กลัวชีวิตอนาคต พอโตขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกทำอะไรไม่เป็นเลย อยู่ม.5จะขึ้นม.6แล้ว จะยังทำตัวเป็นเป็นเด็กๆอยู่ คงเป็นเพราะอายุ16อยู่ม.6ละมั้ง
รู้สึกเหมือนตัวเองเหมือนกบในกะลาครอบมาก ทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง นอยกับชีวิตสุดๆ
ละรู้สึกไว้ใจใครไม่ได้เลย เชื่อใจใครไม่ได้เลย
ครอบครัวเหมือนไม่ใช่ที่เซฟโซนของเราแล้ว
พี่สาวที่เราสนิทกลับว่าเราปญอ ที่คุยกับเพื่อนในดิส
ที่ไม่รู้จักกัน ไม่เคยเห็นหน้า แถมคุยอะไรกันก็ไม่รู้ปญอ ละทีพี่คุยกับเพื่อนเสียงดังละ ไม่มีความเกรงใจเลย ละทีเราคุยกับเพื่อนในดิส ทำไมมาว่าเราเสียงดังละ ก็เข้าใจแหละ เพราะเราไม่มีห้องสต.
เป็นของตัวเอง เลยต้องนอนกับพี่ ละพี่ก็คุยกับแฟนอยุ่นั้นแหละ พอเราดูนั่งก็หาว่าเสียงดัง เลยรู้สึกอยากขึ้นมหาลัยไวๆ อยากอยู่หอ อยากอยู่คนเดียว คุยกับเพื่อน แต่จริงๆเรามีเพื่อนก็เหมือนไม่มี เพื่อนที่รร ก็รู้สึกไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ไม่สามารถคุยกันได้ทุกเรื่องอ่ะ เพราะตอนม.4 เราเปลี่ยนกลุ่มเพื่อนประมาณ3กลุ่ม เลยรู้สึกว่าเราไม่ได้สนิทกันหรือผูกพันหรือยึดติด เพื่อนในกลุ่มล่าสุดก็ดูไม่เข้ากับเราเลย เพื่อนๆจะเป็นสายอินโทรเวิด ไม่ชอบถ่ายรูปเป็นสายกินกัน ส่วนเราเป็นแอมบิเวิร์ตคนเดียวในกลุ่ม และชอบเที่ยวมาก ชอบถ่ายรูปมาก เราเลยเหมือนเป็นส่วนเกินทั้งๆที่มีกัน4คน
เวลาพูดกับตัวเองว่า"ฉันเชื่อใจใครได้บ้าง"มักจะร้องไห้ตลอด รู้สึกโดดเดี่ยวมาก ตัวคนเดียว เหมือนไม่มีเพื่อนที่สนิทคุยกันได้ทุกเรื่อง เลยครอบครัวก็เหมือนไม่ใช่เซฟโซน เลยอยากออกจากบ้าน ไปอยู่หอ แต่ตัวเองทำอะไรไม่เป็นเลย ขับมอไซไม่เป็น
นั่งรถเมลไม่เป็น นั่งเป็นแต่แท็กซี่ ละต้องไปเรียนในกทม เลยรู้สึกกลัวการใช้ชีวิตในเมืองมาก ถึงจะคิดเรื่องคณะ/มอ เอาไว้ล่วงหน้าแล้วก็เถอะ คืออยากมีคนมาสอนการใช้ชีวิตมากก คืออยู่ตัวคนเดียวแล้วมันเหงาๆ โดดเดี่ยว คือกลัวการใช้ชีวิตมากกว่ากลัวผีอีก จริงๆก็กลัวทั้งหมดแหละ😭
ชีวิตDek70
รู้สึกเหมือนตัวเองเหมือนกบในกะลาครอบมาก ทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง นอยกับชีวิตสุดๆ
ละรู้สึกไว้ใจใครไม่ได้เลย เชื่อใจใครไม่ได้เลย
ครอบครัวเหมือนไม่ใช่ที่เซฟโซนของเราแล้ว
พี่สาวที่เราสนิทกลับว่าเราปญอ ที่คุยกับเพื่อนในดิส
ที่ไม่รู้จักกัน ไม่เคยเห็นหน้า แถมคุยอะไรกันก็ไม่รู้ปญอ ละทีพี่คุยกับเพื่อนเสียงดังละ ไม่มีความเกรงใจเลย ละทีเราคุยกับเพื่อนในดิส ทำไมมาว่าเราเสียงดังละ ก็เข้าใจแหละ เพราะเราไม่มีห้องสต.
เป็นของตัวเอง เลยต้องนอนกับพี่ ละพี่ก็คุยกับแฟนอยุ่นั้นแหละ พอเราดูนั่งก็หาว่าเสียงดัง เลยรู้สึกอยากขึ้นมหาลัยไวๆ อยากอยู่หอ อยากอยู่คนเดียว คุยกับเพื่อน แต่จริงๆเรามีเพื่อนก็เหมือนไม่มี เพื่อนที่รร ก็รู้สึกไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ไม่สามารถคุยกันได้ทุกเรื่องอ่ะ เพราะตอนม.4 เราเปลี่ยนกลุ่มเพื่อนประมาณ3กลุ่ม เลยรู้สึกว่าเราไม่ได้สนิทกันหรือผูกพันหรือยึดติด เพื่อนในกลุ่มล่าสุดก็ดูไม่เข้ากับเราเลย เพื่อนๆจะเป็นสายอินโทรเวิด ไม่ชอบถ่ายรูปเป็นสายกินกัน ส่วนเราเป็นแอมบิเวิร์ตคนเดียวในกลุ่ม และชอบเที่ยวมาก ชอบถ่ายรูปมาก เราเลยเหมือนเป็นส่วนเกินทั้งๆที่มีกัน4คน
เวลาพูดกับตัวเองว่า"ฉันเชื่อใจใครได้บ้าง"มักจะร้องไห้ตลอด รู้สึกโดดเดี่ยวมาก ตัวคนเดียว เหมือนไม่มีเพื่อนที่สนิทคุยกันได้ทุกเรื่อง เลยครอบครัวก็เหมือนไม่ใช่เซฟโซน เลยอยากออกจากบ้าน ไปอยู่หอ แต่ตัวเองทำอะไรไม่เป็นเลย ขับมอไซไม่เป็น
นั่งรถเมลไม่เป็น นั่งเป็นแต่แท็กซี่ ละต้องไปเรียนในกทม เลยรู้สึกกลัวการใช้ชีวิตในเมืองมาก ถึงจะคิดเรื่องคณะ/มอ เอาไว้ล่วงหน้าแล้วก็เถอะ คืออยากมีคนมาสอนการใช้ชีวิตมากก คืออยู่ตัวคนเดียวแล้วมันเหงาๆ โดดเดี่ยว คือกลัวการใช้ชีวิตมากกว่ากลัวผีอีก จริงๆก็กลัวทั้งหมดแหละ😭