คนทำงานในบริษัท/องค์กร คิดเห็นอย่างไรกับคำพูด ที่ว่า
"ขึ้นที่สูงแล้วต้องลงให้เป็น
จะเดินลงมาเองอย่างสง่างามหรือจะรอให้โดน x ลงมา"
หรือแม้กระทั่งบทเพลงที่ร้องว่า "ยิ่งสูงยิ่งหนาว"
บริบทในสังคมที่ทำงาน ทุกวันนี้คงเจอกันมาหลากหลายรูปแบบ ซึ่งอาจจะทำให้หลายคนเครียดในการต้องบริหารเจ้านาย รวมถึงบริหารลูกน้องซึ่งก็มีพฤติกรรมแปลกๆหลากหลายประเภทที่เราต้องรับมือ
จนบางครั้งก็เครียดและกลายเป็นป่วยทั้งกายและใจจากอาการเหนื่อยอ่อนล้ากับสังคมในที่ทำงาน
+++++++
ของเราทุกงานที่ผ่าน
พอเราได้ตำแหน่งที่สูง ระดับรอง level 4 หรือ level 5
(องค์กรใหญ่ มีประมาณ 20 level/rank คนเกิน 200 คน)
เรามักจะลาออกเปลี่ยนที่ทำงานค่ะ จะไม่อยากไปถึงระดับ 1-3
ที่ไหนจะมาให้ค่าแรงเพิ่มขึ้นเพื่อแลกกับการต้องไปดูแลรับผิดชอบอะไรที่เราไม่อยากทำเราไม่สนใจเลยค่ะ
ยิ่งถ้าเป็นเรื่องที่ผิดศีลธรรม ผิดกฎหมาย ไม่ใสสะอาด ไม่โปร่งใสตรวจสอบไม่ได้ หรือมีความเสี่ยงยิ่งหนีห่างเลย
พัฒนาทักษะในการทำงานและพัฒนาตัวเองตลอดเวลา เป็นเรื่องสำคัญสำหรับเราเพื่อไปต่อในองค์กรระดับที่เหนือกว่าเดิม
แต่เหนือกว่านั้นคือ
การได้ทำอะไรตามใจตัวเอง
เสพสุขกับคนที่รักและสิ่งที่รัก
ภูมิใจในงานที่ตัวเองรักและปรารถนาให้สำเร็จด้านการพัฒนาดิจิตอลให้กับกองทัพ
มีความสุขอย่างที่ตัวเองปรารถนาไปเรื่อยๆ ตลอดมา
มีความรัก ความสุข ความภูมิใจ ความรู้+ความสามารถ ฯลฯ เป็นของตัวเอง
งานล่าสุดนี้ก็เป็น น. 4
เหลืออีก 5 ปีคาดว่าเกษียณคง น. 5 (ไม่ร้องขอ ให้มันไหลไปตามที่มันจะเป็น เราไม่สนใจ
***เพราะมีเรื่องที่สนใจมากกว่ายศตำแหน่ง***)
งานสุดท้ายนี้
อยู่ในระบบราชการเลยลาออกไม่ได้เพราะทำงานยังไม่ครบ 25 ปี
เข้าราชการตอนอายุ 34
แต่ก็ดิ้นหนีออกมาจาก บก. ที่มีผู้คนหลากหลายประเภทได้สำเร็จ
ไม่ต้องเดินทางวันละ 100 กว่ากิโลเมตร
รถติดอยู่บนถนน ขับรถ+นั่งอยู่ในรถเกิน 3 ชั่วโมง แล้วค่ะ
สุข สงบ สดใส ภูมิใจและปลอดภัย
หมายเหตุมีเพื่อนสมาชิกอยากให้เล่าประวัติ
ก็ผจญภัยมาในชีวิตมากพอสมควรตามนี้ค่ะ
https://m.pantip.com/topic/44083249/comment9-2
"ขึ้นที่สูงแล้วต้องลงให้เป็น จะลงมาเองหรือ..."
"ขึ้นที่สูงแล้วต้องลงให้เป็น
จะเดินลงมาเองอย่างสง่างามหรือจะรอให้โดน x ลงมา"
หรือแม้กระทั่งบทเพลงที่ร้องว่า "ยิ่งสูงยิ่งหนาว"
บริบทในสังคมที่ทำงาน ทุกวันนี้คงเจอกันมาหลากหลายรูปแบบ ซึ่งอาจจะทำให้หลายคนเครียดในการต้องบริหารเจ้านาย รวมถึงบริหารลูกน้องซึ่งก็มีพฤติกรรมแปลกๆหลากหลายประเภทที่เราต้องรับมือ
จนบางครั้งก็เครียดและกลายเป็นป่วยทั้งกายและใจจากอาการเหนื่อยอ่อนล้ากับสังคมในที่ทำงาน
+++++++
ของเราทุกงานที่ผ่าน
พอเราได้ตำแหน่งที่สูง ระดับรอง level 4 หรือ level 5
(องค์กรใหญ่ มีประมาณ 20 level/rank คนเกิน 200 คน)
เรามักจะลาออกเปลี่ยนที่ทำงานค่ะ จะไม่อยากไปถึงระดับ 1-3
ที่ไหนจะมาให้ค่าแรงเพิ่มขึ้นเพื่อแลกกับการต้องไปดูแลรับผิดชอบอะไรที่เราไม่อยากทำเราไม่สนใจเลยค่ะ
ยิ่งถ้าเป็นเรื่องที่ผิดศีลธรรม ผิดกฎหมาย ไม่ใสสะอาด ไม่โปร่งใสตรวจสอบไม่ได้ หรือมีความเสี่ยงยิ่งหนีห่างเลย
พัฒนาทักษะในการทำงานและพัฒนาตัวเองตลอดเวลา เป็นเรื่องสำคัญสำหรับเราเพื่อไปต่อในองค์กรระดับที่เหนือกว่าเดิม
แต่เหนือกว่านั้นคือ
การได้ทำอะไรตามใจตัวเอง
เสพสุขกับคนที่รักและสิ่งที่รัก
ภูมิใจในงานที่ตัวเองรักและปรารถนาให้สำเร็จด้านการพัฒนาดิจิตอลให้กับกองทัพ
มีความสุขอย่างที่ตัวเองปรารถนาไปเรื่อยๆ ตลอดมา
มีความรัก ความสุข ความภูมิใจ ความรู้+ความสามารถ ฯลฯ เป็นของตัวเอง
งานล่าสุดนี้ก็เป็น น. 4
เหลืออีก 5 ปีคาดว่าเกษียณคง น. 5 (ไม่ร้องขอ ให้มันไหลไปตามที่มันจะเป็น เราไม่สนใจ
***เพราะมีเรื่องที่สนใจมากกว่ายศตำแหน่ง***)
งานสุดท้ายนี้
อยู่ในระบบราชการเลยลาออกไม่ได้เพราะทำงานยังไม่ครบ 25 ปี
เข้าราชการตอนอายุ 34
แต่ก็ดิ้นหนีออกมาจาก บก. ที่มีผู้คนหลากหลายประเภทได้สำเร็จ
ไม่ต้องเดินทางวันละ 100 กว่ากิโลเมตร
รถติดอยู่บนถนน ขับรถ+นั่งอยู่ในรถเกิน 3 ชั่วโมง แล้วค่ะ
สุข สงบ สดใส ภูมิใจและปลอดภัย
หมายเหตุมีเพื่อนสมาชิกอยากให้เล่าประวัติ
ก็ผจญภัยมาในชีวิตมากพอสมควรตามนี้ค่ะ
https://m.pantip.com/topic/44083249/comment9-2