คุณโปรดลูกติด ᵐᵖʳᵉᵍ ตอนที่ 1

ชื่อเรื่อง:                         คุณโปรดลูกติด
ผู้แต่ง:                            ยัสเต
ปกและภาพประกอบ:       ยัสเต
พิสูจน์อักษร:                   Immakingtruth
จำนวน:                         235 หน้า
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 






 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
โรงเรียนมัธยมชายล้วนแห่งหนึ่ง
       เด็กนักเรียนมากมายต่างพากันทยอยเดินออกมาจากโรงเรียนเพื่อเดินทางกลับบ้านเช่นเดียวกับณคุณ เจ้าภีม และปราโยชน์ สามเพื่อนซี้ที่มักกอดคอกันออกมาหาอะไรอร่อยๆ ทานก่อนกลับไปซ้อมกีฬาดั่งเช่นที่ทำในทุกวัน
      ณคุณหันมองรอบๆ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสายตาพลันไปมองเห็นใครคนหนึ่งที่หยุดยืนอยู่ด้านหน้าของห้องนาฎศิลป์
      ใบหน้างดงามช่างดูหวานหยดย้อยเกินชาย ดวงตากลมโตเป็นประกายยามต้องแสงอาทิตย์ในยามเย็น ผิวขาวอมชมพูเนียนสวย คิ้วเรียวเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบตามประสาคนที่ดูแลสุขภาพและภาพลักษณ์ของตัวเองเป็นอย่างดี
      ‘คนโปรด’
      เด็กหนุ่มพอจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่ายนั้นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่านั้น
ปลายจมูกโด่งรั้นเข้ากันกับริมฝีปากกระจับดูสีชมพูสดที่กำลังยกยิ้มพูดคุยอย่างสนุกสนานกับเพื่อนสนิทดึงดูดสายตาของณคุณไม่ให้หันไปมองที่ใด
      “...”
      ราวกับโลกหยุดหมุน
      ความวุ่นวายรอบตัวหยุดชะงักลงทันทีที่เราหันมาสบตากันโดยบังเอิญ
      สำหรับคนโปรดอาจบังเอิญจริง แต่ณคุณน่ะตั้งใจมอง
      ก้อนเนื้อในอกเต้นเป็นจังหวะรัวเร็ว ช่างดูประหลาดในแบบที่ตัวเขาเองก็ไม่คุ้นชิน เด็กหนุ่มค่อนข้างมั่นใจว่าไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน
      ตั้งแต่เกิดมาณคุณแทบไม่เคยสนใจใครคนไหนไม่ว่าจะเป็นเพศอะไรก็ตาม

      “เพื่อนเป็นไรวะ”
      เจ้าภีมขมวดคิ้วมุ่น ยามปรายตามองเพื่อนสนิทที่อยู่ๆ ก็หยุดเดินกะทันหัน
      ปราโยชน์หันมองตามสายตาของณคุณ ก่อนจะย้อนกลับมามองใบหน้าคมคายที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อบริเวณสองข้างแก้มอีกครั้ง
      ท่าทางราวกับเด็กน้อยหัดรักที่พึ่งเจอรักแรกพบเอาตอนมัธยมปลาย ทำเอาเด็กหนุ่มทั้งคู่พากันหัวเราะในลำคอ
      “อ่า... ไอ้คุณ”
      มือหนาสะกิดเพื่อนที่ดูเหมือนหลุดไปอีกโลกเบาๆ ทว่าก็ไม่มีการตอบรับใด
      ณคุณไม่เคยคิดมาก่อนว่าการจ้องมองใครสักคนยิ้มหรือหัวเราะพูดคุยกับเพื่อนจะให้ความรู้สึกเพลินตาเพลินใจได้มากขนาดนี้
      ภาพด้านข้างถูกตัดออกไปหมด มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่ณคุณมองเห็นและโดดเด่นยิ่งกว่าใคร
      “น่ารักว่ะ... โคตรน่ารักเลย”
      นี่นับเป็นครั้งแรกที่ณคุณเสียอาการมากขนาดนี้
      ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน
      กล้ามเนื้อในร่างกายมันกระตุกเกร็ง ร้อนรุ่มจนอยากเดินปรี่ไปหาให้รู้แล้วรู้รอด

      หมับ!
      “เฮ้ยๆ เดี๋ยว จะไปไหน”
      ปราโยชน์คว้าต้นแขนของเพื่อนเอาไว้ให้ณคุณหันกลับไปมอง
      เด็กหนุ่มเม้มปากอย่างนึกประหม่า และทำตัวไม่ถูกกับสายตาที่เพื่อนสนิทมองมา เมื่อหันไปมองรักแรกพบของตัวเองอีกครั้งก็พบว่าอีกฝ่ายเดินหายไปแล้ว
      ณคุณผ่อนลมหายใจตัวเองช้าๆ
      เอาล่ะ... ครั้งหน้าเขาจะไม่ยอมพลาดโอกาสไปง่ายๆ แบบนี้แน่
 
 
 
 
หลายวันผ่านไป
      ร่างหนาในชุดยูนิฟอร์มนักเรียนพร้อมติดเข็มกลัดของสารวัตรนักเรียนเอาไว้เหนืออักษรสีน้ำเงินที่ปักอยู่บริเวณหน้าอกข้างซ้ายทรุดตัวนั่งลงกลางโรงอาหาร หลังจากพึ่งเดินตรวจอาคารเรียนตามเวรประจำวันที่ได้รับมอบหมายจนเสร็จ
      มือหนายกขึ้นทึ้งศีรษะตัวเองเล็กน้อย เมื่อวันนี้ทั้งวันเขาแทบไม่มีสมาธิทำอะไรเลย นอกจากเฝ้าคิดถึงแต่ใบหน้าของคนที่ไม่ได้เห็นหน้ากันอีกตั้งแต่วันนั้น
      ณคุณพยายามแล้วที่จะสลัดภาพของคนโปรดทิ้งไป แต่คนตัวเล็กนั่นกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างครอบงำจนยากที่จะถอนตัว
      โอ้ย! เป็นอะไรของกูวะเนี่ย
      “ไอ้คุณ ชอบโปรดหรอ” ปราโยชน์ที่นั่งกินข้าวรออยู่ก่อนแล้วถึงกับวางช้อนลง เพื่อเปิดประเด็นเข้าเรื่องคุยกับเพื่อนอย่างจริงจัง
      “ฮะ!” ณคุณกระพริบตาปริบ เด็กหนุ่มชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
      “พวกกูสังเกตมาสักพักแล้ว ยอมรับมาซะดีๆ เหอะว่ะ” เจ้าภีมเอ่ยเสริม
      พักหลังมานี้ณคุณทำตัวแปลกๆ ทุกครั้งที่มีโอกาสเจอคนโปรด แถมยังชอบเอาแต่มองหาอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลายามที่ไม่ได้เจอ
      อาการออกขนาดนี้ บอกว่าไม่ชอบใครจะไปเชื่อลง
      “ก็...”
      “ยังไงกันแน่”
      “ก็น่ารักดี”
      “คนโปรดเนี่ยนะน่ารัก” เจ้าภีมถึงกับหน้าเหวอ
      หน้าตาน่ะใช่อยู่ แต่นิสัยเนี่ยสิ

      “ทำไม รู้จักเขาด้วยหรอ” ณคุณตาวาว
      เจ้าภีมดูเหมือนรู้จักคนนั้นของเขามากกว่าแค่ชื่อหรือเคยเห็นกันผิวเผิน
      “นายรำห้อง 3 เขาออกจะดัง คนไม่สนโลกอย่างไอ้ยิ้มมันยังรู้จักเลย” เจ้าภีมพยักเพยิดใบหน้าไปทางปราโยชน์ที่ชื่อเล่นนั้น ช่างต่างจากบุคลิกที่เป็นโดยสิ้นเชิง
      คนอะไรชื่อยิ้ม แต่ยิ้มจริงๆ นับครั้งได้
      ถ้าไม่ใช่กับเพื่อนสนิทอย่างพวกเขา อีกฝ่ายออกแนวหยิ่งใส่ด้วยซ้ำ
      “ถ้าแค่นั้นกูก็รู้ แต่ที่อยากรู้คือรู้จักเขามากกว่านั้นรึเปล่า”
เจ้าภีมเป็นคนเพื่อนเยอะ เวลางานกีฬาทีก็รู้จักคนนู้นสนิทกับคนนี้ไปหมด
      “ผิวเผิน แต่ก็พอได้ยินกิตติศัพท์”
      “เล่ามาให้หมด”
      “อย่ามาทำตัวคลั่งรักว่ะ กูไม่ชิน” ปราโยชน์ถึงกับทำหน้าเหม็นเบื่อ
      “รู้แค่เขาแสบใช่เล่น แถมคนตามจีบเป็นกระบุง” เจ้าภีมเอ่ย
      “กูว่ากูอยู่เฉยๆ ไม่ได้ละ” ณคุณทำหน้าเครียด
      “ตกลงคือชอบจริงๆ ใช่ป่ะ ถึงขั้นจะจีบเขาเลยดิ”
      ปราโยชน์เงยหน้ากลับขึ้นมาสนใจอีกครั้ง
      “คนจีบโปรดมันเยอะนะ จะไหวหรอ” เจ้าภีมทำเสียงยียวนอย่างนึกแกล้ง
      “คนอย่างกูเคยสนใจเรื่องนั้นด้วยหรือไง”
      สองเพื่อนซี้หันมองเพื่อนสนิทพลางส่ายหัวไปมาอย่างนึกระอา
      ได้เวลาสนุกแล้วสิ คนอย่างณคุณน่ะสะกดคำว่าแพ้ไม่เคยเป็นอยู่แล้ว


      ณ ห้องเรียนคณิตศาสตร์
      “มีคนฝากกุหลาบมาให้”
      พระเพลิงเอ่ยพลางยื่นกุหลาบสีแดงสดให้คนโปรดยื่นมือไปรับไว้ ใบหน้าหวานแสดงสีหน้าประหลาดใจ
      กุหลาบงั้นหรอ
      รู้ได้ยังไงกันนะว่าเขาชอบดอกกุหลาบ แถมยังสีแดงถูกใจสุดๆ เลยด้วย
      “เสน่ห์แรงจังอ่ะ กูอยากได้บ้างเลย”
      พระเพลิงยู่หน้าลงเล็กน้อยอย่างนึกอิจฉา
      เขาไม่ถนัดอะไรเลยสักอย่าง กิจกรรมก็ไม่ได้ การเรียนก็แค่พองูๆ ปลาๆ แค่ให้ผ่านให้รอดไปได้ในวันๆ ต่างจากคนโปรดที่เก่งทั้งเรียนและกิจกรรม
      “แล้วพี่ที่เล่นฟุตบอลเก่งๆ คนนั้นล่ะ”
      คนโปรดสบตาเพื่อนสนิทด้วยสายตาล้อเลียน
      “อย่าพูดแบบนั้นสิ เกิดแฟนพี่เขามาได้ยินจะทำยังไงเล่า”
      พระเพลิงทำหน้าเหลอหลา เขาหันมองซ้ายขวาด้วยท่าทางอึกอัก
      “อ่าว พี่เขามีแฟนแล้วหรอ”
      พระเพลิงทำหน้าเซ็ง
      “อือดิ เซ็งเป็นบ้าเลย ใครเข้าตาก็มีแฟนหมดเลยต้องโสดเหงาๆ อยู่ตรงนี้ไง”
      “โธ่ อย่าคิดมากสิ ก็มีกูโสดเป็นเพื่อนอยู่นี่ไง”
      คำพูดที่เหมือนจะทำให้พระเพลิงรู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่วายหยุดมองกุหลาบสีแดงสดในมือคนโปรดอยู่ดี
      “กูว่าเดี๋ยวก็ไม่โสดแล้ว เชื่อดิ”
      เห็นแบบนี้พระเพลิงก็เซนส์แรงอยู่นะ
      อย่างคนโปรดนี่คงโสดไปได้อีกไม่นานหรอก
      เผลอๆ คงได้สละโสดในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเนี่ยแหละ
      พระเพลิงขอเอาหัวเป็นประกันเลย

      “ไม่เชื่อหรอก ไม่เห็นมีใครถูกใจกูเลยสักคน”
      คนจีบเขาน่ะเยอะแยะ แต่คนที่ชอบเนี่ยสิ
      คนโปรดน่ะถูกใจคนยากจะตาย
      ไม่ใช่เพราะหยิ่งหรอกนะ แต่เพราะเขาเป็นคนรักใครรักจริงมากๆ เลยต่างหาก ถ้าไม่มั่นใจเด็กหนุ่มจะไม่มีทางเอาตัวเองเข้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด
      เขาไม่อยากเสียใจให้กับเรื่องความรักวัยรุ่น
      สู้เอาเวลาไปเรียนซะยังดีกว่า
      ถ้าคนๆ นั้นสามารถจีบกันจนเขายอมตอบรับคำคบด้วยได้ล่ะก็... คงเก่งน่าดู





ฝากติดตามด้วยนะคะ