สวัสดีค่ะ เราเป็นคนที่ไม่มีพ่อแม่เหมือนคนอื่น พ่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่เคยคุยกันอีกเลย ส่วนแม่หนีไปที่อื่นทิ้งหนี้ไว้ให้หลายบาท ตอนนี้อาศัยย่าอยู่เงินแต่ละวันแทบไม่มีค่าเทอมก็ไม้มีจ่ายบางครั้ง ไม่มีคำว่าได้ของขวัญ วันเกิดไม่เคยจัดและเราก้ไม่ลงรอยกับย่าด้วย เขาชอบใช้ความรุนแรง ตะโกนเสียงดังดุด่าไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนที่เราติดนิสัยเขาจนกลายเป็นคนหัวเสียเลยเลือกที่จะอยู่เงียบๆในบ้านแทนเนื่องจากเขาชอบตะหวาดเราเลยกลัวเสียงดังมากๆ เสียงรถที่ขับดังๆก็ทำให้ใจสั่นเสียงฟ้าร้องต่างๆ เราไม่มีญาติถึงมีก็ตัดขาดทั้งหมดเลยพึ่งพากันแค่2คนเรากับย่า ตอนนี้อยู่ม.ปลายมหาลัยไม่ได้เรียนแน่นอนเวลาเพื่อนจับกลุ่มคุยกันเริ่องเข้ามหาลัยก็เฟลเราแค่ตอนนี้อยู่ม.ปลายก็จะไม่ทีใครส่งเรียนแล้ว คิดอยู่นะคะว่าจะพยายามหางานทำให้ได้ตอนเรียนแต่คงต้องทำไกลหน่อยเพราะแถวบ้านไม่มีเลยอยู่แต่ในใจมันก็เสียใจที่เราไม่มีครอบครัวซัพพอตแบบคนอื่น ยิ่งไม่ได้รับความรักหรือกอดสักครั้งเราจึงขาดความอบอุ่นมากๆเลยไปยึดกับเพื่อนมากกว่าแต่เพื่อนๆก็มีครอบครัวของเขาและคนที่สนิท ถ้าเลือกได้จะไม่เกิดเลย สุดท้ายเราก็ต้องพึ่งตัวเองอยู่ดี ไม่แน่นะคะอนาคตเราิอาจจะได้มีชีวิตอย่างที่ฝันสักทีจะไปให่ไกลเลย
ถ้ามีครอบครัวอบบคนอื่นจะดีแค่ไหน