สวัสดีครับ ผมแอบชอบเพื่อนคนนึงมาจะ4ปีแล้ว เราแถบไม่ได้คุยกันเลย นามสมมุติ'มาย'จะเรียกแอบได้มั้ยนะ คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ ความรักของผมมันเริ่มตอนวันปัจฉิมนิเทศ ม.3 นั้นคือครั้งแรกที่ได้เจอแล้วมันรู้สึกว่าคนๆนี้ เขาน่ารักจนมันแน่นหน้าอกไปหมด จนขึ้นมาม.4 ช่วงกีฬาสี ช่วงนั้นเพื่อนผมเขารู้กันหมดว่าผมชอบเขาพวกมันก็แซวผมกับเขาอยู่ จนผมจะทักไปจีบเขา พอมาตอนเช้าเขากลับไปเปิดตัวกับเพื่อนต่างห้องของผม เพื่อนคนนั้นเป็นเพื่อนสมัยประถมที่ไม่ได้สนิทมากแต่ก็เล่นด้วยกันบ่อยๆ ผมก็คิดว่าเขาอยู่กับคนที่เขารักผมก็ดีใจด้วยแต่ที่ผมให้อภัยไอเพื่อนคนนั้นไม่ได้เลยคือ เขามาหยามผมต่อหน้าว่าผู้หญิงที่ผมชอบ เขาไม่เลือกผม แถมตอนที่มันคบกับเขา มันทั้งทำร้ายร่างกายเธอสาระพัด ตอนนั้นแหละครับที่ผมตัดเพื่อนกับมัน ผมโกรธมากที่ได้ยินสิ่งที่มันทำกับเธอ จนถึงปิดเทอมพวกเขาก็เลิกกัน พอมาถึง ม.5 เธอก็ได้เลิกกับไอนั้นแล้ว แต่ผมยังไม่กล้าไปจีบเพราะผมกลัวว่าเธอจะเจ็บกับรักเก่าที่ทำเธอเจ็บ ผมเคยให้เพื่อนของเธอไปบอกเธอว่าผมชอบเธอ แต่เธอบอกว่ายังไม่พร้อมจะมีใคร ผมเลยปล่อยจนมาถึง ม.6 ความหลงเธอของผมก็สูงขึ้น ผมเริ่มฝันเห็นเธอในฝันมากขึ้น ผมรักเธอมาก จนผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดของผมทักไปบอกรักเธอ พร้อมแนบเพลง"ไม่บอกเธอไปให้เธอ"ด้วย แต่บทสรุปคือเธอไม่ตอบครับ เพราะเธอมีคนคุยเป็นน้อง ม.5 ที่เขาน่าคุยกันก่อนที่ผมจะทักไปผมก็เริ่มจะปรงแล้วละครับ แต่พอได้ยินว่าเขาติดมหาลัยที่เดียวกัน หัวใจผมมันก็รู้สึกดีใจขึ้นมา จนถึงตอนนี้ผมก็ยังรักเธออยู่ ผมยอมรับว่าที่ผ่านมาผมไม่กล้าผมปอดแหกเอง แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ผมควรจะเริ่มจีบเธอตอนเขามหาลัยดีมั้ยครับ หรือมีความเห็นอะไรมั้ย ที่ผมควรจะปรับตัวให้ดีพอสำหรับเขา ผมรักเขามากจริงๆ รักจนจะบ้าอยู่แล้ว ตอนจะนอนก็นึกถึงแต่เขา ปล.ขออภัยที่เขียนยาวนะครับ แต่อยากให้เข้าใจสิ่งที่ผมจะสื่อเฉยๆ
ผมรักเพื่อนต่างห้องคนนึงมาจะเข้าปีที่4แล้ว(เรื่องจริง)ขอความกรุณาอ่านจนจบด้วยนะครับผมขอร้อง😥