แม่เราเพิ่งเสียจากอาการปอดติดเชื้อค่ะ

ตอนนี้เราคิดถึงแม่มากเลย ไม่รู้จะก้าวผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างไร

บางทีก็อยากตามแม่ไปอยู่ด้วย

ความคิดถึงมันทรมานจริง ๆ

ตอนแม่ป่วยก่อนแม่ตายเราร้องไห้ทุกวันหนักมาก

ในวันที่แม่ตาย เราไม่มีน้ำตาสักหยด เพราะดีใจที่แม่พ้นทรมานจากความเจ็บป่วย แม่เราติดเตียงมา 3 ปีกว่าแล้ว จะพูดก็พูดไม่ได้ จะกินก็ต้องผ่านสายยาง จะฉี่ก็ต้องสายยาง เราจึงดีใจที่แม่ไม่ต้องทนทรมานอีกต่อไปแล้ว

วันที่ 2 ของการจากไป เราไปทำใบมรณบัตรให้แม่ ก็ยังไม่ร้อง เพราะขณะนั้นมีสามีและผู้ดูแลแม่ไปเป็นเพื่อน

จนตอนเย็น เราจองวัดจัดงานศพให้แม่ 1 คืน แม่บริจาคร่างเป็นอาจารย์ใหญ่จึงไม่มีการเผา ตอนแจ้งกำหนดการงานไปยังคนกลุ่มต่าง ๆ ก็ยังเฉย ๆ มาน้ำตาแตกตอนไล่หาเบอร์โทรเพื่อนเก่า ๆ ไปเจอเบอร์เพื่อนสมัย ม.ปลาย โชคดีเขายังใช้เบอร์เดิม เรายินดีมากที่เขาจะมาร่วมงานศพแม่

แต่หลังจากนั้นความเศร้ามหาศาลก็ถาโถมมาที่เรา

เราคิดถึงแม่

เราจะทำอย่างไรดี

เราปฏิบัติธรรม ศึกษาธรรมจากศาสนาพุทธ แต่พอถึงเวลาจริง ธรรมะข้อไหนก็รักษาหัวใจไม่อยู่ นั่นเพราะเราสักแต่รู้ยังไม่เข้าถึงใช่มั้ยคะ

แล้วเราต้องทำยังไง ถึงจะหายเศร้า หายเหงา หายว้าเหว่จากความพลัดพรากนี้

ทำยังไงดี เราจะผ่านมันไปยังไง

—————————————————

มา

Update ให้ฟังกันค่ะ

คำตอบที่ช่วยให้เราหายเศร้าได้อย่างชะงัดคือคำตอบที่ 10 นะคะ

เราติ๊กผิด ระบบมันไม่ให้แก้ไขค่ะ