เอาตรงๆคนที่ผมชอบ เรารู้จกกันมาตั้งแต่เด็กแล้วแต่ก็ไม่ได้สนิทกันเลยเพราะด้วยที่ว่าผมเป็นคนที่คิดว่า คุยไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกมันไม่ได้ทำให้อะไรในชีวิตผมดีขึ้นมาเลย แล้วผมก็ไม่ค่อยคุยกับเพศตรงข้ามอยู่แล้วด้วย(ผมชอบ ผญ.) ผมไม่ค่อยรู้จักอะไรกับเธอมากนักผมรู้จักเพียงผิวเผินเท่านั้น จนจบ ม.3
ในช่วงที่รอเวลาวิทลัยเปิดผมก็ไม่ได้ทำอะไรที่แตกต่างไปจากเดิมเลย ตื่นนอนเข้าสวนทำงานบ้านเที่ยงก็พักบ่ายสามก็ออกไปทำอีกจนฟ้ามืด เป็นอย่างนี้วนไปอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งผ่านไปได้จะเข้าอาทิตย์ที่3คนที่ผมไม่คิดว่าจะมีอะไรก็ทักมา แล้วมันก็มากขึ้นด้วยการที่เธอขอโทรแทนเพราะผมตอบแชทช้า ผมก็ไม่ได้อะไรมากนักก็โอเคไปโดยที่คิดว่าเดี๋ยวเธอก็เลิกคุยกับผมไปเอง
ผมรู้ตัวดีว่าเป็นคนน่าเบื่อแค่ไหน เรื่องที่สนใจก็ไม่เหมือนกับคนอื่น ชวนคุยไม่เป็น เวลาก็ไม่มี เป็นสูตรสำเร็จของคนโสดด้วยความสามารถโดยแท้ แล้วก็ไม่มีจุดอะไรที่น่าดึงดูดด้วยเพราะผมก็รู้ ว่าหน้าตาผมมันธรรมดาแบบธรรมดามากๆไม่มีจุดเด่นอะไรเลย พูดจาก็เหมือนกับคนแก่เพราะแทบไม่มีเพื่อนวัยเดียวกันเลย
เธอเป็นคนที่ชอบถามอะไรแปลกๆอยู่ตลอดเวลา แต่ละเรื่องที่ถามก็ไม่ได้ถามแค่รอบเดียวแต่มันจะปรากฏขึ้นแทบจะทุกครั้งที่เราคุยกัน ผมไม่รู้ว่าผมอดทนกับมันไปได้ยังไงทั้งๆที่ผมเป็นคนที่ลำคาญทุกอย่างที่ถามซํ้าๆซากๆ ถึงผมจะบ่นเรื่องนี้ทุกครั้งแต่เธอก็ไม่สนใจมันอยู่ดี
จนเวลาผ่านไป3-4เดือน วิทลัยของผมกับเธอก็เปิดแต่ผมกับเธอไม่ได้เรียนที่เดียวกันนะเพราะเรียนกันคนละสาย แต่ผมกับเธอก็ยังคุยกันอยู่ถึงจะไม่ทุกวันเหมือนที่ผ่านมาแต่มันก็เป็นแค่2-3วันคุยกัน ผมในตอนนั้นอายุ 15-16ปี เริ่มคิดว่าคุยกับเธอไปมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้นมาผมเลยพยายามเลิกคุยกับเธอ ความคิดนึกก็คิดว่าถ้าเขายังคุยกับผมอยู่เขาก็จะไม่พยายามมีเพื่อนใหม่ใน รร.เพราะไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเธอก็มักจะคุยกับผมเสมอ อีกอย่างคือผมเป็นพวกจะทำอะไรผมรู้สึกไม่อยากให้มันครึ่งๆกลางๆ แต่ผมก็ไม่กล้าพอที่จะไปบอกตรงๆ ผมเลยเลิกที่จะ บล็อกเธอไปทั้งอย่างนั้น
ในตอนนั้นเธอก็พยายามติดต่อมาหาผมผ่านทางเพื่อนผมเหมือนกัน แต่เอาตรงๆผมก็ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน ผมกลัว
ผมเลยเลือกที่จะไม่คุยกับเธอเลยเกือบ3เดือน ตลอดระยะเวลานั้นผมรู้สึกอึดอัดมาจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เลยจน ผมได้ยินเสียนของเธอผ่านทางโทรศัพท์เพื่อน ในตอนนั้นผมรู้สึกราวกับว่าม่านหมอกในใจผมมาหายไปแต่มันกลับอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกตอนที่ได้ยินเสียงของเธอ
จนเวลาก็ผ่านมา3ปี ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมก็ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไม่ผมถึงรู้สึกอย่างนี้ แม้ว่าหลังจากตอนนั้นผมกับเธอก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลย มีแค่นานๆครั้งเท่านั้นที่จะคุยกัน แต่ว่า เมื่อเวลาผ่านไปผมก็พยายามที่จะตัดความรู้สึกนี้ออกไปให้ได้ ความรู้สึกของผมมันปนเปกันไปหมดจนไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ความรู้สึกผิดนั้นกลับมากยิ่งกว่าสิ่งใด จนผมตัดสินใจไปคุยกับเธอที่บ้านของเธอเอง ผมก็พูดทั้งขอโทษเรื่องต่างๆที่พูดออกไป และความรู้สึกของตัวเองว่า
ผมชอบเธอ
แต่ ผมไม่ได้ขอให้เธอรับความรู้สึกของผม ไม่ได้ขอให้เธอหาบโกรธผม ผมแค่บอกกับเธอว่าขอแค่เธอไม่เกลียดและสมเพชผมไปมากกว่านี้ก็พอ ผมทำถูแล้วใช่ไหมครับ?
ผมยังคงรู้สึกผิด
ในช่วงที่รอเวลาวิทลัยเปิดผมก็ไม่ได้ทำอะไรที่แตกต่างไปจากเดิมเลย ตื่นนอนเข้าสวนทำงานบ้านเที่ยงก็พักบ่ายสามก็ออกไปทำอีกจนฟ้ามืด เป็นอย่างนี้วนไปอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งผ่านไปได้จะเข้าอาทิตย์ที่3คนที่ผมไม่คิดว่าจะมีอะไรก็ทักมา แล้วมันก็มากขึ้นด้วยการที่เธอขอโทรแทนเพราะผมตอบแชทช้า ผมก็ไม่ได้อะไรมากนักก็โอเคไปโดยที่คิดว่าเดี๋ยวเธอก็เลิกคุยกับผมไปเอง
ผมรู้ตัวดีว่าเป็นคนน่าเบื่อแค่ไหน เรื่องที่สนใจก็ไม่เหมือนกับคนอื่น ชวนคุยไม่เป็น เวลาก็ไม่มี เป็นสูตรสำเร็จของคนโสดด้วยความสามารถโดยแท้ แล้วก็ไม่มีจุดอะไรที่น่าดึงดูดด้วยเพราะผมก็รู้ ว่าหน้าตาผมมันธรรมดาแบบธรรมดามากๆไม่มีจุดเด่นอะไรเลย พูดจาก็เหมือนกับคนแก่เพราะแทบไม่มีเพื่อนวัยเดียวกันเลย
เธอเป็นคนที่ชอบถามอะไรแปลกๆอยู่ตลอดเวลา แต่ละเรื่องที่ถามก็ไม่ได้ถามแค่รอบเดียวแต่มันจะปรากฏขึ้นแทบจะทุกครั้งที่เราคุยกัน ผมไม่รู้ว่าผมอดทนกับมันไปได้ยังไงทั้งๆที่ผมเป็นคนที่ลำคาญทุกอย่างที่ถามซํ้าๆซากๆ ถึงผมจะบ่นเรื่องนี้ทุกครั้งแต่เธอก็ไม่สนใจมันอยู่ดี
จนเวลาผ่านไป3-4เดือน วิทลัยของผมกับเธอก็เปิดแต่ผมกับเธอไม่ได้เรียนที่เดียวกันนะเพราะเรียนกันคนละสาย แต่ผมกับเธอก็ยังคุยกันอยู่ถึงจะไม่ทุกวันเหมือนที่ผ่านมาแต่มันก็เป็นแค่2-3วันคุยกัน ผมในตอนนั้นอายุ 15-16ปี เริ่มคิดว่าคุยกับเธอไปมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้นมาผมเลยพยายามเลิกคุยกับเธอ ความคิดนึกก็คิดว่าถ้าเขายังคุยกับผมอยู่เขาก็จะไม่พยายามมีเพื่อนใหม่ใน รร.เพราะไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเธอก็มักจะคุยกับผมเสมอ อีกอย่างคือผมเป็นพวกจะทำอะไรผมรู้สึกไม่อยากให้มันครึ่งๆกลางๆ แต่ผมก็ไม่กล้าพอที่จะไปบอกตรงๆ ผมเลยเลิกที่จะ บล็อกเธอไปทั้งอย่างนั้น
ในตอนนั้นเธอก็พยายามติดต่อมาหาผมผ่านทางเพื่อนผมเหมือนกัน แต่เอาตรงๆผมก็ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน ผมกลัว
ผมเลยเลือกที่จะไม่คุยกับเธอเลยเกือบ3เดือน ตลอดระยะเวลานั้นผมรู้สึกอึดอัดมาจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เลยจน ผมได้ยินเสียนของเธอผ่านทางโทรศัพท์เพื่อน ในตอนนั้นผมรู้สึกราวกับว่าม่านหมอกในใจผมมาหายไปแต่มันกลับอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกตอนที่ได้ยินเสียงของเธอ
จนเวลาก็ผ่านมา3ปี ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมก็ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไม่ผมถึงรู้สึกอย่างนี้ แม้ว่าหลังจากตอนนั้นผมกับเธอก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลย มีแค่นานๆครั้งเท่านั้นที่จะคุยกัน แต่ว่า เมื่อเวลาผ่านไปผมก็พยายามที่จะตัดความรู้สึกนี้ออกไปให้ได้ ความรู้สึกของผมมันปนเปกันไปหมดจนไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ความรู้สึกผิดนั้นกลับมากยิ่งกว่าสิ่งใด จนผมตัดสินใจไปคุยกับเธอที่บ้านของเธอเอง ผมก็พูดทั้งขอโทษเรื่องต่างๆที่พูดออกไป และความรู้สึกของตัวเองว่า
ผมชอบเธอ
แต่ ผมไม่ได้ขอให้เธอรับความรู้สึกของผม ไม่ได้ขอให้เธอหาบโกรธผม ผมแค่บอกกับเธอว่าขอแค่เธอไม่เกลียดและสมเพชผมไปมากกว่านี้ก็พอ ผมทำถูแล้วใช่ไหมครับ?