เราคบแฟนคนแรกตอน ม.5 ค่ะเราอายุห่างกัน7ปี ทุกวันศุกร์เขาจะมารับเราไปอยู่บ้านและกลับมาส่งวันอาทิดเพื่อให้เราไปเรียนค่ะและจะเจอกันทุกท้ายอาทิด เป็นแบบนี้มาตลอดจนจบ ม.6 และเริ่มขึ้นปี1 มหาลัยที่เรียนอยู่ใกล้บ้านเขาค่ะ เขาเลยบอกเราว่ามาอยู่ด้วยสิแล้วเขาจะไปรับไปส่งไปเรียนเอง เราก็ดีใจค่ะคนที่รักบอกอยากอยู่กับเราก็เก็บข้าวของมาอยู่กับเขา เราทำงานแฮนเมดขายด้วยค่ะช่วงนั้นของก็จะเยอะๆหน่อยสิ่งที่เริ่มมีปัญหาคือ เขาเหมือนไม่พอใจที่ของๆเราเต็มห้องของเขาค่ะแต่เหมือนใช้คำพูดไม่เป็นเลยไม่เคยบอกเราตรงๆเราก็งงค่ะไม่เข้าใจที่เขาจะสื่อ เหมือนที่ให้มาอยู่ให้แค่ที่ว่างข้างๆเตียงที่เขานอนให้เราได้นอนได้อยู่แต่ไม่มีพื้นที่ให้เก็บของๆเราเลยเพราะเอาไปไว้ไหนเขาก็ไม่พอใจ เราทำงานร่วมกันเขาเป็นช่างสักเราก็เลยรับเพ้นเฮนน่าควบคู่ สงสัยการอยู่ด้วยกันทุกวันเห็นหน้ากันนอนด้วยกันมันทำให้เขาไม่มีพื้นที่ส่วนตัวค่ะ เรารู้สึกว่าเขาคิดน้อยไปมากเรื่องบอกให้ย้ายมาอยู่ด้วยกัน และยังรับผิดชอบคำพูดตัวเองไม่ได้เลยค่ะหลังๆทำอะไรก็ไม่เข้าตาเขาไปหมด
เราเริ่มตัวหดเล็กลงตัดสินใจอะไรเองไม่ได้ไมาเป็นตัวเองเพราะคอยประครองความสัมพันธ์สุดเปราะบางนี้ไปเรื่อยๆเริ่มอยู่ด้วยความระแวงว่าถ้าทำผิดแค่เบียดนิ้วเดียวเราก็จะทะเลาะกัน
จนสุดท้ายก็เลิกกันสาเหตุที่สรุปได้เองประมาณว่า
-เขาบอกว่าอึดอัดที่ฉันตัดสินใจเองไม่เป็นด่าฉันว่าไม่มีหัวคิดทั้งที่ฉันพยายามปรับทุกอย่างให้ไปตามเขา
-เขาบอกว่าเหนื่อยที่ฉันพึ่งพาเขา ทั้งที่ฉันไม่เคยขอเลยและเขาก็เต็มใจทำให้เอง และพอฉันรู้สึกไว้ใจวางใจและชินกับการมีเขาแบ่งเบาไปเขากลับบอกฉันแบบนั้น เหมือนมีคนเอายาเสพติดยัดใส่ปากแล้วพอติดไปแล้วบอกไม่มีให้แล้ว
-เขาต้องการพื้นที่ส่วนตัวเขาคืนเขาอยากอยู่คนเดียว เขาทำเหมือฉันล่ามโซ่เขาไว้ทั้งที่ฉันไม่เคยบังคับอะไรเขาเลยสักนิด
และหลังจากเลืกกันได้2-3เดือนเขาเปิดตัวคนใหม่ ฉันงงมากคิดว่าเขาต้องการอยู่คนเดียว5555ที่ไหนได้ ฉันรู้สึกว่าเขาโง่มากๆที่ตัวเองเพิ่งได้ชีวิตอิสระกลับมาแต่กลับวิ่งเข้ากรงคืนอีกครั้ง
เรายังทำงานด้วยกันฉันต้องแบ่ง% ค่าสถานที่ร้าน 30% ฉันก็แบ่งและทำด้วยกันตั้งแต่เลิกจนเขามีแฟนใหม่ ซึ่งแม่ของเขารักและเอ็นดูฉันมากเขาบอกฉันว่าไม่เอา%ก็ได้เขา้ห็นฉันตั้งใจหาเงินมีอาชีพติดตัวก็ดีใจแล้วเขารักฉันเหมือนลูกสาวคนนึง
แฟนเก่าฉันค่อนข้างไม่เอาไหนเรียนก็ไม่จบและไม่ตั้งใจหาเงินเลยแม่ของจ้างไปเรียนสักทุ่มเงินเปิดร้านให้เขาก็ไม่ขนขวยเอาอะไร ถ้าไม่ใช่ฉันกับแม่ที่หาลูกค้ามาให้เขาก็ไม่ฝักใฝ่จะหาเพราะเกาะแม่กินก็สบายอยู่แล้ว ค่านํ้าค่าไฟค่าทุกอย่างในบ้านเป็นเงินของแม่ทั้งหมดแม่รีบผัดชอบคนเดียว (พ่อของเขาเสียแล้ว)
ช่วงแรกฉันแบ่ง%ให้ทุกครั้งและช่วงหลังบางครั้งก็ไม่ได้ให้เพราะจะเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน+แม่บอกแล้วว่าไม่เป็นไร ช่วงไหนลูกค้าเยอะๆได้ตังเยอะฉันก็จะแบ่งให้แฟนเก่าของฉันเป็น%ร้าน ช่วงไหนไม่ไหวก็ไม่จ่าย
จนช่วงหลังๆที่เริ่มไม่ให้หลังจากที่ให้ก้อนใหญ่ไปหมาดๆ เขาก็เริ่มไม่พอใจฉันเริ่มบีบฉันคงเป็นเพราะมีแฟนใหม่ด้วยไม่ได้รักกรืออะไรฉันแล้ว เขาก็เริ่มทำนิสัยไม่ดีใส่ %ร้านเขาบอกฉันว่าจะเก็บไปจ่ายค่าไฟซื้อของที่จำเป็นใช่ในการทำงาน แต่ฉันไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย จนวันที่ทะเลาะและแตกหักกัน ฉันก็ไม่ได้ทำที่ร้านเขาแล้ว ฉันได้ทักไปหาแม่ถามแม่ว่าเขาเคยเอาเงินให้จ่ายค่าไฟมั้ย แม่บอกว่าไม่เคยถึงมือแม่เลยฉันเลนโกรธมากๆจอนร้องไห้เพราะที่ฉันทำไปให้ไปเหมือนไม่มีความหมายเลย เพราะมันเอาไปปนเปรอตัวเองกับเมียใหม่มัน และไม่เคยช่วยแม่แบ่งเบาค่าใช้จายเลยสักนิดก็ไม่เคยฉันเลยเจ็บใจมากๆ ที่มันบีบเอา%ร้านจากฉันเพื่อเอาไปใช้เล่นไปวันๆและพอฉันไม่ให้ก็ไม่พอใจเลยบีบฉับแบบนี้
จะว่าเราผิดก็ได้ค่ะว่าไม่จ่าย%จริง แต่ทุกอย่างเป็นของแม่และแม่ว่าไงทุกคนต้องว่าอย่างงั้นเพราะทุกอย่างแม่เป็นคนรับผิดชอบ,เป็นของๆแม่ทั้งหมด
ฉันเกลียดเขามากเป็นลูกที่ไม่ดีละยังทำนิสัยอบบนี่อีกไม่หากินหวังแต่จะเอาเงินเล็กๆน้อยๆจากฉันทั้งที่ตัวเองก็มีวิชาอาชีพติดสบายเกินมั้ยบางที ถ้าไม่มีแม่ละจะอยู่ยังไง? ฝันไกลไปวันๆทำอะไรไม่ได้ไม่เป็นสักอย่างทั้งที่ตัวเองมีพร้อมกว่าคนอื่นอีกมากมายดีแต่โทษทุกอย่างไม่เคยโทษตัวเอง โคดกระจอกเลยว่ะ น่ารังเกียจที่สุด ภัยสังคมมากนะคนแบบนี้ ตอนนี้ฉันเกลียดเขามากที่เขากระจอกได้ขนาดนี้ มันทั้งน่ารังเกียจทังน่าสะอิดสะเอียน และทุกวันนี้ก็ยังไม่มีอะไรเกาะแม่อยู่วันๆผานเงินแม่ทำในสิ่งไม่เกิดประโยด ไม่คิดเลยว่าจะกระจอกและขี้แพ้ได้ขนาดนี้ อายเลยอ่ะที่เคยคบกับคนแบบนี้เกือบ3ปี และรักคนแบบนี้ได้ลงจนตัวเองเสียสูน ที่จริงที่ทำเพ้นเฮนน่าก็เพื่อให้เขามีอะไรทำได้ตังเล็กน้อยก็ดีกว่าไม่ได้เพราะสักไม่ใช่ทุกช่วงที่คนจะมาสักกันเยอะ เสียแรงที่สุดเลยว่ะ
แฟนที่โค่ดกาจอก
เราเริ่มตัวหดเล็กลงตัดสินใจอะไรเองไม่ได้ไมาเป็นตัวเองเพราะคอยประครองความสัมพันธ์สุดเปราะบางนี้ไปเรื่อยๆเริ่มอยู่ด้วยความระแวงว่าถ้าทำผิดแค่เบียดนิ้วเดียวเราก็จะทะเลาะกัน
จนสุดท้ายก็เลิกกันสาเหตุที่สรุปได้เองประมาณว่า
-เขาบอกว่าอึดอัดที่ฉันตัดสินใจเองไม่เป็นด่าฉันว่าไม่มีหัวคิดทั้งที่ฉันพยายามปรับทุกอย่างให้ไปตามเขา
-เขาบอกว่าเหนื่อยที่ฉันพึ่งพาเขา ทั้งที่ฉันไม่เคยขอเลยและเขาก็เต็มใจทำให้เอง และพอฉันรู้สึกไว้ใจวางใจและชินกับการมีเขาแบ่งเบาไปเขากลับบอกฉันแบบนั้น เหมือนมีคนเอายาเสพติดยัดใส่ปากแล้วพอติดไปแล้วบอกไม่มีให้แล้ว
-เขาต้องการพื้นที่ส่วนตัวเขาคืนเขาอยากอยู่คนเดียว เขาทำเหมือฉันล่ามโซ่เขาไว้ทั้งที่ฉันไม่เคยบังคับอะไรเขาเลยสักนิด
และหลังจากเลืกกันได้2-3เดือนเขาเปิดตัวคนใหม่ ฉันงงมากคิดว่าเขาต้องการอยู่คนเดียว5555ที่ไหนได้ ฉันรู้สึกว่าเขาโง่มากๆที่ตัวเองเพิ่งได้ชีวิตอิสระกลับมาแต่กลับวิ่งเข้ากรงคืนอีกครั้ง
เรายังทำงานด้วยกันฉันต้องแบ่ง% ค่าสถานที่ร้าน 30% ฉันก็แบ่งและทำด้วยกันตั้งแต่เลิกจนเขามีแฟนใหม่ ซึ่งแม่ของเขารักและเอ็นดูฉันมากเขาบอกฉันว่าไม่เอา%ก็ได้เขา้ห็นฉันตั้งใจหาเงินมีอาชีพติดตัวก็ดีใจแล้วเขารักฉันเหมือนลูกสาวคนนึง
แฟนเก่าฉันค่อนข้างไม่เอาไหนเรียนก็ไม่จบและไม่ตั้งใจหาเงินเลยแม่ของจ้างไปเรียนสักทุ่มเงินเปิดร้านให้เขาก็ไม่ขนขวยเอาอะไร ถ้าไม่ใช่ฉันกับแม่ที่หาลูกค้ามาให้เขาก็ไม่ฝักใฝ่จะหาเพราะเกาะแม่กินก็สบายอยู่แล้ว ค่านํ้าค่าไฟค่าทุกอย่างในบ้านเป็นเงินของแม่ทั้งหมดแม่รีบผัดชอบคนเดียว (พ่อของเขาเสียแล้ว)
ช่วงแรกฉันแบ่ง%ให้ทุกครั้งและช่วงหลังบางครั้งก็ไม่ได้ให้เพราะจะเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน+แม่บอกแล้วว่าไม่เป็นไร ช่วงไหนลูกค้าเยอะๆได้ตังเยอะฉันก็จะแบ่งให้แฟนเก่าของฉันเป็น%ร้าน ช่วงไหนไม่ไหวก็ไม่จ่าย
จนช่วงหลังๆที่เริ่มไม่ให้หลังจากที่ให้ก้อนใหญ่ไปหมาดๆ เขาก็เริ่มไม่พอใจฉันเริ่มบีบฉันคงเป็นเพราะมีแฟนใหม่ด้วยไม่ได้รักกรืออะไรฉันแล้ว เขาก็เริ่มทำนิสัยไม่ดีใส่ %ร้านเขาบอกฉันว่าจะเก็บไปจ่ายค่าไฟซื้อของที่จำเป็นใช่ในการทำงาน แต่ฉันไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย จนวันที่ทะเลาะและแตกหักกัน ฉันก็ไม่ได้ทำที่ร้านเขาแล้ว ฉันได้ทักไปหาแม่ถามแม่ว่าเขาเคยเอาเงินให้จ่ายค่าไฟมั้ย แม่บอกว่าไม่เคยถึงมือแม่เลยฉันเลนโกรธมากๆจอนร้องไห้เพราะที่ฉันทำไปให้ไปเหมือนไม่มีความหมายเลย เพราะมันเอาไปปนเปรอตัวเองกับเมียใหม่มัน และไม่เคยช่วยแม่แบ่งเบาค่าใช้จายเลยสักนิดก็ไม่เคยฉันเลยเจ็บใจมากๆ ที่มันบีบเอา%ร้านจากฉันเพื่อเอาไปใช้เล่นไปวันๆและพอฉันไม่ให้ก็ไม่พอใจเลยบีบฉับแบบนี้
จะว่าเราผิดก็ได้ค่ะว่าไม่จ่าย%จริง แต่ทุกอย่างเป็นของแม่และแม่ว่าไงทุกคนต้องว่าอย่างงั้นเพราะทุกอย่างแม่เป็นคนรับผิดชอบ,เป็นของๆแม่ทั้งหมด
ฉันเกลียดเขามากเป็นลูกที่ไม่ดีละยังทำนิสัยอบบนี่อีกไม่หากินหวังแต่จะเอาเงินเล็กๆน้อยๆจากฉันทั้งที่ตัวเองก็มีวิชาอาชีพติดสบายเกินมั้ยบางที ถ้าไม่มีแม่ละจะอยู่ยังไง? ฝันไกลไปวันๆทำอะไรไม่ได้ไม่เป็นสักอย่างทั้งที่ตัวเองมีพร้อมกว่าคนอื่นอีกมากมายดีแต่โทษทุกอย่างไม่เคยโทษตัวเอง โคดกระจอกเลยว่ะ น่ารังเกียจที่สุด ภัยสังคมมากนะคนแบบนี้ ตอนนี้ฉันเกลียดเขามากที่เขากระจอกได้ขนาดนี้ มันทั้งน่ารังเกียจทังน่าสะอิดสะเอียน และทุกวันนี้ก็ยังไม่มีอะไรเกาะแม่อยู่วันๆผานเงินแม่ทำในสิ่งไม่เกิดประโยด ไม่คิดเลยว่าจะกระจอกและขี้แพ้ได้ขนาดนี้ อายเลยอ่ะที่เคยคบกับคนแบบนี้เกือบ3ปี และรักคนแบบนี้ได้ลงจนตัวเองเสียสูน ที่จริงที่ทำเพ้นเฮนน่าก็เพื่อให้เขามีอะไรทำได้ตังเล็กน้อยก็ดีกว่าไม่ได้เพราะสักไม่ใช่ทุกช่วงที่คนจะมาสักกันเยอะ เสียแรงที่สุดเลยว่ะ