สวัสดีค่ะ หนูคือเด็กที่ย้ายมาจากโรงเรียนเอกชนคาทอลิกฝั่งธน หนูย้ายมาโรงเรียนรัฐบาลแถวสาย1เพราะหนูสนใจเรื่องคอมค่ะ ตอนแรกหนูจะสายคอมที่รรเก่าแต่ว่าตอนนั่นเขาส่งมาในเว็ปรรคือ นึกว่าเป็นแบบสอบถามแผนการเรียนที่สนใจเฉยๆ หนูเลยเลือกสาย ii ซึ่งค่าเทอมมันแพงกว่า iep ปกติที่หนูเรียน แล้วมันกดเปลี่ยนไม่ได้ เลยถามพ่อกับแม่ ได้ความมาว่า เลือกอันที่ถูกสุด “ถ้าไม่โอเคค่อยมาคุยกันใหม่” ซึ่งหนูก็ไปสอบ แล้วสอบติด
พอหนูได้เข้ามา ตอนแรกๆมันดีไปหมด หลังๆเพื่อนตีตัวออกห่างหนูกัน แรกๆเพื่อนจะมาขอให้หนูช่วยแก้ปัญหาให้พวกอังกฤษ หลังๆไม่แคร์ เดินไม่รอ ไปไหนไม่บอก จนเขาชินจนทำเป็นนิสัย เขาไม่ชวนหนูไปกินข้าวด้วยมานานมากแล้ว หนูต้องอดข้าวทุกวันเลย เพราะอายไม่กล้ากินข้าวคนเดียว ถ้ามีโอกาส หนูก็ได้แค่เดินตามหลังเป็นหมาน่าสมเพชอยู่อย่างงั้นหนูเลยตีตัวออกห่างมาเพราะหนูสัญญากับตัวเองตั้งแต่รรเก่าแล้วจะไม่กลับไปจุดนั้นอีก เพราะมี่รรเก่าก็เคยเป็นแบบนี้แต่พอก่อนจบ ก็ได้เจอเพื่อนที่ดีมากๆคนนึงlifestyleเหมือนกันไม่ชอบเดินเป็นกลุ่มเหมือนกัน อ๋องๆเหมือนกัน มีอะไรก็ช่วยกัน เวลาครูให้จับกลุ่มก็รู้มือกันตลอด แค่เดินไปกินข้าวด้วยกัน ซื้อของเล็กๆน้อยๆตามประสาเด็กงกตังเหมือนกัน ไม่รบกวนพื้นมี่ส่วนบุคคลกัน จนกระทั่งหนูย้ายมาที่ใหม่ เขาชอบอยู่เป็นกลุ่ม ซึ่งต้องมีคนใดคนนึงต้องนอกกรอบไม่ก็โดนคัดออกมาเดินข้างหลัง บวก กับที่ lifestyle หนูมันชิลๆเงียบๆเดินด้วยกันเงียบๆ พอคิดเรื่องไรก็พูดออกมา และก็เดินเงียบหาอะไรพูดต่อ ไปไหนไปกัน โดดเรียนด้วยกัน บลาๆ หนูไม่โอเคเลย แค่วิถีการใช้ชีวิตก็ต่างกันแล้ว มันเข้าไม่ได้จริงๆ พอบอกพ่อกับแม่ แม่ก็จะจี้ปมย้ำแล้ยย้ำอีกเรื่องปมหนูเสมอที่หนูมีปัญหาเรื่องการหาเพื่อนตลอดตั้งแต่ป1 ตอนนี้หนู ม2 แล้วก็เป็นต่อ แต่หนูคิดถึงเพื่อนสนิทคนเก่าจริงๆ เขาเหมือนสีสันในโลกทั้งใบของหนู ใส่ฮู้ดดี้คู่กันตลอด กินไอติมรสเดียวกัน ล้อชื่อพ่อแม่กัส ถ้าหนูโตขึ้นไปคงเสียดายชีวิตวัยรุ่นมากเลย ใช้ไม่คุ้ม ผิดคน ผิดที่ ผิดเวลา พ่อก็ไม่ยอมให้กลับพอหนูพยายามก็ถามว่าเป็นเลสเบี้ยนหรอทำไมยึดติดกับคนนี้ แต่เขาคือเพื่อนสนิทคนเดียวทั้งชีวิตหนูค่ะ ทั้งชีวิตเพื่อนมาแล้วก็หาย แต่คนนี้คือเพื่อนคนเดียวของทั้งชีวิตหนูค่ะ เพื่อนที่รรใหม่ เวลาโดนเพื่อนคนหลักทิ้งก็มาหาหนูเหมือนหนูเป็นตัวเลือกตัวรอง มักจะบอกว่าเห็นมั้ย(ชื่อหนู) เพื่อนแท้กู แล้วก็เมินหนูเหมือนเดิม เหมือนตบหัวแล้วลูบหลัง หนูรู้สึกว่าทางมันตันไปต่อไม่ได้เลยขอแค่ได้วันเวลาเก่าๆกลับมา คนที่เข้าใจหนู ทุกคนคิดว่าไงคะ
อยู่โรงเรียนใหม่ไม่มีความสุข
พอหนูได้เข้ามา ตอนแรกๆมันดีไปหมด หลังๆเพื่อนตีตัวออกห่างหนูกัน แรกๆเพื่อนจะมาขอให้หนูช่วยแก้ปัญหาให้พวกอังกฤษ หลังๆไม่แคร์ เดินไม่รอ ไปไหนไม่บอก จนเขาชินจนทำเป็นนิสัย เขาไม่ชวนหนูไปกินข้าวด้วยมานานมากแล้ว หนูต้องอดข้าวทุกวันเลย เพราะอายไม่กล้ากินข้าวคนเดียว ถ้ามีโอกาส หนูก็ได้แค่เดินตามหลังเป็นหมาน่าสมเพชอยู่อย่างงั้นหนูเลยตีตัวออกห่างมาเพราะหนูสัญญากับตัวเองตั้งแต่รรเก่าแล้วจะไม่กลับไปจุดนั้นอีก เพราะมี่รรเก่าก็เคยเป็นแบบนี้แต่พอก่อนจบ ก็ได้เจอเพื่อนที่ดีมากๆคนนึงlifestyleเหมือนกันไม่ชอบเดินเป็นกลุ่มเหมือนกัน อ๋องๆเหมือนกัน มีอะไรก็ช่วยกัน เวลาครูให้จับกลุ่มก็รู้มือกันตลอด แค่เดินไปกินข้าวด้วยกัน ซื้อของเล็กๆน้อยๆตามประสาเด็กงกตังเหมือนกัน ไม่รบกวนพื้นมี่ส่วนบุคคลกัน จนกระทั่งหนูย้ายมาที่ใหม่ เขาชอบอยู่เป็นกลุ่ม ซึ่งต้องมีคนใดคนนึงต้องนอกกรอบไม่ก็โดนคัดออกมาเดินข้างหลัง บวก กับที่ lifestyle หนูมันชิลๆเงียบๆเดินด้วยกันเงียบๆ พอคิดเรื่องไรก็พูดออกมา และก็เดินเงียบหาอะไรพูดต่อ ไปไหนไปกัน โดดเรียนด้วยกัน บลาๆ หนูไม่โอเคเลย แค่วิถีการใช้ชีวิตก็ต่างกันแล้ว มันเข้าไม่ได้จริงๆ พอบอกพ่อกับแม่ แม่ก็จะจี้ปมย้ำแล้ยย้ำอีกเรื่องปมหนูเสมอที่หนูมีปัญหาเรื่องการหาเพื่อนตลอดตั้งแต่ป1 ตอนนี้หนู ม2 แล้วก็เป็นต่อ แต่หนูคิดถึงเพื่อนสนิทคนเก่าจริงๆ เขาเหมือนสีสันในโลกทั้งใบของหนู ใส่ฮู้ดดี้คู่กันตลอด กินไอติมรสเดียวกัน ล้อชื่อพ่อแม่กัส ถ้าหนูโตขึ้นไปคงเสียดายชีวิตวัยรุ่นมากเลย ใช้ไม่คุ้ม ผิดคน ผิดที่ ผิดเวลา พ่อก็ไม่ยอมให้กลับพอหนูพยายามก็ถามว่าเป็นเลสเบี้ยนหรอทำไมยึดติดกับคนนี้ แต่เขาคือเพื่อนสนิทคนเดียวทั้งชีวิตหนูค่ะ ทั้งชีวิตเพื่อนมาแล้วก็หาย แต่คนนี้คือเพื่อนคนเดียวของทั้งชีวิตหนูค่ะ เพื่อนที่รรใหม่ เวลาโดนเพื่อนคนหลักทิ้งก็มาหาหนูเหมือนหนูเป็นตัวเลือกตัวรอง มักจะบอกว่าเห็นมั้ย(ชื่อหนู) เพื่อนแท้กู แล้วก็เมินหนูเหมือนเดิม เหมือนตบหัวแล้วลูบหลัง หนูรู้สึกว่าทางมันตันไปต่อไม่ได้เลยขอแค่ได้วันเวลาเก่าๆกลับมา คนที่เข้าใจหนู ทุกคนคิดว่าไงคะ