ความไม่เพ่งเล็ง คือ อโลภะ

           [๔๗] อโลภะ มีในสมัยนั้น เป็นไฉน?
             การไม่โลภ กิริยาที่ไม่โลภ ความไม่โลภ การไม่กำหนัด กิริยาที่ไม่กำหนัด ความไม่
กำหนัด ความไม่เพ่งเล็ง กุศลมูลคืออโลภะ ในสมัยนั้น อันใด นี้ชื่อว่า อโลภะ มีในสมัยนั้น.

========

     ภิกษุนั้น ประกอบด้วยศีลขันธ์ อินทรียสังวร สติสัมปชัญญะและสันโดษอันเป็นอริยะ
เช่นนี้แล้ว ย่อมเสพเสนาสนะอันสงัด คือ ป่า โคนไม้ ภูเขา ซอกเขา ถ้ำ ป่าช้า ป่าชัฏ
ที่แจ้ง ลอมฟาง ในกาลภายหลังภัต เธอกลับจากบิณฑบาตแล้ว นั่งคู้บัลลังก์ ตั้งกายตรง
ดำรงสติไว้เฉพาะหน้า เธอละความเพ่งเล็งในโลก มีใจปราศจากความเพ่งเล็งอยู่ ย่อมชำระจิต
ให้บริสุทธิ์จากความเพ่งเล็งได้ ละความประทุษร้ายคือพยาบาท

============

   ปคลา :   ด้วย เจตนาเป็นกุศล   ด้วย ปัญญาบารมีของตนเอง

ไม่มีปัญหา ใช้ได้หมด   เป็นของบริสุทธิได้ ด้วยเจตนาของตนเอง   เท่านั้นเอง  

ใครมีชื่อเสียงใครมีเงินทองด้วยเจตนาชอบแล้ว  ยินดีด้วย 💎