ใช่ครับ ทำงานวันแรกผมลาออกเลย
ขอเล่าย้อนหลังก่อนนะครับ ผมจบปริญญาตรี การจัดการโลจิสติกส์ (ภาคพิเศษ) ปัจจุบันอายุ 24 ปี
ก่อนหน้านี้ผมทำงานพาร์ททามมาและทำงานเกี่ยวกับราชการ เป็นเวลา 3 ปี เพราะมหาลัยเรียนแค่วันอาทิตย์วันเดียว เลยมีเวลาทำงานระหว่างรอเรียนจบ
ผมทำงานพาร์ททามตั้งแต่ 05:00-09:00น. แล้วผมก็กลับห้องไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อไปทำงานราชการต่อ 09:00-17:00น. แล้วบางทีก็มีงานนั่นนี่เข้ามาระหว่าง 2 งานนี้ ก็ทำงานได้ปกติไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ ผมเป็นคนที่ชอบทำงานแบบอิสระ หลังจากที่เรียนจบแล้วผมก็โดนเป็นทหาร 1 ปี เพราะไปผ่อนผันช้า 1 วัน (เรียบร้อยฮะ 1 ปี 55555)
หลังจากที่เป็นทหารผ่านไปได้ 2 เดือนก็ขึ้นกองร้อย แล้วก็ได้เป็น บก.ร้อย ของกองร้อย ก็ยังทำงานได้ปกตินะไม่ได้มีปัญหาอะไร
การทำงานที่ผ่านๆมาก็เจอคน Toxic มาค่อนข้างเยอะนะ ก็รู้สึกว่ามีภูมิต้านทานสูงเลยล่ะ หลังจากที่ปลดทหารมา ก็หาสมัครงานไปเรื่อยๆ เกือบจะ 200 ที่แล้วครับ แต่ก็ไม่มีคนรับเข้าทำงานเลย ตำแหน่งที่ผมลงไปจะมี เจ้าหน้าที่จัดซื้อ, ฝ่ายทรัพยากรบุคคล, วางแผนการผลิต, นำเข้า-ส่งออก สมัครไปหลายตำแหน่งมาก แต่ก็ไม่มีใครรับเลย คงเป็นเพราะเรายังไม่มีประสบการณ์ทำงาน เวลามีที่ไหนเรียกสัมภาษณ์ เราก็เรียกเงินเดือนไปที่ 17-18 แต่ก็ได้รับฟีดแบ็คกลับมาว่าเรายังไม่มีประสบการณ์ คนที่มีประสบการณ์เขายังได้น้อยกว่านั้นเลย ทีนี้เราก็ไปไม่ถูกแต่ก็ยืนยันที่จะเรียกเงินเดือนเท่านี้ เพราะเราคิดว่ามันควรที่จะเป็นมาตรฐานเงินเดือนของวุฒิปริญญาตรีนะ ที่ผมเรียกขนาดนี้เพราะว่ารายจ่ายในชีวิตมันค่อนข้างเยอะ ไหนจะต้องจ่ายกู้ กยศ. อีก ค่าใช้จ่ายส่วนตัว รวมไปถึงค่าที่พักอีก
ทีนี้ก็มีบริษัทหนึ่งเรียกเข้าทำงาน ตำแหน่งวางแผนการผลิต เงินเดือน 14 ถ้าผ่านโปร 15 + เบี้ยเลี้ยง 1,000 แต่โอทีเป็นแบบเหมาจ่าย เช่น ทำ 10 ชม. ได้ 300 บาท รวมๆ แล้วก็ 15-16 แต่ถ้าไม่ถึงก็ลดหย่อนลงไปตามที่ทำ ผมรู้สึกไม่โอเคตั้งแต่เงินเดือนกับสวัสดิการที่พูดได้ว่าไม่มีจะดีกว่า แต่ก็อะลองทำดูเพราะมันอยู่ใกล้บ้านด้วย
แต่ผมก็ดีใจมากเลยนะที่ได้ตำแหน่งงานนี้ เพราะอัตราการเติบโตในสายงานนี้ค่อนข้างสูงเลยล่ะ ผมแต่งตัวเตรียมเสื้อผ้าที่ต้องใส่ไว้ทั้งหมดพร้อมทำงาน ไปถึงวันแรกผมมองว่าโรงงานก็ใหญ่อยู่นะ เลยถาม รปภ. ว่าที่นี่มีพนักงานกี่คนครับ เขาบอกว่า พม่า 32 คน ออฟฟิศ 7 คน ผมก็เอะใจว่าทำไมคนออฟฟิศน้อยขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นมันดีไหมนะ พอไปถึงก็กรอกใบสมัคร แล้วก็เริ่มงาน คนสอนงานดีนะ แต่จะออกกลางเดือนนี้ ผมก็เลยถามเค้าว่าทำไมที่นี้คนในออฟฟิศน้อยจัง เค้าบอกผมว่าที่นี่ ตำแหน่งละ 1 คน (ผมก็ตกใจว่าทำไมมันน้อยจังอะ) แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ หน้าที่งานของผมก็คีย์ข้อมูลลงในระบบตรวจสอบออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งมา เพราะโรงงานนี้จะทำตามคำสั่งของลูกค้า มีลงหน้างานเพราะต้องไปคุยกับฝ่ายผลิต และคลัง รวมถึงขนส่ง ทุกอย่างก็เหมือนจะดีนะ แต่พอทำได้ครึ่งวันเรารู้สึกอึดอัดแล้ว งานที่คิดว่าโอเคก็เริ่มไม่โอเคแล้ว มันรู้สึกว่าเราฝืนทำงานนี้อยู่มากๆ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่ผมก็อดทนจนถึงเวลาเลิกงานนะ เพื่อนร่วมงานบางคนก็ถือว่าดีอยู่นะ ส่วนคนที่ชอบปั่นประสาทเราเราก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเราผ่านจุดแบบนี้มาแล้ว
กลับมาถึงห้องได้แต่ทบทวนตัวเองอยู่ว่ายังอยากจะทำงานนี้อยู่ไหม เพราะวันนี้ทั้งวันเราฝืนทำงานมากเลย รู้สึกไม่ชอบงานที่ทำและสภาพแวดล้อมโรงงาน คิดไปคิดมาอยู่ๆ ก็ร้องไห้ ว่าทำไมเราถึงได้เป็นคนอย่างงี้วะ ทำได้แค่วันเดียวก็ออกแล้ว ไม่อยากทำแล้ว
คำถามที่จะถามพี่ๆน้องๆที่ทำงานประจำอยู่ตอนนี้ ผมอยากรู้ว่าผมควรที่จะจัดการความรู้สึกและสภาพจิตใจยังไงดีครับ คือไม่ใช่ว่าไม่อยากทำงานนะ หรือขี้เกียจนะครับ แต่อยากรู้สาเหตุของผมว่ามันเกิดจากอะไร และควรแก้ปัญหายังไงดีครับ ทั้งๆที่ผ่านมาก็ทำงานหนักมาโดยตลอดแต่พอมาทำงานโรงงานมันกลับให้ผลตรงกันข้ามเลย ผมรู้สึกท้อมากๆเลย ช่วยผมทีนะครับ ว่าต้องแก้ไขหรือต้องทำยังไงดี
***ใครจะว่าผมผมก็เข้าใจนะครับ แต่อยากได้ทางออกของปัญหานี้ครับ เครียดมากๆ
ทำงานวันแรกลาออกเลย.... อยากได้ทางออกในการแก้ปัญหานี้ครับ
ขอเล่าย้อนหลังก่อนนะครับ ผมจบปริญญาตรี การจัดการโลจิสติกส์ (ภาคพิเศษ) ปัจจุบันอายุ 24 ปี
ก่อนหน้านี้ผมทำงานพาร์ททามมาและทำงานเกี่ยวกับราชการ เป็นเวลา 3 ปี เพราะมหาลัยเรียนแค่วันอาทิตย์วันเดียว เลยมีเวลาทำงานระหว่างรอเรียนจบ
ผมทำงานพาร์ททามตั้งแต่ 05:00-09:00น. แล้วผมก็กลับห้องไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อไปทำงานราชการต่อ 09:00-17:00น. แล้วบางทีก็มีงานนั่นนี่เข้ามาระหว่าง 2 งานนี้ ก็ทำงานได้ปกติไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ ผมเป็นคนที่ชอบทำงานแบบอิสระ หลังจากที่เรียนจบแล้วผมก็โดนเป็นทหาร 1 ปี เพราะไปผ่อนผันช้า 1 วัน (เรียบร้อยฮะ 1 ปี 55555)
หลังจากที่เป็นทหารผ่านไปได้ 2 เดือนก็ขึ้นกองร้อย แล้วก็ได้เป็น บก.ร้อย ของกองร้อย ก็ยังทำงานได้ปกตินะไม่ได้มีปัญหาอะไร
การทำงานที่ผ่านๆมาก็เจอคน Toxic มาค่อนข้างเยอะนะ ก็รู้สึกว่ามีภูมิต้านทานสูงเลยล่ะ หลังจากที่ปลดทหารมา ก็หาสมัครงานไปเรื่อยๆ เกือบจะ 200 ที่แล้วครับ แต่ก็ไม่มีคนรับเข้าทำงานเลย ตำแหน่งที่ผมลงไปจะมี เจ้าหน้าที่จัดซื้อ, ฝ่ายทรัพยากรบุคคล, วางแผนการผลิต, นำเข้า-ส่งออก สมัครไปหลายตำแหน่งมาก แต่ก็ไม่มีใครรับเลย คงเป็นเพราะเรายังไม่มีประสบการณ์ทำงาน เวลามีที่ไหนเรียกสัมภาษณ์ เราก็เรียกเงินเดือนไปที่ 17-18 แต่ก็ได้รับฟีดแบ็คกลับมาว่าเรายังไม่มีประสบการณ์ คนที่มีประสบการณ์เขายังได้น้อยกว่านั้นเลย ทีนี้เราก็ไปไม่ถูกแต่ก็ยืนยันที่จะเรียกเงินเดือนเท่านี้ เพราะเราคิดว่ามันควรที่จะเป็นมาตรฐานเงินเดือนของวุฒิปริญญาตรีนะ ที่ผมเรียกขนาดนี้เพราะว่ารายจ่ายในชีวิตมันค่อนข้างเยอะ ไหนจะต้องจ่ายกู้ กยศ. อีก ค่าใช้จ่ายส่วนตัว รวมไปถึงค่าที่พักอีก
ทีนี้ก็มีบริษัทหนึ่งเรียกเข้าทำงาน ตำแหน่งวางแผนการผลิต เงินเดือน 14 ถ้าผ่านโปร 15 + เบี้ยเลี้ยง 1,000 แต่โอทีเป็นแบบเหมาจ่าย เช่น ทำ 10 ชม. ได้ 300 บาท รวมๆ แล้วก็ 15-16 แต่ถ้าไม่ถึงก็ลดหย่อนลงไปตามที่ทำ ผมรู้สึกไม่โอเคตั้งแต่เงินเดือนกับสวัสดิการที่พูดได้ว่าไม่มีจะดีกว่า แต่ก็อะลองทำดูเพราะมันอยู่ใกล้บ้านด้วย
แต่ผมก็ดีใจมากเลยนะที่ได้ตำแหน่งงานนี้ เพราะอัตราการเติบโตในสายงานนี้ค่อนข้างสูงเลยล่ะ ผมแต่งตัวเตรียมเสื้อผ้าที่ต้องใส่ไว้ทั้งหมดพร้อมทำงาน ไปถึงวันแรกผมมองว่าโรงงานก็ใหญ่อยู่นะ เลยถาม รปภ. ว่าที่นี่มีพนักงานกี่คนครับ เขาบอกว่า พม่า 32 คน ออฟฟิศ 7 คน ผมก็เอะใจว่าทำไมคนออฟฟิศน้อยขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นมันดีไหมนะ พอไปถึงก็กรอกใบสมัคร แล้วก็เริ่มงาน คนสอนงานดีนะ แต่จะออกกลางเดือนนี้ ผมก็เลยถามเค้าว่าทำไมที่นี้คนในออฟฟิศน้อยจัง เค้าบอกผมว่าที่นี่ ตำแหน่งละ 1 คน (ผมก็ตกใจว่าทำไมมันน้อยจังอะ) แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ หน้าที่งานของผมก็คีย์ข้อมูลลงในระบบตรวจสอบออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งมา เพราะโรงงานนี้จะทำตามคำสั่งของลูกค้า มีลงหน้างานเพราะต้องไปคุยกับฝ่ายผลิต และคลัง รวมถึงขนส่ง ทุกอย่างก็เหมือนจะดีนะ แต่พอทำได้ครึ่งวันเรารู้สึกอึดอัดแล้ว งานที่คิดว่าโอเคก็เริ่มไม่โอเคแล้ว มันรู้สึกว่าเราฝืนทำงานนี้อยู่มากๆ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่ผมก็อดทนจนถึงเวลาเลิกงานนะ เพื่อนร่วมงานบางคนก็ถือว่าดีอยู่นะ ส่วนคนที่ชอบปั่นประสาทเราเราก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเราผ่านจุดแบบนี้มาแล้ว
กลับมาถึงห้องได้แต่ทบทวนตัวเองอยู่ว่ายังอยากจะทำงานนี้อยู่ไหม เพราะวันนี้ทั้งวันเราฝืนทำงานมากเลย รู้สึกไม่ชอบงานที่ทำและสภาพแวดล้อมโรงงาน คิดไปคิดมาอยู่ๆ ก็ร้องไห้ ว่าทำไมเราถึงได้เป็นคนอย่างงี้วะ ทำได้แค่วันเดียวก็ออกแล้ว ไม่อยากทำแล้ว
คำถามที่จะถามพี่ๆน้องๆที่ทำงานประจำอยู่ตอนนี้ ผมอยากรู้ว่าผมควรที่จะจัดการความรู้สึกและสภาพจิตใจยังไงดีครับ คือไม่ใช่ว่าไม่อยากทำงานนะ หรือขี้เกียจนะครับ แต่อยากรู้สาเหตุของผมว่ามันเกิดจากอะไร และควรแก้ปัญหายังไงดีครับ ทั้งๆที่ผ่านมาก็ทำงานหนักมาโดยตลอดแต่พอมาทำงานโรงงานมันกลับให้ผลตรงกันข้ามเลย ผมรู้สึกท้อมากๆเลย ช่วยผมทีนะครับ ว่าต้องแก้ไขหรือต้องทำยังไงดี
***ใครจะว่าผมผมก็เข้าใจนะครับ แต่อยากได้ทางออกของปัญหานี้ครับ เครียดมากๆ