เรารู้สึกอึดอัดกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยอยากหาที่ระบายเผื่อสะบายใจขึ้น...
นานๆ ทีได้นัดกินข้าวกับเพื่อน เพื่อนพาลูกมาด้วยเพราะอยากให้ป้าๆ ได้เจอหลาน เราก็เคยเจอหลายครั้งตอนยังเล็กกว่านี้ เป็นเด็กหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง
พอโตขึ้นเริ่มพูดได้ ก็เริ่มมีพฤติกรรมเล่นแรงและตีแม่ ตีคนรอบข้าง แต่ตอนนั้นเราคิดว่ายังเล็ก พ่อแม่มีเงินมีเวลา เดี๋ยวพ่อแม่คงค่อยๆ สอนเอง
ล่าสุดที่เจอกัน น้องกำลังจะเข้าเรียนแล้ว พูดรู้เรื่องดีแล้ว ระหว่างกินข้าวที่ร้านอาหาร น้องดึงสายผ้าม่านขึ้นๆ ลงๆ เราเกรงใจโต๊ะอื่น เลยบอกเบาๆ ว่า "ผ้าม่านไม่ใช่ของเล่นนะ อยู่ข้างนอกไม่ควรเล่นของคนอื่นน้าา" แต่เด็กก็ไม่ฟัง ส่วนเพื่อนเราก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่สนใจ หน้าดูหงุดหงิด เราก็เลยเงียบไป
สักพักตอนกินข้าว เด็กไม่ยอมกินและเริ่มตีแม่ พอเราจะช่วยห้าม ก็โดนเอาผ้ามาสะบัดใส่หน้า เราเลยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ตีแม่ตีป้าไม่ได้นะ ไม่น่ารักเลย" แต่เด็กก็ยังเอาผ้ามาจะฟาดเราอีก เราเลยจะคว้าผ้าไว้
จู่ๆ เพื่อนก็พูดกลับมาด้วยอารมณ์โกรธว่า "ทำไมต้องดุลูกเรา ตั้งแต่มาถึงก็มาดุลูกเรา" น่าจะไม่พอใจตั้งแต่เรื่องผ้าม่านแล้ว เราเลยขอโทษเค้าไปแบบงงๆ
เราตกใจมาก เพราะสิ่งที่โดนตำหนิไม่ใช่การตีหรือการตวาดเด็ก แต่เป็นแค่การเตือนและสอนในสิ่งที่คิดว่าไม่เหมาะสม ขณะที่เพื่อนกลับไม่เคยห้ามลูกตัวเองเลย
เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เราอยากถอยห่างจากเพื่อนคนนี้ เราหวังดีและคิดว่าด้วยความเป็นเพื่อนสนิท เราพอจะช่วยสอนหรือเตือนลูกเขาได้บ้าง มันคงมีวิธีที่สอนหรือพูดที่ดีกว่าที่เราทำมากมาย โดยเฉพาะแม่สมัยใหม่แบบเพื่อนเรา ไม่เคยดุลูกเลย เพราะกลัวลูกไม่ฉลาด กลัวโตขึ้นจะมีปมต่างๆนาๆ แต่เราก็เสียความรู้สึกอยู่ดีหลายวัน
ส่วนตัวเราไม่มีลูก ไม่ได้เป็นคนรักเด็กทุกคน เจอเด็กน่ารักก็เอ็นดูและเล่นด้วย เจอเด็กดื้อซนก็แค่ถอยห่าง ตลอดเวลาที่เจอลูกเพื่อนๆ มาหลายคน ไม่เคยต้องดุหรือสอนใครเลย เริ่มกลัวการเจอลูกของเพื่อนคนอื่น กลัวเผลอไปทำอะไรให้เค้าไม่พอใจ คิดไว้แล้วว่าอีกซักพักใหญ่จะไม่นัดเจอเพื่อนคนนี้
ครั้งนี้เลยได้บทเรียนว่า ไม่ว่าจะสนิทกับพ่อแม่เด็กแค่ไหน ก็คงไม่ควรเข้าไปสอนลูกคนอื่น เพราะสุดท้ายอาจกลายเป็นเราที่ผิดในสายตาพ่อแม่เค้า
มีใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ มีวิธีหลีกเลี่ยงการเจอกันแบบไม่น่าเกลียดมั้ยคะ หรือควรเปิดใจพูดเลย
มีใครอยากห่างจากเพื่อนเพราลูกเค้ามั้ยคะ
นานๆ ทีได้นัดกินข้าวกับเพื่อน เพื่อนพาลูกมาด้วยเพราะอยากให้ป้าๆ ได้เจอหลาน เราก็เคยเจอหลายครั้งตอนยังเล็กกว่านี้ เป็นเด็กหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง
พอโตขึ้นเริ่มพูดได้ ก็เริ่มมีพฤติกรรมเล่นแรงและตีแม่ ตีคนรอบข้าง แต่ตอนนั้นเราคิดว่ายังเล็ก พ่อแม่มีเงินมีเวลา เดี๋ยวพ่อแม่คงค่อยๆ สอนเอง
ล่าสุดที่เจอกัน น้องกำลังจะเข้าเรียนแล้ว พูดรู้เรื่องดีแล้ว ระหว่างกินข้าวที่ร้านอาหาร น้องดึงสายผ้าม่านขึ้นๆ ลงๆ เราเกรงใจโต๊ะอื่น เลยบอกเบาๆ ว่า "ผ้าม่านไม่ใช่ของเล่นนะ อยู่ข้างนอกไม่ควรเล่นของคนอื่นน้าา" แต่เด็กก็ไม่ฟัง ส่วนเพื่อนเราก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่สนใจ หน้าดูหงุดหงิด เราก็เลยเงียบไป
สักพักตอนกินข้าว เด็กไม่ยอมกินและเริ่มตีแม่ พอเราจะช่วยห้าม ก็โดนเอาผ้ามาสะบัดใส่หน้า เราเลยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ตีแม่ตีป้าไม่ได้นะ ไม่น่ารักเลย" แต่เด็กก็ยังเอาผ้ามาจะฟาดเราอีก เราเลยจะคว้าผ้าไว้
จู่ๆ เพื่อนก็พูดกลับมาด้วยอารมณ์โกรธว่า "ทำไมต้องดุลูกเรา ตั้งแต่มาถึงก็มาดุลูกเรา" น่าจะไม่พอใจตั้งแต่เรื่องผ้าม่านแล้ว เราเลยขอโทษเค้าไปแบบงงๆ
เราตกใจมาก เพราะสิ่งที่โดนตำหนิไม่ใช่การตีหรือการตวาดเด็ก แต่เป็นแค่การเตือนและสอนในสิ่งที่คิดว่าไม่เหมาะสม ขณะที่เพื่อนกลับไม่เคยห้ามลูกตัวเองเลย
เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เราอยากถอยห่างจากเพื่อนคนนี้ เราหวังดีและคิดว่าด้วยความเป็นเพื่อนสนิท เราพอจะช่วยสอนหรือเตือนลูกเขาได้บ้าง มันคงมีวิธีที่สอนหรือพูดที่ดีกว่าที่เราทำมากมาย โดยเฉพาะแม่สมัยใหม่แบบเพื่อนเรา ไม่เคยดุลูกเลย เพราะกลัวลูกไม่ฉลาด กลัวโตขึ้นจะมีปมต่างๆนาๆ แต่เราก็เสียความรู้สึกอยู่ดีหลายวัน
ส่วนตัวเราไม่มีลูก ไม่ได้เป็นคนรักเด็กทุกคน เจอเด็กน่ารักก็เอ็นดูและเล่นด้วย เจอเด็กดื้อซนก็แค่ถอยห่าง ตลอดเวลาที่เจอลูกเพื่อนๆ มาหลายคน ไม่เคยต้องดุหรือสอนใครเลย เริ่มกลัวการเจอลูกของเพื่อนคนอื่น กลัวเผลอไปทำอะไรให้เค้าไม่พอใจ คิดไว้แล้วว่าอีกซักพักใหญ่จะไม่นัดเจอเพื่อนคนนี้
ครั้งนี้เลยได้บทเรียนว่า ไม่ว่าจะสนิทกับพ่อแม่เด็กแค่ไหน ก็คงไม่ควรเข้าไปสอนลูกคนอื่น เพราะสุดท้ายอาจกลายเป็นเราที่ผิดในสายตาพ่อแม่เค้า
มีใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ มีวิธีหลีกเลี่ยงการเจอกันแบบไม่น่าเกลียดมั้ยคะ หรือควรเปิดใจพูดเลย