สวัสดีเรามีเรื่องจะปรึกษาค่ะ อาจจะยาวซักเล็กน้อยนะคะ เพราะเราไม่อยากให้เข้าใจผิดทั้งสองฝ่าย อาจจะมีคำผิดนิดหน่อยนะคะ🙏🥺
เรามีปัญหากับเพื่อนที่สนิท เคยเรียนรร.ประถมมาด้วยกัน พอขึ้นม.1มาเราก็ๆด้เรียนห้องแรก และเพื่อนๆในรร.เก่าอีก7-8คน ตอนนั้นเราสนิมกับเพื่อน2คนมากๆ ชื่อAกับB(นามสมมุติ)ไปไหนไปด้วยกัน กินข้าวกับเพื่อนๆในรร.เก่า คุยเรื่งต่างๆในชีวิต จนมาวันหนึ่ง เราได้คบกับคนๆหนึ่งชื่อปลื้ม อายุ14ปี ช่วงที่เราคบกับพี่ขาเขาค่อนข้างจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทั้งอารมณ์เสียและช่วงที่เราคุยกับพี่แก เพื่อนเราก็มีคนคุยชื่อตะวัน ช่วงนั้นพวกเรามีปัญหาปากเสียงกันเรื่องที่เพื่อนเรามาปรึกษาเรื่องคนคุยเขากับคนอื่นๆ จนเราไม่เข้าไปยุ่งเรื่องความสัมพันธ์ของเขาอีก ต่อมาอีกเดือนเราก็เลิกกับพี่ปลื้ม ได้พวกเพื่อนๆมาปลอบเราแต่เดือนมาวันหนึ่งพี่ปลื้มก็ทักมาเหมือนจะมาขอคืนดี และAได้โทรคุยกับเราอยู่ เราจึงปรึกษาAพูดว่า"ตอนที่เลิกกันน่าจะเป็นเพราะกูกับBด้วย ที่พยายามยุยงให้พวกเลิกกัน เพราะปู่กับย่ากูก็เคยเป็น" ตอนคุยในสายAพูดแบบนี้เพราะAไปคุยกับปู่ย่าเรื่องนี้มาว่าทั้งสองคน(ปู่ย่า)ไปคบกันได้ยังไง และสองเดือนเราก็กลับไปคบกับพี่เขาอีกครั้ง ที่เรากลับไปเพราะเรายังคงรู้สึกกับพี่แก และAก็ทักมาว่า"โง่หรือโง่ ทำไมยังกลับไปอีก ทั้งๆที่มันทำเป็นแบบนี้ ประโยคง่ายๆแค่สองสามประโยคที่ผ่านมานานเรายังจำได้แม่น ตอนนั้นเราจุกมากๆที่อก ไม่คิดว่าคนๆนี้ คนที่เราร้องไห้ใส่ คนที่รู้ความลับของเรามากกว่าใครๆ คนที่เราเปิดใจสนิทด้วยใจจริงจะทำแบบนี้ คนที่เราคิดว่าเขาเข้าใตเรามากกว่าใคร เราเข้าใจว่ามักมาเตือน แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้เราแค่ทำตามใจสิ่งที่เราค้องการเราผิดมากรึเปล่าคะหรือเราไปทำอะไรผิดมากมายขนาดนั้นเลยหรอ ทั้งๆที่เรายอมเขาทุกอย่างเพียงแค่คำว่ายังเด็ก (อันนี่เราอาจจะดูงี่เง่าเอาแต่ใจหน่อยเพราะว่าเราก็มีปัญหากับครอบครัวด้วยในตอนนั้น)พอมา ม.1เทอมสองช่วงใกล้สอบปลายเทอมเรารู้สึกว่าเราถูกละเลยไปรึเปล่า ทั้งเพื่อนเดินไม่รอ ไปไหนไม่ชวน มีความลับกับเรา พอถึงวันโอเพนเฮาส์ วันนั้นเหมือนจะเป็นฟางเส้นที่สองที่จะขาด คือเราต้องไปนั่งให้เต็มเก้าอี้ในวันนั้นAไม่ได้รอเพื่อนที่สนิทมากๆ(อยู่หมู่บ้านเดียวกัน) เหมือนว่าคนๆนั้นจะงอมA ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นและต้นหอมจึงบอกให้เราไปนั่งแทนที่คนๆนั้นและให้เขามานั่งที่เรา ตอนนั้นเราไม่คิดว่าAจะเป็นขนาดนี้555 ซึ่งเราก็ลังเลสักพักและพวกนั้นก็ยังไม่เลิกบอกให้เราไปนั่งตรงนั้นแทน Aร้องไห้และบอกให้เราไป เราไม่คิดว่าจะขนาดนั้นเราเลยคิดว่าจะไปนั่งกับเพือนผช.ที่สนิทแทน แต่เราก็ไม่ได้ไปนะไปอยู่ที่บูทของชุมนุมที่เราเข้า จนวันปัจฉิมช่วงเช้าเราถามว่า"เราบูมตรงไหน"เราได้บูมแสดงความยินดีกับพี่ๆที่จบปีการศึกษาม.3,6 เราถามไปสองถึงสามครั้ง จนครั้งที่สามBกับAพูดว่า"ก็ทักถามกูสิ! กูจะไปรู้ไหม" เป็นประโยคที่เราไม่เคยคิดที่จะได้ยินกับคนที่เราค่อยใส่ใจ ค่อยพูดดีอยู่เสมอ ค่อยห่วงใยว่าโอเคไหมกับคำพูดเรา เราเปิดใจให้ด้วยซ้ำให้รู้ความลับของเราทุกอย่าง ตอนนั้นเราเลยเดินออกมาเลย และไปเล่นกับเพื่อนอีกกลุ่มที่ไม่สนิทแทน พอถึงวันจริงเราก็ไม่ได้เข้าไปคุยด้วย แต่พวกนั้นก็ข้ามาคุยด้วยตอนนั้นเรานึกว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างตอนเทอมแรก แต่มันก็เหมือนเดิมบางครั้งที่เราคุยกับพวกเขา เจาก็จะเมินเป็นบางครั้งหรือบางรอบเราก็ยอมในเรื่องเล็กๆน้อยๆ ยอมให้ในสิ่งที่เราคิดว่ายอมได้(ถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่ต้องยอมตลอดสำหรับบางคน) จนวันใกล้สอบเราไม่ไปใกล้เลย ไม่อยากคุยด้วย ไม่ไปกินข้าวด้วย และพวกเธอก็ไม่คุยด้วย ไม่ชวน ทำทุกอย่างเหมือนเดิม และพอถึงตอนเที่ยงของวันๆหนึ่ง เพื่อนของอีกห้องมาบอกว่า"ทำไมไม่ไปเล่นกับเพื่อน Aร้องไห้ งอนอะไร" เราเลยบอกไปตามตรงว่าเราไม่ได้งอนแค่ที่ตรงนั้นมันไม่เหลือที่ของเราต่างหาก และเวลาก็ผ่านไปเราก็ทำตัวแบบเดิมไปเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาเลย ช่วงปิดเทอมเราอยุ่กับครอบครัวที่ตจว.เลยไม่ไเอะไร แต่ช่วงนั้นเราก็มีอาการหน่วงที่อกเวลาที่เปิดแชทเข้ามาอ่านในแชทกลุ่มที่ทำทุกๆอย่างโดยไม่สนหัวเรา ทั้งเล่นเกมไม่ชวนทั้งๆที่แต่ก่อนภ้าจะเล่นเกมก็จะนึกถึงหรือชวนเรา(เกมff) วันหนึ่งเราไปเล่นเกมด้วยมี4คนแต่อยากสุ่มตี พวกเขาบอกแยก22ไปสุ่ม แต่พอเราออกเขาก็ไปสุ่มเล่นกัน3คน ทั้งๆที่เราออกมารออีกคนที่ตะมาเล่นกับเรา หลังจากนั้นเราก็ไม่ไปเล่นหรือเข้าเกมอีกเลยจนใกล้เปิดเทอมเราก็ได้ไปเล่นเกมกับพวกกเขา ทั้งๆที่รู้ว่าเราก็แค่อยากได้พื้นที่ๆเป็นของเราจริงๆ เราอยากได้ความสนใจจากเขาบ้าง แต่สุดท้ายเราก็ผิดหวังอีกรอบเพราะที่ตรงนั้นไม่มีที่ของเราอีกแล้ว รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังเล่นด้วยแปลกดี5555
จนขึ้นม.2เทอม1เราก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกเขาเลย แต่ปัญหามันกลับยังคงเหลือและเริ่มใหญ่ขึ้นในทุกๆวัน วันหนึ่งเราลงสตอรี่ว่า"สิ่งที่คุณทำมันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่คุณเอามีดมาแทงผมแล้วถามว่าเป็นอะไรไหม" และAก็ลงโน้ตทั้งสองแอคว่า
"
โง่เลือกที่จะจมปักเอง ไม่เดินต่อไม่ทีใครมา ช่วยถ้าเลือกที่จะให้คนอื่นถูกใจ"
และ
"พูดเหมือนมจำ ทำเหมือนเดิม (SAME AGAIN) E
เองนิที่เลือกที่จะทำแบบนั้น แล้วโทษคนอื่น เพื่อคิดได้ซักที่เถอะ โตแล้วนะไม่ใช่ทุกคน จะถูกใจ"
555 เราแปลกใจมากๆทั้งๆที่เราไม่เคยเรียกร้องอะไรไปมากมายเลยด้วยซ้ำหรือทำให้เราไม่ได้ทั้งๆเราคาดหวังว่าAจะเข้าใจเรามากที่สุดเพราะAรู้เรื่องครอบครัวเรา รู้เรื่องควาทลับเราเยอะที่สุดได้ และ'ไม่ใช่ทุกคนจะถูกใจ'เราไม่เคยคิดว่าเราจะได้ยินจากคนที่เราไว้ใจมากๆเลย555 เราทั้งยอมให้ทุกอย่างเราเรียกร้องอะไรไม่ได้มากมายเลย เราแทบจะเป็นแค่ภาระที่ค่อยเดินตามตูดพวกเขาตามจนคิดว่าเราได้เป็นเพื่อนกันจริงๆไหม แต่เราก็เตะความคิดนั้นออกไปแทบจะทันทีเลยละ แต่ปัญหามันก็ยังคงอยู่สัปดาห์ก่อนเราไปโรงอาหารเราเพินไปเพื่อที่จะไปซื้อลูกชิ้นแต่ต้องเดินผ่านเขาพวกนั้นยังเดินหลบเราเหมือนรังเกียจเลย แล้วก็ไม่ยืนตรงนั้นต่อไปยืนที่อื่นแทน
เราสงสัยว่าาสิ่งที่เราให้ไปเราผิดมากรึเปล่า หรือเรายังไม่ดีพอ เราไม่สำคัญกับเขาเลยหรอ เราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรกันแน่แต่เราหนักใจจริงๆว่าเราผิดรึเปล่าแต่ก็มีคนบอกให้ไปเคลียด์แต่เราก็ไม่กล้า ไม่รู้เป็นอะไรคงจะเป็นเพราะเราไม่มีความกล้าพอกลัวว่ามันจะหลักกว่าเดิมและขี้กลัวด้วยมั่งเลยไม่ได้คุยสักที่ เรามีนิสัยที่ว่าถ้าเราทำผิดคนนั้นต้องเป็นคนเข้ามาคุยกับเราก่อนเราถึงจะเป็นเหมือนเดิมหรืออาจจะเป็นเพราะนิสัยเรารึเปล่า เรากังวลจริงๆ จนถึงปัจจุบันพวกเขาและก็เราก็ยังคงเหมือนเดิมไม่คุย ไม่นั่งด้วย พอเราลงโน้ตถึงความสัมพันธ์ของพวกเรา เขาก็จะลงโน้ตเหมือนๆว่าเราเป็นคนเริ่มทำมันออกมาก่อนอีกอย่างถ้ามันเป็นแค่รอบสองรอบเราจะไม่คิดมากขนาดนี้แต่การกระทำของเขามันทำให้เราคิดมาก ทั้งๆที่เขาทั้งเมิน ทั้งไม่รอเรา ทั้งด่าเราด้วยคำแรงๆบ้างครั้ง(แต่เราก็คิดว่ามันคงเป็นแค่อารมณ์ของสัยที่กำลังเข้าสู้ช่วงวัยรุ่น)เราผิดรึเปล่าคะ🙏🥺
เราผิดรึเปล่าที่เลือกที่จะออกมาจากกลุ่มเพื่อนที่สนิท
เรามีปัญหากับเพื่อนที่สนิท เคยเรียนรร.ประถมมาด้วยกัน พอขึ้นม.1มาเราก็ๆด้เรียนห้องแรก และเพื่อนๆในรร.เก่าอีก7-8คน ตอนนั้นเราสนิมกับเพื่อน2คนมากๆ ชื่อAกับB(นามสมมุติ)ไปไหนไปด้วยกัน กินข้าวกับเพื่อนๆในรร.เก่า คุยเรื่งต่างๆในชีวิต จนมาวันหนึ่ง เราได้คบกับคนๆหนึ่งชื่อปลื้ม อายุ14ปี ช่วงที่เราคบกับพี่ขาเขาค่อนข้างจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทั้งอารมณ์เสียและช่วงที่เราคุยกับพี่แก เพื่อนเราก็มีคนคุยชื่อตะวัน ช่วงนั้นพวกเรามีปัญหาปากเสียงกันเรื่องที่เพื่อนเรามาปรึกษาเรื่องคนคุยเขากับคนอื่นๆ จนเราไม่เข้าไปยุ่งเรื่องความสัมพันธ์ของเขาอีก ต่อมาอีกเดือนเราก็เลิกกับพี่ปลื้ม ได้พวกเพื่อนๆมาปลอบเราแต่เดือนมาวันหนึ่งพี่ปลื้มก็ทักมาเหมือนจะมาขอคืนดี และAได้โทรคุยกับเราอยู่ เราจึงปรึกษาAพูดว่า"ตอนที่เลิกกันน่าจะเป็นเพราะกูกับBด้วย ที่พยายามยุยงให้พวกเลิกกัน เพราะปู่กับย่ากูก็เคยเป็น" ตอนคุยในสายAพูดแบบนี้เพราะAไปคุยกับปู่ย่าเรื่องนี้มาว่าทั้งสองคน(ปู่ย่า)ไปคบกันได้ยังไง และสองเดือนเราก็กลับไปคบกับพี่เขาอีกครั้ง ที่เรากลับไปเพราะเรายังคงรู้สึกกับพี่แก และAก็ทักมาว่า"โง่หรือโง่ ทำไมยังกลับไปอีก ทั้งๆที่มันทำเป็นแบบนี้ ประโยคง่ายๆแค่สองสามประโยคที่ผ่านมานานเรายังจำได้แม่น ตอนนั้นเราจุกมากๆที่อก ไม่คิดว่าคนๆนี้ คนที่เราร้องไห้ใส่ คนที่รู้ความลับของเรามากกว่าใครๆ คนที่เราเปิดใจสนิทด้วยใจจริงจะทำแบบนี้ คนที่เราคิดว่าเขาเข้าใตเรามากกว่าใคร เราเข้าใจว่ามักมาเตือน แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้เราแค่ทำตามใจสิ่งที่เราค้องการเราผิดมากรึเปล่าคะหรือเราไปทำอะไรผิดมากมายขนาดนั้นเลยหรอ ทั้งๆที่เรายอมเขาทุกอย่างเพียงแค่คำว่ายังเด็ก (อันนี่เราอาจจะดูงี่เง่าเอาแต่ใจหน่อยเพราะว่าเราก็มีปัญหากับครอบครัวด้วยในตอนนั้น)พอมา ม.1เทอมสองช่วงใกล้สอบปลายเทอมเรารู้สึกว่าเราถูกละเลยไปรึเปล่า ทั้งเพื่อนเดินไม่รอ ไปไหนไม่ชวน มีความลับกับเรา พอถึงวันโอเพนเฮาส์ วันนั้นเหมือนจะเป็นฟางเส้นที่สองที่จะขาด คือเราต้องไปนั่งให้เต็มเก้าอี้ในวันนั้นAไม่ได้รอเพื่อนที่สนิทมากๆ(อยู่หมู่บ้านเดียวกัน) เหมือนว่าคนๆนั้นจะงอมA ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นและต้นหอมจึงบอกให้เราไปนั่งแทนที่คนๆนั้นและให้เขามานั่งที่เรา ตอนนั้นเราไม่คิดว่าAจะเป็นขนาดนี้555 ซึ่งเราก็ลังเลสักพักและพวกนั้นก็ยังไม่เลิกบอกให้เราไปนั่งตรงนั้นแทน Aร้องไห้และบอกให้เราไป เราไม่คิดว่าจะขนาดนั้นเราเลยคิดว่าจะไปนั่งกับเพือนผช.ที่สนิทแทน แต่เราก็ไม่ได้ไปนะไปอยู่ที่บูทของชุมนุมที่เราเข้า จนวันปัจฉิมช่วงเช้าเราถามว่า"เราบูมตรงไหน"เราได้บูมแสดงความยินดีกับพี่ๆที่จบปีการศึกษาม.3,6 เราถามไปสองถึงสามครั้ง จนครั้งที่สามBกับAพูดว่า"ก็ทักถามกูสิ! กูจะไปรู้ไหม" เป็นประโยคที่เราไม่เคยคิดที่จะได้ยินกับคนที่เราค่อยใส่ใจ ค่อยพูดดีอยู่เสมอ ค่อยห่วงใยว่าโอเคไหมกับคำพูดเรา เราเปิดใจให้ด้วยซ้ำให้รู้ความลับของเราทุกอย่าง ตอนนั้นเราเลยเดินออกมาเลย และไปเล่นกับเพื่อนอีกกลุ่มที่ไม่สนิทแทน พอถึงวันจริงเราก็ไม่ได้เข้าไปคุยด้วย แต่พวกนั้นก็ข้ามาคุยด้วยตอนนั้นเรานึกว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างตอนเทอมแรก แต่มันก็เหมือนเดิมบางครั้งที่เราคุยกับพวกเขา เจาก็จะเมินเป็นบางครั้งหรือบางรอบเราก็ยอมในเรื่องเล็กๆน้อยๆ ยอมให้ในสิ่งที่เราคิดว่ายอมได้(ถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่ต้องยอมตลอดสำหรับบางคน) จนวันใกล้สอบเราไม่ไปใกล้เลย ไม่อยากคุยด้วย ไม่ไปกินข้าวด้วย และพวกเธอก็ไม่คุยด้วย ไม่ชวน ทำทุกอย่างเหมือนเดิม และพอถึงตอนเที่ยงของวันๆหนึ่ง เพื่อนของอีกห้องมาบอกว่า"ทำไมไม่ไปเล่นกับเพื่อน Aร้องไห้ งอนอะไร" เราเลยบอกไปตามตรงว่าเราไม่ได้งอนแค่ที่ตรงนั้นมันไม่เหลือที่ของเราต่างหาก และเวลาก็ผ่านไปเราก็ทำตัวแบบเดิมไปเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาเลย ช่วงปิดเทอมเราอยุ่กับครอบครัวที่ตจว.เลยไม่ไเอะไร แต่ช่วงนั้นเราก็มีอาการหน่วงที่อกเวลาที่เปิดแชทเข้ามาอ่านในแชทกลุ่มที่ทำทุกๆอย่างโดยไม่สนหัวเรา ทั้งเล่นเกมไม่ชวนทั้งๆที่แต่ก่อนภ้าจะเล่นเกมก็จะนึกถึงหรือชวนเรา(เกมff) วันหนึ่งเราไปเล่นเกมด้วยมี4คนแต่อยากสุ่มตี พวกเขาบอกแยก22ไปสุ่ม แต่พอเราออกเขาก็ไปสุ่มเล่นกัน3คน ทั้งๆที่เราออกมารออีกคนที่ตะมาเล่นกับเรา หลังจากนั้นเราก็ไม่ไปเล่นหรือเข้าเกมอีกเลยจนใกล้เปิดเทอมเราก็ได้ไปเล่นเกมกับพวกกเขา ทั้งๆที่รู้ว่าเราก็แค่อยากได้พื้นที่ๆเป็นของเราจริงๆ เราอยากได้ความสนใจจากเขาบ้าง แต่สุดท้ายเราก็ผิดหวังอีกรอบเพราะที่ตรงนั้นไม่มีที่ของเราอีกแล้ว รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังเล่นด้วยแปลกดี5555
จนขึ้นม.2เทอม1เราก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกเขาเลย แต่ปัญหามันกลับยังคงเหลือและเริ่มใหญ่ขึ้นในทุกๆวัน วันหนึ่งเราลงสตอรี่ว่า"สิ่งที่คุณทำมันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่คุณเอามีดมาแทงผมแล้วถามว่าเป็นอะไรไหม" และAก็ลงโน้ตทั้งสองแอคว่า
"
และ
"พูดเหมือนมจำ ทำเหมือนเดิม (SAME AGAIN) E
เองนิที่เลือกที่จะทำแบบนั้น แล้วโทษคนอื่น เพื่อคิดได้ซักที่เถอะ โตแล้วนะไม่ใช่ทุกคน จะถูกใจ"
555 เราแปลกใจมากๆทั้งๆที่เราไม่เคยเรียกร้องอะไรไปมากมายเลยด้วยซ้ำหรือทำให้เราไม่ได้ทั้งๆเราคาดหวังว่าAจะเข้าใจเรามากที่สุดเพราะAรู้เรื่องครอบครัวเรา รู้เรื่องควาทลับเราเยอะที่สุดได้ และ'ไม่ใช่ทุกคนจะถูกใจ'เราไม่เคยคิดว่าเราจะได้ยินจากคนที่เราไว้ใจมากๆเลย555 เราทั้งยอมให้ทุกอย่างเราเรียกร้องอะไรไม่ได้มากมายเลย เราแทบจะเป็นแค่ภาระที่ค่อยเดินตามตูดพวกเขาตามจนคิดว่าเราได้เป็นเพื่อนกันจริงๆไหม แต่เราก็เตะความคิดนั้นออกไปแทบจะทันทีเลยละ แต่ปัญหามันก็ยังคงอยู่สัปดาห์ก่อนเราไปโรงอาหารเราเพินไปเพื่อที่จะไปซื้อลูกชิ้นแต่ต้องเดินผ่านเขาพวกนั้นยังเดินหลบเราเหมือนรังเกียจเลย แล้วก็ไม่ยืนตรงนั้นต่อไปยืนที่อื่นแทน
เราสงสัยว่าาสิ่งที่เราให้ไปเราผิดมากรึเปล่า หรือเรายังไม่ดีพอ เราไม่สำคัญกับเขาเลยหรอ เราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรกันแน่แต่เราหนักใจจริงๆว่าเราผิดรึเปล่าแต่ก็มีคนบอกให้ไปเคลียด์แต่เราก็ไม่กล้า ไม่รู้เป็นอะไรคงจะเป็นเพราะเราไม่มีความกล้าพอกลัวว่ามันจะหลักกว่าเดิมและขี้กลัวด้วยมั่งเลยไม่ได้คุยสักที่ เรามีนิสัยที่ว่าถ้าเราทำผิดคนนั้นต้องเป็นคนเข้ามาคุยกับเราก่อนเราถึงจะเป็นเหมือนเดิมหรืออาจจะเป็นเพราะนิสัยเรารึเปล่า เรากังวลจริงๆ จนถึงปัจจุบันพวกเขาและก็เราก็ยังคงเหมือนเดิมไม่คุย ไม่นั่งด้วย พอเราลงโน้ตถึงความสัมพันธ์ของพวกเรา เขาก็จะลงโน้ตเหมือนๆว่าเราเป็นคนเริ่มทำมันออกมาก่อนอีกอย่างถ้ามันเป็นแค่รอบสองรอบเราจะไม่คิดมากขนาดนี้แต่การกระทำของเขามันทำให้เราคิดมาก ทั้งๆที่เขาทั้งเมิน ทั้งไม่รอเรา ทั้งด่าเราด้วยคำแรงๆบ้างครั้ง(แต่เราก็คิดว่ามันคงเป็นแค่อารมณ์ของสัยที่กำลังเข้าสู้ช่วงวัยรุ่น)เราผิดรึเปล่าคะ🙏🥺