โตมาเพิ่งรู้ว่า…ชีวิตผู้ใหญ่:)ไม่ได้ง่ายเลย แต่ก็ยังต้องยิ้มอยู่ดี

หลังจากบ่นท้อกับวัย32ไปแล้ว วันนี้ก็ดีขึ้นมาหน่อยตรงที่ไม่ฟุ้งซ่านเท่าเมือวาน ชีวิตยังต่อสู้เรื่อยไป เราสู้ตั้งแต่เข้านอนละ ตื่นเช้า ลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ และแต่งตัวแว้นมอไซต์ข้ามมาหลายเขาในภูเก็ต จนถึงโรงแรมสแกนหน้าเข้างาน แต่งหน้า เตรียมเนื้อหางานเข้าที่ประชุม มันก็ผ่านไปได้เนาะ ต่อให้จะบ่นเพ้อแต่ก็ยังหายใจอยู่กิน นอน ดูหนัง ได้ปกติแค่เคยมีความสุขมากกว่านี้เนาะ แต่เราก็เก่งมากแล้วแระที่เราไม่เคยทำให้ใคร หรือครอบครัวต้องเดือดร้อน เพราะเรายังดูแลตัวเองได้กับหนี้ที่เยอะเพราะตัวในอนาคต แต่ยังกังวลต่อคนข้างหลังอีกช่วงนี้อาจจะไม่ได้ซัพพอร์ตเหมือนที่ผ่านมา ขอให้สิ่งดีและจังหวะดีๆของเราเข้ามาไวๆนะ เรารอพวกเทออยู่ไอ้พวกความสำเร็จและความสุข