ผมเคยมีความรักที่ผมยังขนลุกตัวเองเลย

สวัสดีครับผม อายุ 14 ปี (ข้อความต่อไปนี้ไม่ได้ตั้งใจโจมตีใครเลยเรื่องนี้ค่อนข้างละเอียดอ่อนหากต้องการแก้ไขข้อความบางส่วนที่ดูโจมตีมากเกินไปบอกได้นะครับ) ผมเคยเคยยึดมั่นกับตัวเองผมเชื่อว่าผมไม่มีทางยุ่งกับความสำพันธ์ลึกซึ้งเด็ดขาดจนผมจะรู้สึกว่าตัวเองพร้อมพอ แต่จุดเปลี่ยนน่าจะมาจากอารมณ์ครับช่วงย่างเข้าวัยรุ่นช่วงแรก ผมโหยหาความรักมากก จนผมมีความรักครั้งแรกใน internet นั่นแหละครับถึงความสำพันธ์จะไม่ชัดเจนก็ตามทีเถอะผมเองก็แพ้ใจให้ผญคนๆหนึ่งโดยไม่มีเหตุผลครับเขาชวนคุยตอนเจอกันจนผมเห็นว่าเราเริ่มสนิทกันแล้วตอนนั้นผมมีความสุขมากเลยครับเหมือนตัวเองถูกยอมรับแล้วแต่จุดเปลี่ยนคือเขาเริ่มเบื่อครับคำพูดคำจาดูไม่ดีสอดโจมตีจนเขาถอดความสำพันธ์เพื่อนสนิทในเกมครับทันใด้นั้นผมบล็อกเขาทุกช่องทางทำไงก็ได้ให้แม้แต่เราก็มิอาจติดต่อเขาได้ผมเสียใจมากครับตอนนั้นแต่สิ่งที่เสียใจก็คือการหลงเข้าไปอยู่ในอะไรแบบนั้นผมสงสารตัวเองไม่ลงเลยครับในสมองมีแต่ความเกลียดชังทั้งตัวเองและก็เขา ผมก็ค่อยข้างตกใจอยู่เพราะผมก็รู้ตัวว่าผมหลังจากปลดตัวเองออกจากจุดนั้นผมเสียใจน้อยกว่าที่คิด เพราะตอนที่ผมเสียใจที่สุดก็คือตอนยื้อเขาให้ยังอยู่คุยกันต่อ ผมผิดหวังในตัวเองมากกกกตอนนั้นที่ปล่อยให้ความรู้สึกนำพาตัวเองเรื่องนี้ไม่ค่อยซีเรียชนะครับผมแค่อยากเล่าแชร์ประสบการต่างๆถ้าไม่เห็นด้วยกับบางแนวคิดเพี้ยนๆยินดีรับฟังนะครับไม่ว่ากัน แต่ก็อยากเตือนทุกคนนะครับยังมีอีกหลายเรื่องในชีวิตที่ผมเรียบเรียฃไม่ค่อยได้แต่ผมขอเตือนว่าเวลาชอบใครคนหนึ่งในช่วงวัยรุ่นนะครับ ต้องดูความพร้อมตัวเองเอาตัวเองให้รอดยิ่งถ้าสภาพจิตใจแย่ในตอนที่ชอบอย่าเข้าไปเลยครับ ทางที่ดี วัยรุ่นอย่ามีเลยครับเสียเวลาอนาคตเปล่าๆ🙏