เป็นกระทู้ระบาย เนื้อหายาวพอสมควร
คือจขกท.อายุ 15 ค่ะ พึ่งขึ้นชั้น ม.4 ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เปิดเทอมวันที่ 18 ที่ผ่านมา แต่เหตุการณ์ในช่วงไม่กี่วันมานี้ทำให้จขกท.เริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง ตั้งแต่เด็ก จขกท.มีเพื่อนที่สนิทจริงๆค่อนข้างน้อย แม้แต่พวกญาติๆ จขกท.ก็สนิทแค่ไม่กี่คน (มีแม่, ยาย, น้องสาวแม่, พี่, ป้าสะไภ้ ส่วนลุงเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ก็เฉยๆไม่ถึงขั้นสนิทมากแต่อยู่ด้วยแล้วไม่อึดอัด, น้าผู้หญิง ลูกพี่ลูกน้องแม่ กับ น้าเขย เมียน้าผู้หญิงที่ไม่สนิทแต่ก็ไม่อึดอัดมาก นอกนั้นคือไม่สนิทเลย) ตั้งแต่ขึ้นประถมมาก็ไม่เคยเล่นกับเพื่อนแถวบ้านเลย เลิกเรียนก็อยู่แต่บ้าน ปิดเทอมก็อยู่แต่บ้าน มีออกไปซื้อของบ้างบางครั้ง ทั้งชีวิตมีเพื่อนสนิทคนเดียวที่เรียกกันและกันได้ว่าเพื่อนสนิท สมมติตัวย่อว่า "พค" ละกัน ช่วง ป.4 โรงเรียนปิดตัว ป.5 ย้ายโรงเรียนแต่มีโควิดเลยเรียนออนไลน์ ป.6 ไปโรงเรียน คนอื่นเขาก็รู้จักกันหมด เขากลุ่มใครก็ไม่ได้ ส่วน พค อยู่ห้องเดียวกันแต่ไม่สนิทกัน จนช่วง ม.1 สอบติด รร.เดียวกันแต่คนละห้อง ด้วยความไม่มีเพื่อนเลยกินข้าวด้วยกันทำไปทำมาก็สนิทกันแบบงงๆ บางทีไม่คุยกันไม่เจอไม่แชทกันหลายสัปดาห์ พอกลับมาคุยมาเจอกันก็จุดกันติด คุยกันฉ่ำๆ ช่วง ม.1 นี่อยู่คนเดียวซะส่วนใหญ่ ไม่ได้มีปัญหากับใครแต่ก็ไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ ก็คุยกันได้กับทุกคน ถ้าสนิทระดับนึงนี่จะเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยพูดเยอะมากจนคนงงเลยแหละเพราะนึกว่าเป็นคนพูดน้อย เงียบๆ แต่ถ้าไม่สนิทก็เงียบแทบไม่พูดอะไรเลยแม้โต๊ะจะอยู่ติดกัน ไม่ได้หยิ่งแต่แค่แบบไม่รู้จะอยากคุยเรื่องอะไรด้วย แต่ถ้าทักก็ตอบกลับก็คุยนะ ชอบกินข้าวคนเดียว เดินคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว ชอบทำงานเดี่ยว ชอบนั่งคนเดียวที่ศาลาหรือแถวสแตนด์เชียร์เหมือนได้ชาร์จพลังงาน ม.2-3 เริ่มมีกลุ่ม 4 คนรวมจขกท.ที่อยู่ห้องเดียวกัน (มีคู่นึงเขาเป็นเพื่อนสนิทคบกันตั้งแต่ประถมจนมัธยม ตัวติดกันตลอดเวลา จขกท.สนิทกับคู่นี้ ถ้าไม่นับว่า 2 คนนี้สนิทกันเองที่สุด 2 คนนี้ก็สนิทกับ จขกท.ที่สุดในห้อง, อีกคนไม่ค่อยสนิทกับจขกท.กับเพื่อนอีก 2 คนแต่ก็อยู่กันจนเกือบรอดจนมีปัญหาเรื่องงานกลุ่มกันตอนใกล้จบ ม.3 เนี่ยแหละ ตอนนั้นไม่ได้ทะเลาะกันแต่แค่รู้กันว่าตีตัวออกห่างแต่เจอกันก็ทำตัวปกติ) ม.3 เริ่มสนิทกับเพื่อนในห้องมากขึ้นแต่ก็ไม่มาก จนขึ้น ม.4 มาเนี่ยแหละ ในห้องมีแต่คนจากหลากหลายห้อง คนในห้องก็ยังไม่ได้รู้จักกันขนาดนั้น เขาก็จะอยู่กันเป็นกลุ่ม คู่ หรือ เดี่ยวกับคนที่ตัวเองรู้จัก เราก็มีเพื่อนที่มาจากห้องเดียวกันแต่ไม่สนิท แต่เราดันมาสนิทกับเพื่อนคนนึงชื่อ "ชอ" ชอเป็นเพื่อนของพคมาจากห้องเดียวกัน พคเลยแนะนำให้รู้จักแถมดันเข้ากันได้ดีอีกตั้งหาก ตอนพักเที่ยง ชอ.ก็จะไปกินข้าวกับพคและก็เพื่อนเก่าที่เคยเรียนห้องเดียวกัน พอพักเที่ยง ปีนี้นร.เยอะ หาที่นั่งยากมากเลยขอนั่งกับกลุ่มของพค.กับชอ. แต่ดันรู้สึกอึดอัด อาจจะเพราะรู้จักแค่ ชอ. กับ พค. มั้ง เราเลยเหมือนเป็นส่วนเกิน กลับมากินข้าวคนเดียวแล้วรู้สึกมีความสุขแปลกๆ มีแอบเหงาบ้างทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแต่รู้สึกสบายใจดี หลังจากนั้นบางทีก็เลยชอบแยกตัวจาก ชอ. ไปอยู่คนเดียวบ้างเป็นบางครั้งบางคราว
นอกจากนั้นก็มีเรื่องของ "นน" นน.เป็นเพื่อนเก่า เป็นเจ๊กะเทยร่างยักษ์ นิสัยดีนะ ปากจัดนิดนึง ออกแนวคนสังคมกว้างขวาง มาสนิทกันได้ไงไม่รู้แต่คุยถูกคอกันอยู่ มันรู้จักคนเยอะไปหมดจนนี่งงเลย จขกท.กับนน.รู้จักกันตอนใกล้จบ ม.3 เพราะเข้าค่ายลูกเสือ-เนตรนารี แล้วอยู่บ้านพักเพศที่สามด้วยกัน แต่พอเรียนจบ มันก็ย้ายรร.ไป นึกว่าจะไม่ได้เจอกันแล้วแต่กลับกลายเป็นว่าเจอมันเกือบทุกวันในสัปดาห์ที่ผ่านมาเลยที่ป้ายรถเมล์ มันก็จะชอบชวนไปห้าง Big C ใกล้ๆโรงเรียน ไปนั่งเม้าท์นู่นๆนี่นั่น พอวันพฤหัสมันก็เลยนัดไว้เลยว่า "พรุ่งนี้ (หมายถึงวันศุกร์ เมื่อวานนี้) เจอกันที่โรบินสันตอนหลังเลิกเรียน" ก็ตามนั้น วันศุกร์ก็เจอกัน เดินคุยกันสนุกสนานมากจนคราวนี้จะไปหาที่นั่งกันแล้ว นน.นางก็เจอคนรู้จักนางซึ่งน่าจะเป็นรุ่นพี่ผญ.อยู่ ม.5 ม.6 กับแฟนของรุ่นพี่ซึ่งเป็นผช.แล้วสนิทกับ นน. สามคนนั้นเขาก็คุยกัน เล่นกัน เราก็รอ ตอนแรกไม่ได้คิดอะไร นน.มันเจอคนรู้จักก็ไม่แปลกอะไร แต่มันเล่นกันนานมากเกือบ 15 นาที แบตเราก็ใกล้หมด ไม่มีไรจะทำ เริ่มเบื่อ แล้วก็เริ่มเฟล ความรู้สึกเรามันเฟลแบบคือนัดกูมานะ เข้าใจแหละว่าเจอคนรู้จักที่สนิทกันแต่คือเหมือนเราโดนทิ้งให้อยู่คนเดียว เป็นส่วนเกินอะ แต่ก็พยายามคิดในแง่ดีว่าเราก็ได้เจอเพื่อนตัวเองมาทั้งสัปดาห์ แต่นน.นางนานๆทีจะเจอคนรู้จักก็ให้เวลาเขาบ้าง นน
นางก็หันมาหาเราแล้วบอกว่าแป๊ปนึงเดี๋ยวมาแล้วนางก็ไปเล่นกับพวกพี่เขาต่อโคตรจะนานจนเราเฟลจริงๆ น้อยใจจนเกือบร้องไห้ อยากจะเดินออกไปให้พ้นๆ อยากลุกออกไปเลย แต่ก็กลัวจะดูเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์เกินไป สุดท้ายมันก็แยกจากรุ่นพี่แล้วกลับมาหาเราก็เดินเล่น แวะนู้นแวะนี่ กลับบ้านกันก็เลยหายน้อยใจ แต่คราวนี้มันก็เลยเป็นที่มาของกระทู้นี้
- จขกท.น้อยใจ นน. เพราะมันเป็นอารมณ์แบบว่าคือเพื่อนนัดเรามาเที่ยวด้วยกันแต่เหมือนเราโดนทิ้งเป็นส่วนเกินอยู่กลางทาง แล้วมันก็เริ่มทำให้เกิดหลายความคิดผุดมาในหัวว่าเราแค่น้อยใจเพื่อน หรือ เป็นเพราะเราโหยหาเพื่อน หรือ จริงๆแล้วเราไม่ได้โลกส่วนตัวสูงขนาดนั้น หรือ จริงๆแล้วเราไม่ได้โลกส่วนตัวสูงแต่แค่เราไม่มีเพื่อนคบกันนะ
- แต่ตั้งแต่เด็กนี่ก็อยู่คนเดียวมาตลอดนะ ทุกวันนี้ก็ชอบอยู่คนเดียว บางสถานการณ์เวลาอยู่กับเพื่อนกลุ่มใหญ่สนุกนะ แต่เวลาอยู่กับคนเยอะๆนานๆถึงจะสนิทนี่ก็จะไม่อยากอยู่แล้ว อยากแยกตัวไปอยู่คนเดียวมากกว่า
- แต่ก็มีบางแว๊บบางสถานการณ์ที่แอบเหงา เช่น ตอนเข้าค่าย ด้วยความที่ทางค่ายจะจัดหมู่กองใหม่หมดเลยทำให้เราต้องอยู่แยกจากเพื่อนห้องเดียวกัน ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆแต่พอช่วงพัก เพื่อนพวกนั้นเขาก็จะกลับไปอยู่กับเพื่อนที่ตัวเองรู้จักหรือสนิทเหมือนเดิม, ตอนวันปฐมนิเทศ ม.3 นี่บอกครอบครัวเลยว่าไท่ต้องมาก็ได้ งานมันวุ่นวาย พอวันงาน ครอบครัวก็ไม่ได้มาจริงๆนั่นแหละเพราะเขายุ่ง ไม่ว่าง ต้องไปทำงาน ส่วนเพื่อนคนอื่นๆส่วนใหญ่ก็มีญาติ คนรู้จัก เพื่อนแถวบ้าน เพื่อนต่างโรงเรียนมาเยี่ยมก็จะมีบ้างที่แอบเหงาแต่คิดไปคิดมามันวุ่นวาย น่ารำคาญ อยู่คนเดียวก็โอเคแล้ว, ตอนต้องทำงานกลุ่มหรือคู่กับคนอื่น บางทีความเห็นเราไม่ตรงกับคนอื่น หรือ เราไม่สนิทกับเขา มันก็อึดอัด พอพักเที่ยงได้กินข้าวคนเดียว อยู่คนเดียว ทำงานคนเดียวแล้วสบายใจ, เพื่อนที่ตัวเองสนิทที่สุดอย่าง พค. บางทีนี่ก็ยังขอแยกตัวไปอยู่คนเดึยวบางครั้งเพราะบางทีก็ต้องการเวลาส่วนตัว, ตอน ป.6 ที่ย้ายมาโรงเรียนใหม่ก็พยายามทำตัวเรียกร้องความสนใจหลายอย่างจนเพื่อนบางคนไม่ชอบหน้าซึ่งก็ยอมรับว่านี่ผิด จนโตมาเราถึงได้รู้ว่ามันไม่ดี มันไม่โอเค มันน่ารำคาญ แล้วเราก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเพื่อเรียกร้องความสนใจด้วย เราอยู่คนเดียวของเราก็อยู่ได้
- แต่โดยรวมก็คือเราก็ชอบอยู่คนเดียวจริงๆนั่นแหละ เดินคนเดียว กินข้าวคนเดียว เที่ยวคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว ทำนู่นทำนี่คนเดียว กินหมูกระทะกับชาบูคนเดียว อยู่ในห้องคนเดียว อยู่ในบ้านคนเดียว นั่งรถเมล์กับสองแถวคนเดียว ทำอะไรคนเดียว ชอบความเป็นส่วนตัวอยู่
- ก็เลยเริ่มสับสนในตัวเองว่าจริงๆแล้วเราโลกส่วนตัวสูง หรือ จริงๆแล้วเราแค่โลกส่วนตัวสูงเพราะไม่มีเพื่อน เพื่อนไม่คบ หรือ มันคือทั้ง 2 อย่างรวมกัน บางทีเราก็แอบโหยหาการมีเพื่อนนะแต่นานๆที แต่ทำไปทำมาเราก็รู้สึกว่านิสัยเราเหมาะแก่การอยู่คนเดียวมากกว่า
ระบายหน่อยค่ะ ใครเคยสงสัยกับตัวเองบ้างไหมคะว่าเราโลกส่วนตัวสูงจริงๆหรือเพื่อนไม่คบ แล้วเราควรจัดการความรู้สึกตัวเองยังไง
คือจขกท.อายุ 15 ค่ะ พึ่งขึ้นชั้น ม.4 ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เปิดเทอมวันที่ 18 ที่ผ่านมา แต่เหตุการณ์ในช่วงไม่กี่วันมานี้ทำให้จขกท.เริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง ตั้งแต่เด็ก จขกท.มีเพื่อนที่สนิทจริงๆค่อนข้างน้อย แม้แต่พวกญาติๆ จขกท.ก็สนิทแค่ไม่กี่คน (มีแม่, ยาย, น้องสาวแม่, พี่, ป้าสะไภ้ ส่วนลุงเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ก็เฉยๆไม่ถึงขั้นสนิทมากแต่อยู่ด้วยแล้วไม่อึดอัด, น้าผู้หญิง ลูกพี่ลูกน้องแม่ กับ น้าเขย เมียน้าผู้หญิงที่ไม่สนิทแต่ก็ไม่อึดอัดมาก นอกนั้นคือไม่สนิทเลย) ตั้งแต่ขึ้นประถมมาก็ไม่เคยเล่นกับเพื่อนแถวบ้านเลย เลิกเรียนก็อยู่แต่บ้าน ปิดเทอมก็อยู่แต่บ้าน มีออกไปซื้อของบ้างบางครั้ง ทั้งชีวิตมีเพื่อนสนิทคนเดียวที่เรียกกันและกันได้ว่าเพื่อนสนิท สมมติตัวย่อว่า "พค" ละกัน ช่วง ป.4 โรงเรียนปิดตัว ป.5 ย้ายโรงเรียนแต่มีโควิดเลยเรียนออนไลน์ ป.6 ไปโรงเรียน คนอื่นเขาก็รู้จักกันหมด เขากลุ่มใครก็ไม่ได้ ส่วน พค อยู่ห้องเดียวกันแต่ไม่สนิทกัน จนช่วง ม.1 สอบติด รร.เดียวกันแต่คนละห้อง ด้วยความไม่มีเพื่อนเลยกินข้าวด้วยกันทำไปทำมาก็สนิทกันแบบงงๆ บางทีไม่คุยกันไม่เจอไม่แชทกันหลายสัปดาห์ พอกลับมาคุยมาเจอกันก็จุดกันติด คุยกันฉ่ำๆ ช่วง ม.1 นี่อยู่คนเดียวซะส่วนใหญ่ ไม่ได้มีปัญหากับใครแต่ก็ไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ ก็คุยกันได้กับทุกคน ถ้าสนิทระดับนึงนี่จะเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยพูดเยอะมากจนคนงงเลยแหละเพราะนึกว่าเป็นคนพูดน้อย เงียบๆ แต่ถ้าไม่สนิทก็เงียบแทบไม่พูดอะไรเลยแม้โต๊ะจะอยู่ติดกัน ไม่ได้หยิ่งแต่แค่แบบไม่รู้จะอยากคุยเรื่องอะไรด้วย แต่ถ้าทักก็ตอบกลับก็คุยนะ ชอบกินข้าวคนเดียว เดินคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว ชอบทำงานเดี่ยว ชอบนั่งคนเดียวที่ศาลาหรือแถวสแตนด์เชียร์เหมือนได้ชาร์จพลังงาน ม.2-3 เริ่มมีกลุ่ม 4 คนรวมจขกท.ที่อยู่ห้องเดียวกัน (มีคู่นึงเขาเป็นเพื่อนสนิทคบกันตั้งแต่ประถมจนมัธยม ตัวติดกันตลอดเวลา จขกท.สนิทกับคู่นี้ ถ้าไม่นับว่า 2 คนนี้สนิทกันเองที่สุด 2 คนนี้ก็สนิทกับ จขกท.ที่สุดในห้อง, อีกคนไม่ค่อยสนิทกับจขกท.กับเพื่อนอีก 2 คนแต่ก็อยู่กันจนเกือบรอดจนมีปัญหาเรื่องงานกลุ่มกันตอนใกล้จบ ม.3 เนี่ยแหละ ตอนนั้นไม่ได้ทะเลาะกันแต่แค่รู้กันว่าตีตัวออกห่างแต่เจอกันก็ทำตัวปกติ) ม.3 เริ่มสนิทกับเพื่อนในห้องมากขึ้นแต่ก็ไม่มาก จนขึ้น ม.4 มาเนี่ยแหละ ในห้องมีแต่คนจากหลากหลายห้อง คนในห้องก็ยังไม่ได้รู้จักกันขนาดนั้น เขาก็จะอยู่กันเป็นกลุ่ม คู่ หรือ เดี่ยวกับคนที่ตัวเองรู้จัก เราก็มีเพื่อนที่มาจากห้องเดียวกันแต่ไม่สนิท แต่เราดันมาสนิทกับเพื่อนคนนึงชื่อ "ชอ" ชอเป็นเพื่อนของพคมาจากห้องเดียวกัน พคเลยแนะนำให้รู้จักแถมดันเข้ากันได้ดีอีกตั้งหาก ตอนพักเที่ยง ชอ.ก็จะไปกินข้าวกับพคและก็เพื่อนเก่าที่เคยเรียนห้องเดียวกัน พอพักเที่ยง ปีนี้นร.เยอะ หาที่นั่งยากมากเลยขอนั่งกับกลุ่มของพค.กับชอ. แต่ดันรู้สึกอึดอัด อาจจะเพราะรู้จักแค่ ชอ. กับ พค. มั้ง เราเลยเหมือนเป็นส่วนเกิน กลับมากินข้าวคนเดียวแล้วรู้สึกมีความสุขแปลกๆ มีแอบเหงาบ้างทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแต่รู้สึกสบายใจดี หลังจากนั้นบางทีก็เลยชอบแยกตัวจาก ชอ. ไปอยู่คนเดียวบ้างเป็นบางครั้งบางคราว
นอกจากนั้นก็มีเรื่องของ "นน" นน.เป็นเพื่อนเก่า เป็นเจ๊กะเทยร่างยักษ์ นิสัยดีนะ ปากจัดนิดนึง ออกแนวคนสังคมกว้างขวาง มาสนิทกันได้ไงไม่รู้แต่คุยถูกคอกันอยู่ มันรู้จักคนเยอะไปหมดจนนี่งงเลย จขกท.กับนน.รู้จักกันตอนใกล้จบ ม.3 เพราะเข้าค่ายลูกเสือ-เนตรนารี แล้วอยู่บ้านพักเพศที่สามด้วยกัน แต่พอเรียนจบ มันก็ย้ายรร.ไป นึกว่าจะไม่ได้เจอกันแล้วแต่กลับกลายเป็นว่าเจอมันเกือบทุกวันในสัปดาห์ที่ผ่านมาเลยที่ป้ายรถเมล์ มันก็จะชอบชวนไปห้าง Big C ใกล้ๆโรงเรียน ไปนั่งเม้าท์นู่นๆนี่นั่น พอวันพฤหัสมันก็เลยนัดไว้เลยว่า "พรุ่งนี้ (หมายถึงวันศุกร์ เมื่อวานนี้) เจอกันที่โรบินสันตอนหลังเลิกเรียน" ก็ตามนั้น วันศุกร์ก็เจอกัน เดินคุยกันสนุกสนานมากจนคราวนี้จะไปหาที่นั่งกันแล้ว นน.นางก็เจอคนรู้จักนางซึ่งน่าจะเป็นรุ่นพี่ผญ.อยู่ ม.5 ม.6 กับแฟนของรุ่นพี่ซึ่งเป็นผช.แล้วสนิทกับ นน. สามคนนั้นเขาก็คุยกัน เล่นกัน เราก็รอ ตอนแรกไม่ได้คิดอะไร นน.มันเจอคนรู้จักก็ไม่แปลกอะไร แต่มันเล่นกันนานมากเกือบ 15 นาที แบตเราก็ใกล้หมด ไม่มีไรจะทำ เริ่มเบื่อ แล้วก็เริ่มเฟล ความรู้สึกเรามันเฟลแบบคือนัดกูมานะ เข้าใจแหละว่าเจอคนรู้จักที่สนิทกันแต่คือเหมือนเราโดนทิ้งให้อยู่คนเดียว เป็นส่วนเกินอะ แต่ก็พยายามคิดในแง่ดีว่าเราก็ได้เจอเพื่อนตัวเองมาทั้งสัปดาห์ แต่นน.นางนานๆทีจะเจอคนรู้จักก็ให้เวลาเขาบ้าง นน
นางก็หันมาหาเราแล้วบอกว่าแป๊ปนึงเดี๋ยวมาแล้วนางก็ไปเล่นกับพวกพี่เขาต่อโคตรจะนานจนเราเฟลจริงๆ น้อยใจจนเกือบร้องไห้ อยากจะเดินออกไปให้พ้นๆ อยากลุกออกไปเลย แต่ก็กลัวจะดูเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์เกินไป สุดท้ายมันก็แยกจากรุ่นพี่แล้วกลับมาหาเราก็เดินเล่น แวะนู้นแวะนี่ กลับบ้านกันก็เลยหายน้อยใจ แต่คราวนี้มันก็เลยเป็นที่มาของกระทู้นี้
- จขกท.น้อยใจ นน. เพราะมันเป็นอารมณ์แบบว่าคือเพื่อนนัดเรามาเที่ยวด้วยกันแต่เหมือนเราโดนทิ้งเป็นส่วนเกินอยู่กลางทาง แล้วมันก็เริ่มทำให้เกิดหลายความคิดผุดมาในหัวว่าเราแค่น้อยใจเพื่อน หรือ เป็นเพราะเราโหยหาเพื่อน หรือ จริงๆแล้วเราไม่ได้โลกส่วนตัวสูงขนาดนั้น หรือ จริงๆแล้วเราไม่ได้โลกส่วนตัวสูงแต่แค่เราไม่มีเพื่อนคบกันนะ
- แต่ตั้งแต่เด็กนี่ก็อยู่คนเดียวมาตลอดนะ ทุกวันนี้ก็ชอบอยู่คนเดียว บางสถานการณ์เวลาอยู่กับเพื่อนกลุ่มใหญ่สนุกนะ แต่เวลาอยู่กับคนเยอะๆนานๆถึงจะสนิทนี่ก็จะไม่อยากอยู่แล้ว อยากแยกตัวไปอยู่คนเดียวมากกว่า
- แต่ก็มีบางแว๊บบางสถานการณ์ที่แอบเหงา เช่น ตอนเข้าค่าย ด้วยความที่ทางค่ายจะจัดหมู่กองใหม่หมดเลยทำให้เราต้องอยู่แยกจากเพื่อนห้องเดียวกัน ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆแต่พอช่วงพัก เพื่อนพวกนั้นเขาก็จะกลับไปอยู่กับเพื่อนที่ตัวเองรู้จักหรือสนิทเหมือนเดิม, ตอนวันปฐมนิเทศ ม.3 นี่บอกครอบครัวเลยว่าไท่ต้องมาก็ได้ งานมันวุ่นวาย พอวันงาน ครอบครัวก็ไม่ได้มาจริงๆนั่นแหละเพราะเขายุ่ง ไม่ว่าง ต้องไปทำงาน ส่วนเพื่อนคนอื่นๆส่วนใหญ่ก็มีญาติ คนรู้จัก เพื่อนแถวบ้าน เพื่อนต่างโรงเรียนมาเยี่ยมก็จะมีบ้างที่แอบเหงาแต่คิดไปคิดมามันวุ่นวาย น่ารำคาญ อยู่คนเดียวก็โอเคแล้ว, ตอนต้องทำงานกลุ่มหรือคู่กับคนอื่น บางทีความเห็นเราไม่ตรงกับคนอื่น หรือ เราไม่สนิทกับเขา มันก็อึดอัด พอพักเที่ยงได้กินข้าวคนเดียว อยู่คนเดียว ทำงานคนเดียวแล้วสบายใจ, เพื่อนที่ตัวเองสนิทที่สุดอย่าง พค. บางทีนี่ก็ยังขอแยกตัวไปอยู่คนเดึยวบางครั้งเพราะบางทีก็ต้องการเวลาส่วนตัว, ตอน ป.6 ที่ย้ายมาโรงเรียนใหม่ก็พยายามทำตัวเรียกร้องความสนใจหลายอย่างจนเพื่อนบางคนไม่ชอบหน้าซึ่งก็ยอมรับว่านี่ผิด จนโตมาเราถึงได้รู้ว่ามันไม่ดี มันไม่โอเค มันน่ารำคาญ แล้วเราก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเพื่อเรียกร้องความสนใจด้วย เราอยู่คนเดียวของเราก็อยู่ได้
- แต่โดยรวมก็คือเราก็ชอบอยู่คนเดียวจริงๆนั่นแหละ เดินคนเดียว กินข้าวคนเดียว เที่ยวคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว ทำนู่นทำนี่คนเดียว กินหมูกระทะกับชาบูคนเดียว อยู่ในห้องคนเดียว อยู่ในบ้านคนเดียว นั่งรถเมล์กับสองแถวคนเดียว ทำอะไรคนเดียว ชอบความเป็นส่วนตัวอยู่
- ก็เลยเริ่มสับสนในตัวเองว่าจริงๆแล้วเราโลกส่วนตัวสูง หรือ จริงๆแล้วเราแค่โลกส่วนตัวสูงเพราะไม่มีเพื่อน เพื่อนไม่คบ หรือ มันคือทั้ง 2 อย่างรวมกัน บางทีเราก็แอบโหยหาการมีเพื่อนนะแต่นานๆที แต่ทำไปทำมาเราก็รู้สึกว่านิสัยเราเหมาะแก่การอยู่คนเดียวมากกว่า