ยอมรับ อยู่ให้ได้ อยู่ให้รอด อยู่ให้สุข ทิ้งทุกความคาดหวัง ทิ้งทุกความเชื่อ แล้วกลับมามีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน
ส่วนตัวเราเคยเป็นคนที่มีช่วงวัยรุ่นตอนเศรษฐกิจมันยังโตอยู่ เราก็จะถูกปลูกฝังว่า ทุกๆอย่างเป็นไปได้ ถ้าพยายามมากพอ
แล้วเราก็เชื่อมาโดยตลอด จนกระทั้งตอน ม.5 ที่โลกเจอโควิด โลกเราก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย (และจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมในช่วงอายุไขของเรา)
มันยากนะที่จะยิ้มและยอมรับว่า ความเชื่อ ความคาดหวังที่อยู่ในโลกเก่าที่มีความแน่นอน มันไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไป
การไม่ยอมแพ้ในยุคเก่ามันคือหนทางสู่ความมั่งคั่งและร่ำรวยนะ แต่ยุคปัจจุบัน การยอมแพ้และยอมรับมันคือหนทางเดียวที่เราจะอยู่รอด
ยุคปัจจุบันเราไม่ตายหรอกจากความจน ความไม่แน่นอน สงครามต่างๆนาๆ คือมนุษย์มันเลยจุดโหดร้ายนั้นมาแล้วครับ
แต่เราจะตายจากความเครียดกันแทนที่มาจากการที่เราไม่ยอมรับความจริงของโลกในยุคปัจจุบัน ที่มันไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิม
โลกเก่าที่เรามีบ้านที่มั่นคง งานที่มั่นคง ขยันหน่อยก็มีของอู่ฟู่ของแพงๆใช้ มันไม่มีอีกต่อไป
สิ่งเดียวที่ดีที่สุดในยุคนี้คือ การมีข้าวกินในวันนี้ การที่เรายังคงประคับประครองจิตใจให้สงบได้ไม่ว่าโลกนี้จะเกิดอะไรขึ้น
เอาตรงๆผมก็ยังไม่เก่งมากนะในการปล่อยวางขนาดนั้น แต่นี่แหละชีวิต ไม่ช้าก็เร็วยังไงทุกคนก็ต้องปล่อยวางกับทุกสิ่ง แม้กระทั่งร่างกายของตัวเองและชีวิตนี้
พอเราเลือกที่จะปล่อยว่ากับทุกๆอย่าง มันเจ็บปวดมากๆนะในตอนแรกๆ แต่โลกมันบังคับให้เราต้องปล่อยวาง หรือไม่ก็ เครียดสติหลุดไปเลย
แต่พออยู่กับชีวิตแบบนี้ไปสักพัก มันไม่สุข มันไม่ทุกข์ทรมาณ แต่มันสบายใจ สงบๆบ้างบางเวลา พอที่จะทำให้เรารู้สึกจริงๆว่าตอนนี้เรายังคงหายใจอยู่ ยังคงมีต้นไม้ ท้องฟ้า อากาศให้เราได้สัมผัสรสชาติของชีวิต ที่ไม่ใช่การที่เราเครียดจนจิตหลุดสติกระเจิงจนเวลาผ่านไปไวจนเราไม่เคยได้สัมผัสรสชาติของชีวิตจริงๆว่าอยู่มีชีวิตอยู่ตรงนี้มันเป็นอย่างไร
โลกมันกดดันเราทุกทิศทางก็จริง สิ่งเดียวที่เราทำได้คือ ทำเต็มที่ในสิ่งที่เราทำได้ ผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง ก็ชั่งมันเถอะพรุ่งนี้ค่อยเอาใหม่ วันนี้มีแค่ครั้งเดียว ขอฟังเพลงๆที่สบายใจ ขอจิบกาแฟหอมตอนเช้า ขอนอนให้อุ่นใจในห้องแอร์ ขอออกไปวิ่งออกกำลังกายให้มันสนุก
แค่นี้สำหรับเราก็เพียงพอแล้ว พรุ่งนี้อะไรจะเกิดก็แค่ทำให้เต็มที่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
ความเครียดและแรงกดดันในยุคนี้สูงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ส่วนตัวเราเคยเป็นคนที่มีช่วงวัยรุ่นตอนเศรษฐกิจมันยังโตอยู่ เราก็จะถูกปลูกฝังว่า ทุกๆอย่างเป็นไปได้ ถ้าพยายามมากพอ
แล้วเราก็เชื่อมาโดยตลอด จนกระทั้งตอน ม.5 ที่โลกเจอโควิด โลกเราก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย (และจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมในช่วงอายุไขของเรา)
มันยากนะที่จะยิ้มและยอมรับว่า ความเชื่อ ความคาดหวังที่อยู่ในโลกเก่าที่มีความแน่นอน มันไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไป
การไม่ยอมแพ้ในยุคเก่ามันคือหนทางสู่ความมั่งคั่งและร่ำรวยนะ แต่ยุคปัจจุบัน การยอมแพ้และยอมรับมันคือหนทางเดียวที่เราจะอยู่รอด
ยุคปัจจุบันเราไม่ตายหรอกจากความจน ความไม่แน่นอน สงครามต่างๆนาๆ คือมนุษย์มันเลยจุดโหดร้ายนั้นมาแล้วครับ
แต่เราจะตายจากความเครียดกันแทนที่มาจากการที่เราไม่ยอมรับความจริงของโลกในยุคปัจจุบัน ที่มันไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิม
โลกเก่าที่เรามีบ้านที่มั่นคง งานที่มั่นคง ขยันหน่อยก็มีของอู่ฟู่ของแพงๆใช้ มันไม่มีอีกต่อไป
สิ่งเดียวที่ดีที่สุดในยุคนี้คือ การมีข้าวกินในวันนี้ การที่เรายังคงประคับประครองจิตใจให้สงบได้ไม่ว่าโลกนี้จะเกิดอะไรขึ้น
เอาตรงๆผมก็ยังไม่เก่งมากนะในการปล่อยวางขนาดนั้น แต่นี่แหละชีวิต ไม่ช้าก็เร็วยังไงทุกคนก็ต้องปล่อยวางกับทุกสิ่ง แม้กระทั่งร่างกายของตัวเองและชีวิตนี้
พอเราเลือกที่จะปล่อยว่ากับทุกๆอย่าง มันเจ็บปวดมากๆนะในตอนแรกๆ แต่โลกมันบังคับให้เราต้องปล่อยวาง หรือไม่ก็ เครียดสติหลุดไปเลย
แต่พออยู่กับชีวิตแบบนี้ไปสักพัก มันไม่สุข มันไม่ทุกข์ทรมาณ แต่มันสบายใจ สงบๆบ้างบางเวลา พอที่จะทำให้เรารู้สึกจริงๆว่าตอนนี้เรายังคงหายใจอยู่ ยังคงมีต้นไม้ ท้องฟ้า อากาศให้เราได้สัมผัสรสชาติของชีวิต ที่ไม่ใช่การที่เราเครียดจนจิตหลุดสติกระเจิงจนเวลาผ่านไปไวจนเราไม่เคยได้สัมผัสรสชาติของชีวิตจริงๆว่าอยู่มีชีวิตอยู่ตรงนี้มันเป็นอย่างไร
โลกมันกดดันเราทุกทิศทางก็จริง สิ่งเดียวที่เราทำได้คือ ทำเต็มที่ในสิ่งที่เราทำได้ ผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง ก็ชั่งมันเถอะพรุ่งนี้ค่อยเอาใหม่ วันนี้มีแค่ครั้งเดียว ขอฟังเพลงๆที่สบายใจ ขอจิบกาแฟหอมตอนเช้า ขอนอนให้อุ่นใจในห้องแอร์ ขอออกไปวิ่งออกกำลังกายให้มันสนุก
แค่นี้สำหรับเราก็เพียงพอแล้ว พรุ่งนี้อะไรจะเกิดก็แค่ทำให้เต็มที่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว