เหตุการณ์ที่ 1
ไปเดินเขาด้วยกัน เขาค่อนข้างชัน เราไปก็คนสุดท้ายแล้ว มีคนลงมาจำนวนมาก และการลงอันตรายกว่าขึ้น ฉันยืนในจุดที่คอยรับคอยจับช่วยคนลงประมาณนึง เพื่อนรอจนเริ่มหงุดหงิด ตอนแรกฉันไม่รู้ จนมีคนนึงที่ฉันช่วย เขาบอกว่าสู้ๆนะคะ เขาบอกฉัน แต่เพื่อนฉันสวนไปว่าบอกตัวเองหรอ ฉันเลยเริ่มรู้ฉันเลยแกล้งพูดว่าเดี๋ยวขึ้นก่อนเดี๋ยวคนมาอีกจะไม่ได้ขึ้น ฉันพูดในจังหวะที่คนลงเริ่มซา เพื่อนฉันสวนทันทีว่า เออเดี๋ยวจะไม่ได้ไปและเดินทิ้งฉันนำฉันไปเลย
จากตรงนั้นเราก็ไม่ได้เดินด้วยกันอีก ไปเจอกันตรงใกล้ถึงยอด ฉันกำลังจะขึ้นส่วนเพื่อนลงสวนมาก ก็ปกติไม่มีอะไรถ่ายรูปกัน
เหตุการณ์ที่ 2
ฉันเปิดไอจีของเจ้าของแบรนด์เสื้อแบรนด์หนึ่งที่เราไปเจอและรู้จักพร้อมกันตอนไปเที่ยว ให้เพื่อนดู ก็ยิ้มๆละชื่นชมเขาว่าดูสิ พี่เขาไปออกทริปแก๊งฮาเล่ เท่ๆอะ
สิ่งที่เพื่อนฉันตอบกลับมาคือการเบะปากคว่ำ แล้วพูดว่า ก็ทำทรงอัพชีวิตดูดีแหละ ละก็ไม่สนอะไรเล่นโทรศัพท์ต่อ เรารู้สึกช็อตฟิลที่กำลังชื่นชมใครคนนึงมากๆ
เหตุการณ์ที่ 3
ฉันคุยกับผู้ชายอยู่คนนึงมาซักพัก ไม่เคยเจอกันแค่คุย แล้วก่อนหน้านั้นหายไปเป็นวันๆ เขามาตอบจังหวะที่อยู่กับเพื่อนพอดีแล้วว่างๆนั่งเล่นไม่มีไรทำ เราจึงวีดิโอคอลคุยกัน เพื่อนฉันพูดแทรกตอนคุยกับผู้ชายว่ากูก็คุยตั้งเยอะไม่เห็นต้องมาวีดิโอคอลแบบนี้
พอฉันวางสายฉันยังแชทต่อ ก็บอกผู้ชายว่าว๊อยเสียงมาเลยว่าคิดถึงเรามาซ่อมความรู้สึกเราเลย
ผู้ชายก็ว๊อยเสียงมาเราก็เปิดตรงนั้นเลยเพื่อนก็ได้ยินด้วยเราก็หัวเราะคิกคัก เป็นธรรมดาที่เราจะรู้สึกพราวในจังหวะนั้น
เพื่อนก็สวนมาว่าอย่าให้กูเปิดมั้ง แล้วก็เปิดของตัวเองที่เคยมีผู้ชายว๊อยเสียงมาว่าคิดถึง
คนทั่วๆไปว่าทั้ง 3 เหตุการณ์นี้แปลกไหม หรือเราคิดมากไปเอง
แบบว่าเราไม่สบายใจกับเหตุการณ์แบบนี้
เรารู้สึกว่ามันมีวิธีพูดและแสดงออกที่นุ่มนวลกว่านี้ได้
จริงๆเราเคยทะเลาะไม่คุยกันสองปี เราก็จำไม่ค่อยได้แล้ว แต่ประมาณว่าเพื่อนเรามาคอมเม้นท์บางอย่างในโพสต์ของฉัน แล้วอาจทำให้ฉันรู้สึกเสียหน้าหรือดูไม่ดีซักอย่าง ฝั่งเพื่อนก็เถียงว่าแล้วยังไงก็เรื่องจริงพูดตรงๆ ฝั่งฉันก็จะบอกว่าไม่จำเป็นต้องพูดที่สาธารณะ คนละมุมเถียงไปทะเลาะกันไม่จบเลยเลิกคุยกันไป
แต่ก็กลับมาคุยกันได้ 2-3 ปีละ แรกๆดีขึ้น แต่หลังๆเหมือนเริ่มดลับมารู้สึกแบบนี้อีก
หรือเราเยอะและคิดมากเกินไปจริงๆ เพื่อนชอบว่าเรานิสัยเยอะสิ่ง ไม่ค่อยนิ่ง เพ้อฝันเพ้อเจ้อ อะไรทำนองนั้น
ควรคบเพื่อนคนนี้ต่อไหม?
เหตุการณ์ที่ 1
ไปเดินเขาด้วยกัน เขาค่อนข้างชัน เราไปก็คนสุดท้ายแล้ว มีคนลงมาจำนวนมาก และการลงอันตรายกว่าขึ้น ฉันยืนในจุดที่คอยรับคอยจับช่วยคนลงประมาณนึง เพื่อนรอจนเริ่มหงุดหงิด ตอนแรกฉันไม่รู้ จนมีคนนึงที่ฉันช่วย เขาบอกว่าสู้ๆนะคะ เขาบอกฉัน แต่เพื่อนฉันสวนไปว่าบอกตัวเองหรอ ฉันเลยเริ่มรู้ฉันเลยแกล้งพูดว่าเดี๋ยวขึ้นก่อนเดี๋ยวคนมาอีกจะไม่ได้ขึ้น ฉันพูดในจังหวะที่คนลงเริ่มซา เพื่อนฉันสวนทันทีว่า เออเดี๋ยวจะไม่ได้ไปและเดินทิ้งฉันนำฉันไปเลย
จากตรงนั้นเราก็ไม่ได้เดินด้วยกันอีก ไปเจอกันตรงใกล้ถึงยอด ฉันกำลังจะขึ้นส่วนเพื่อนลงสวนมาก ก็ปกติไม่มีอะไรถ่ายรูปกัน
เหตุการณ์ที่ 2
ฉันเปิดไอจีของเจ้าของแบรนด์เสื้อแบรนด์หนึ่งที่เราไปเจอและรู้จักพร้อมกันตอนไปเที่ยว ให้เพื่อนดู ก็ยิ้มๆละชื่นชมเขาว่าดูสิ พี่เขาไปออกทริปแก๊งฮาเล่ เท่ๆอะ
สิ่งที่เพื่อนฉันตอบกลับมาคือการเบะปากคว่ำ แล้วพูดว่า ก็ทำทรงอัพชีวิตดูดีแหละ ละก็ไม่สนอะไรเล่นโทรศัพท์ต่อ เรารู้สึกช็อตฟิลที่กำลังชื่นชมใครคนนึงมากๆ
เหตุการณ์ที่ 3
ฉันคุยกับผู้ชายอยู่คนนึงมาซักพัก ไม่เคยเจอกันแค่คุย แล้วก่อนหน้านั้นหายไปเป็นวันๆ เขามาตอบจังหวะที่อยู่กับเพื่อนพอดีแล้วว่างๆนั่งเล่นไม่มีไรทำ เราจึงวีดิโอคอลคุยกัน เพื่อนฉันพูดแทรกตอนคุยกับผู้ชายว่ากูก็คุยตั้งเยอะไม่เห็นต้องมาวีดิโอคอลแบบนี้
พอฉันวางสายฉันยังแชทต่อ ก็บอกผู้ชายว่าว๊อยเสียงมาเลยว่าคิดถึงเรามาซ่อมความรู้สึกเราเลย
ผู้ชายก็ว๊อยเสียงมาเราก็เปิดตรงนั้นเลยเพื่อนก็ได้ยินด้วยเราก็หัวเราะคิกคัก เป็นธรรมดาที่เราจะรู้สึกพราวในจังหวะนั้น
เพื่อนก็สวนมาว่าอย่าให้กูเปิดมั้ง แล้วก็เปิดของตัวเองที่เคยมีผู้ชายว๊อยเสียงมาว่าคิดถึง
คนทั่วๆไปว่าทั้ง 3 เหตุการณ์นี้แปลกไหม หรือเราคิดมากไปเอง
แบบว่าเราไม่สบายใจกับเหตุการณ์แบบนี้
เรารู้สึกว่ามันมีวิธีพูดและแสดงออกที่นุ่มนวลกว่านี้ได้
จริงๆเราเคยทะเลาะไม่คุยกันสองปี เราก็จำไม่ค่อยได้แล้ว แต่ประมาณว่าเพื่อนเรามาคอมเม้นท์บางอย่างในโพสต์ของฉัน แล้วอาจทำให้ฉันรู้สึกเสียหน้าหรือดูไม่ดีซักอย่าง ฝั่งเพื่อนก็เถียงว่าแล้วยังไงก็เรื่องจริงพูดตรงๆ ฝั่งฉันก็จะบอกว่าไม่จำเป็นต้องพูดที่สาธารณะ คนละมุมเถียงไปทะเลาะกันไม่จบเลยเลิกคุยกันไป
แต่ก็กลับมาคุยกันได้ 2-3 ปีละ แรกๆดีขึ้น แต่หลังๆเหมือนเริ่มดลับมารู้สึกแบบนี้อีก
หรือเราเยอะและคิดมากเกินไปจริงๆ เพื่อนชอบว่าเรานิสัยเยอะสิ่ง ไม่ค่อยนิ่ง เพ้อฝันเพ้อเจ้อ อะไรทำนองนั้น