อันนี้ไม่ได้พูดถึงเรื่องความสะดวกสบายนะครับ เพราะเทคโนโลยีช่วยเราได้เยอะ ทั้งทางการแพทย์และการคมนาคม...
แต่ในทางกลับกัน การแข่งขันในทุกเรื่องสูงมากๆ
ผมจำได้เลย ว่าสมัยเด็กๆ แค่ใครพูดภาษาอังกฤษได้ ก็ถือว่าระบุเป็น "ความสามารถพิเศษ" ได้แล้ว ตัดภาพมาทุกวันนี้ เด็กรุ่นใหม่พูดกันได้กี่ภาษาก็ไม่รู้ แถมแต่ละคนก็ต้องเรียนพิเศษกันหนักมากๆ แทบไม่มีใครได้หยุดเสาร์-อาทิตย์กันเลย
อาหารก็เหมือนกัน เข้าใจแหละว่าราคาแพงขึ้นตามค่าครองชีพ แต่ผมรู้สึกว่าคุณภาพก็ลดลงไปด้วยอย่างเห็นได้ชัด สมัยนี้อาหารทั่วไปส่วนใหญ่มักเป็นแป้ง ไม่ก็อาหารแปรรูปด้วย แถมปริมาณก็ลดลงไปอีกด้วยแหะ
เรื่องการงานยิ่งไม่ต้องพูดถึง บริษัทปิดไปหลายแห่งมาก ซึ่งแน่นอนว่าตำแหน่ง/อัตราจำนวนนั้นก็ปิดลงไปพร้อมกับบริษัทพวกนั้นด้วย ในขณะที่เด็กรุ่นใหม่ก็จบออกมาเพิ่มทุกปี เลยมีอัตราว่างงานเยอะขึ้นไปอีก
การค้าขายก็โดนต่างชาติส่งตรงเข้ามาขายตัดราคา เพราะประเทศเรากำแพงภาษีแทบไม่มี แค่ประเทศจีนนะ เราก็เสียดุลการค้าเขา 2 ล้านล้านบาท (ตอนเห็นข่าวครั้งแรกยังตกใจเลย) ปีเดียวเสียขนาดนี้เลยหรือ ขนาดมีนักท่องเที่ยวจีนเข้ามา ก็ยังไม่เท่าที่เราไปช๊อปปิ้ง/พึ่งพาสินค้าประเทศเขา
ค่านิยมปัจจุบันก็เป็นทุนนิยม ตัดสินกันที่วัตถุและก็รูปลักษณ์หน้าตามากกว่าสมัยก่อนมากๆ คือสมัยนี้ใครหน้าตาดี ก็ได้ Privilege ในชีวิตเพิ่มขึ้น ทำให้ทุกคนต่างก็ต้องลุกมาดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย ทานอาหารที่มีประโยชน์ ซึ่งพวกนี้ก็ต้องใช้เงินและเวลาไปด้วย
ผมเองยังพอมีความสุขในทุกๆวัน เพราะเป็นคนที่ไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย แต่บางทีเวลาที่คนรอบข้างมีเรื่องมาปรึกษา (ช่วงนี้ 90% มีแต่เรื่องงานที่เพื่อนมาระบาย ไม่มีใครแบบว่ามาปรึกษาเรื่องความรัก หรือเรื่องสัพเพเหระแบบสมัยก่อน ก็นะ การไม่มีจะกินน่ากลัวสุด) ก็แอบคิดไม่ได้ว่า เออ สมัยนี้การใช้ชีวิตมันยากขึ้นจริงๆนะ แค่ตื่นมาก็ต้องเสียค่าน้ำค่าไฟแล้วอ่ะเนอะ
แต่ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม ชีวิตคนเราก็ไม่ได้เป็นอมตะถาวรครับ ถึงจะต้องจริงจังกับอนาคตมากขึ้นแค่ไหน ก็อย่าลืมหาเวลาแบ่งปันมาทำอะไรให้มีความสุขกับชีวิตปัจจุบันกันด้วยนะครับ เพื่อนๆเจออะไรก็เล่าสู่กันฟังได้นะครับ
รู้สึกกันมั้ยว่า โลกเราทุกวันนี้ ใช้ชีวิตได้ยากขึ้นเรื่อยๆ...
แต่ในทางกลับกัน การแข่งขันในทุกเรื่องสูงมากๆ
ผมจำได้เลย ว่าสมัยเด็กๆ แค่ใครพูดภาษาอังกฤษได้ ก็ถือว่าระบุเป็น "ความสามารถพิเศษ" ได้แล้ว ตัดภาพมาทุกวันนี้ เด็กรุ่นใหม่พูดกันได้กี่ภาษาก็ไม่รู้ แถมแต่ละคนก็ต้องเรียนพิเศษกันหนักมากๆ แทบไม่มีใครได้หยุดเสาร์-อาทิตย์กันเลย
อาหารก็เหมือนกัน เข้าใจแหละว่าราคาแพงขึ้นตามค่าครองชีพ แต่ผมรู้สึกว่าคุณภาพก็ลดลงไปด้วยอย่างเห็นได้ชัด สมัยนี้อาหารทั่วไปส่วนใหญ่มักเป็นแป้ง ไม่ก็อาหารแปรรูปด้วย แถมปริมาณก็ลดลงไปอีกด้วยแหะ
เรื่องการงานยิ่งไม่ต้องพูดถึง บริษัทปิดไปหลายแห่งมาก ซึ่งแน่นอนว่าตำแหน่ง/อัตราจำนวนนั้นก็ปิดลงไปพร้อมกับบริษัทพวกนั้นด้วย ในขณะที่เด็กรุ่นใหม่ก็จบออกมาเพิ่มทุกปี เลยมีอัตราว่างงานเยอะขึ้นไปอีก
การค้าขายก็โดนต่างชาติส่งตรงเข้ามาขายตัดราคา เพราะประเทศเรากำแพงภาษีแทบไม่มี แค่ประเทศจีนนะ เราก็เสียดุลการค้าเขา 2 ล้านล้านบาท (ตอนเห็นข่าวครั้งแรกยังตกใจเลย) ปีเดียวเสียขนาดนี้เลยหรือ ขนาดมีนักท่องเที่ยวจีนเข้ามา ก็ยังไม่เท่าที่เราไปช๊อปปิ้ง/พึ่งพาสินค้าประเทศเขา
ค่านิยมปัจจุบันก็เป็นทุนนิยม ตัดสินกันที่วัตถุและก็รูปลักษณ์หน้าตามากกว่าสมัยก่อนมากๆ คือสมัยนี้ใครหน้าตาดี ก็ได้ Privilege ในชีวิตเพิ่มขึ้น ทำให้ทุกคนต่างก็ต้องลุกมาดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย ทานอาหารที่มีประโยชน์ ซึ่งพวกนี้ก็ต้องใช้เงินและเวลาไปด้วย
ผมเองยังพอมีความสุขในทุกๆวัน เพราะเป็นคนที่ไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย แต่บางทีเวลาที่คนรอบข้างมีเรื่องมาปรึกษา (ช่วงนี้ 90% มีแต่เรื่องงานที่เพื่อนมาระบาย ไม่มีใครแบบว่ามาปรึกษาเรื่องความรัก หรือเรื่องสัพเพเหระแบบสมัยก่อน ก็นะ การไม่มีจะกินน่ากลัวสุด) ก็แอบคิดไม่ได้ว่า เออ สมัยนี้การใช้ชีวิตมันยากขึ้นจริงๆนะ แค่ตื่นมาก็ต้องเสียค่าน้ำค่าไฟแล้วอ่ะเนอะ
แต่ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม ชีวิตคนเราก็ไม่ได้เป็นอมตะถาวรครับ ถึงจะต้องจริงจังกับอนาคตมากขึ้นแค่ไหน ก็อย่าลืมหาเวลาแบ่งปันมาทำอะไรให้มีความสุขกับชีวิตปัจจุบันกันด้วยนะครับ เพื่อนๆเจออะไรก็เล่าสู่กันฟังได้นะครับ