ครอบครัวเราอยู่ต่างจังหวัด ในพื้นที่ชนบทมากๆ
พ่อเราอายุ 70กว่าแล้ว แกเป็นคนใจดีนะ เหมือนจะดุ แต่เทคแคร์ทุกคน
แต่มีลักษณะนิสัยบางอย่างที่ทำความคิดเห็นของเรากับพ่อไม่ตรงกัน
อย่างแรก พ่อเราชอบคิดเข้าข้างตัวเอง คือ เหมือนใจแกอยากให้มันเป็นแบบไหน แกก็จะคิดมโนบิดเรื่องไปในแนวที่แกต้องการ เช่น แกได้เป็นผู้จัดการมรดกเพราะแกอ่าน เขียนหนังสือได้ ส่วนพี่น้องคนอื่นเขียนไม่เป็น แกไปตีความคำว่าผู้จัดการมรดกว่า แกคือคนที่กำหนดจัดสรรว่าใครจะได้อะไรตรงไหน เท่าไหร่ หรือ สมัยแกหนุ่มๆราวๆ พศ.2515-2530 เป็นช่วงที่แกมีแรงไปอยู่กับพวกนักเลง เข้าป่า ต่อสู้กับโจร แกก็เล่าให้ฟัง ซึ่งเราฟังแล้วรู้สึกเอ๊ะ เช่น การต่อสู้กับโจรด้วยมือเปล่า การรู้สึกว่าตัวเองมีพลังลอยตัวได้
อย่างต่อมา พ่อเราชอบคิดว่าคนอื่นจะรู้ความต้องการของแกโดยที่แกไม่จำเป็นต้องพูด เช่น เวลาที่แกป่วย ไม่สบาย แล้วแกก็คาดหวังว่าทุกคนต้องรู้และมาดูแลแก หรือชอบคาดหวังว่าคนอื่นจะเข้าใจในตัวแกทุกเรื่อง
ละอีกเรื่องคือ แกชอบคิดเอาเอง คือรุ่นเจนเนเรชั่นแก เหลือแกคนเดียวแล้ว พี่น้องคนอื่นตุยหมดแล้ว แล้วแกชอบมาพูดว่าคนนั้นไม่ดีอย่างนั้น คนนั้นไม่ดีอย่างนี้ ซึ่งไม่มีใครรู้ เพราะทุกคนตุยหมดแล้ว แล้วมีอยู่คนนึงที่แกบอกว่าไม่ดีเอามากๆ เช่น โกงที่ดิน โกงนั่นนี่ของแก คือไม่ดีเอามากๆ แต่ภาพที่เราเห็นตอนคนนั้นมีชีวิตอยู่ คือเค้าดีกับพ่อเรามากๆๆๆๆๆ ยอมพ่อเราตลอด ช่วยเหลือทุกคนทั้งในบ้าน นอกบ้าน ซึ่งสิ่งที่พ่อพูดกับสิ่งที่เราเห็นมันตรงข้ามกันเลย แล้วแกก็มาเล่าให้ฟัง บางทีเล่าเรื่องอื่น แต่มาจบด้วยเรื่องที่แกชอบมโนเอาเอง
มันเป็นสิ่งที่เรากับพ่อคุยกันได้ไม่ค่อยยาว เพราะเราคิดไม่ตรงกันในเรื่องแบบนี้ พ่อเราไม่เป็นกลาง เราเลยทนฟังต่อไปไม่ได้ สุดท้ายต้องแยกย้าย
คุยกับพ่อไม่ค่อยยาว เพราะคิดไม่ค่อยตรงกัน
พ่อเราอายุ 70กว่าแล้ว แกเป็นคนใจดีนะ เหมือนจะดุ แต่เทคแคร์ทุกคน
แต่มีลักษณะนิสัยบางอย่างที่ทำความคิดเห็นของเรากับพ่อไม่ตรงกัน
อย่างแรก พ่อเราชอบคิดเข้าข้างตัวเอง คือ เหมือนใจแกอยากให้มันเป็นแบบไหน แกก็จะคิดมโนบิดเรื่องไปในแนวที่แกต้องการ เช่น แกได้เป็นผู้จัดการมรดกเพราะแกอ่าน เขียนหนังสือได้ ส่วนพี่น้องคนอื่นเขียนไม่เป็น แกไปตีความคำว่าผู้จัดการมรดกว่า แกคือคนที่กำหนดจัดสรรว่าใครจะได้อะไรตรงไหน เท่าไหร่ หรือ สมัยแกหนุ่มๆราวๆ พศ.2515-2530 เป็นช่วงที่แกมีแรงไปอยู่กับพวกนักเลง เข้าป่า ต่อสู้กับโจร แกก็เล่าให้ฟัง ซึ่งเราฟังแล้วรู้สึกเอ๊ะ เช่น การต่อสู้กับโจรด้วยมือเปล่า การรู้สึกว่าตัวเองมีพลังลอยตัวได้
อย่างต่อมา พ่อเราชอบคิดว่าคนอื่นจะรู้ความต้องการของแกโดยที่แกไม่จำเป็นต้องพูด เช่น เวลาที่แกป่วย ไม่สบาย แล้วแกก็คาดหวังว่าทุกคนต้องรู้และมาดูแลแก หรือชอบคาดหวังว่าคนอื่นจะเข้าใจในตัวแกทุกเรื่อง
ละอีกเรื่องคือ แกชอบคิดเอาเอง คือรุ่นเจนเนเรชั่นแก เหลือแกคนเดียวแล้ว พี่น้องคนอื่นตุยหมดแล้ว แล้วแกชอบมาพูดว่าคนนั้นไม่ดีอย่างนั้น คนนั้นไม่ดีอย่างนี้ ซึ่งไม่มีใครรู้ เพราะทุกคนตุยหมดแล้ว แล้วมีอยู่คนนึงที่แกบอกว่าไม่ดีเอามากๆ เช่น โกงที่ดิน โกงนั่นนี่ของแก คือไม่ดีเอามากๆ แต่ภาพที่เราเห็นตอนคนนั้นมีชีวิตอยู่ คือเค้าดีกับพ่อเรามากๆๆๆๆๆ ยอมพ่อเราตลอด ช่วยเหลือทุกคนทั้งในบ้าน นอกบ้าน ซึ่งสิ่งที่พ่อพูดกับสิ่งที่เราเห็นมันตรงข้ามกันเลย แล้วแกก็มาเล่าให้ฟัง บางทีเล่าเรื่องอื่น แต่มาจบด้วยเรื่องที่แกชอบมโนเอาเอง
มันเป็นสิ่งที่เรากับพ่อคุยกันได้ไม่ค่อยยาว เพราะเราคิดไม่ตรงกันในเรื่องแบบนี้ พ่อเราไม่เป็นกลาง เราเลยทนฟังต่อไปไม่ได้ สุดท้ายต้องแยกย้าย