เห็นข่าวอาจารย์เบียร์ คนตื่นธรรม ออกมาเล่าว่าสูญเงินกว่า 2 ล้านบาท จากกรณีซื้อทุเรียนที่ไม่ตรงตามข้อตกลง โดยเจ้าตัวพูดประมาณว่า
"จะบอกกูโง่ก็ได้ กูก็ยอมรับ เพราะกูเห็นแก่ความซื่อสัตย์ และมั่นใจในสัญญา"
จากที่เล่าเหมือนมีการทำสัญญา ชั่งน้ำหนักสินค้า และจ่ายเงินกันเรียบร้อย แต่สุดท้ายเกิดปัญหาจนกลายเป็นข้อพิพาทเรื่องความรับผิดชอบ
เรื่องนี้ทำให้คิดว่า ในโลกธุรกิจหรือการซื้อขายจริง ๆ
-การมีสัญญาอย่างเดียวเพียงพอไหม?
ความไว้ใจและความสัมพันธ์ส่วนตัวควรมีน้ำหนักแค่ไหน?
-ถ้าคู่สัญญาเป็นคนที่เรารู้จักหรือเป็น FC เรา เราควรลดความระมัดระวังลงหรือไม่?
-ถ้าเป็นคุณ จะจ่ายเงินเต็มจำนวนก่อนเอาสินค้าออกจากสวนไหม?
ส่วนตัวมองว่าหลายครั้งปัญหาไม่ได้เกิดจากไม่มีสัญญา แต่เกิดจากการบังคับใช้สิทธิหลังเกิดปัญหามากกว่า เลยอยากฟังมุมมองของทุกคนค่ะ
อาจารย์เบียร์ยอมรับเองว่า "โง่" เพราะเชื่อสัญญาและความซื่อสัตย์ กรณีซื้อทุเรียนกว่า 2 ล้าน ถ้าเป็นคุณจะทำยังไง?
"จะบอกกูโง่ก็ได้ กูก็ยอมรับ เพราะกูเห็นแก่ความซื่อสัตย์ และมั่นใจในสัญญา"
จากที่เล่าเหมือนมีการทำสัญญา ชั่งน้ำหนักสินค้า และจ่ายเงินกันเรียบร้อย แต่สุดท้ายเกิดปัญหาจนกลายเป็นข้อพิพาทเรื่องความรับผิดชอบ
เรื่องนี้ทำให้คิดว่า ในโลกธุรกิจหรือการซื้อขายจริง ๆ
-การมีสัญญาอย่างเดียวเพียงพอไหม?
ความไว้ใจและความสัมพันธ์ส่วนตัวควรมีน้ำหนักแค่ไหน?
-ถ้าคู่สัญญาเป็นคนที่เรารู้จักหรือเป็น FC เรา เราควรลดความระมัดระวังลงหรือไม่?
-ถ้าเป็นคุณ จะจ่ายเงินเต็มจำนวนก่อนเอาสินค้าออกจากสวนไหม?
ส่วนตัวมองว่าหลายครั้งปัญหาไม่ได้เกิดจากไม่มีสัญญา แต่เกิดจากการบังคับใช้สิทธิหลังเกิดปัญหามากกว่า เลยอยากฟังมุมมองของทุกคนค่ะ