อันดับแรกคนต้องขอเกริ่นก่อนค่ะ เราอายุ 18 ปี ครอบครัวสนิทกันมากๆ พ่อตามใจเราตลอด(ตามใจในที่นี้คือมีขอบเขต) พึ่งเรียนจบ ม.6 ค่ะ ตอน ม.ปลายเราไปเรียนที่โรงเรียนประจำทำให้ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน เวลากลับบ้านก็นอนกับแม่ ส่วนพ่อนอนห้องที่ว่าง แม่เคยถามเราว่าเราอยากไปนอนคนเดียวไหม แน่นอนว่าต้องอยากค่ะ แต่ตอนนั้นเรากลับตอบแม่ไปว่ายัง ด้วยเหตุผลอะไรหลายๆอย่าง อย่างเช่น เรากลัวแม่จะมองว่า เราไม่สนิทใจกันแล้วหรอ (อาจจะแค่คิดไปเองค่ะ) แต่ช่วงนี้เราเริ่มคุยกับแม่อีกครั้งว่าเราอยากไปนอนห้องที่พ่อนอนอยู่จริงๆ (เราอยากมีพื้นที่ส่วนตัวจริงๆ) เริ่มมีการเคลียร์ห้อง มีการสั่งตู้ไปวาง แต่ประเด็นคือห้องนั้นไม่ได้ติดแอร์ค่ะ พ่อเลยบอกกับเราว่า เราน่าจะนอนไม่ได้ เพราะมันร้อน บอกอย่างนี้หลายรอบค่ะ เวลาเราเกริ่นๆว่า จะซื้อฟูกนะ หรืออะไรต่างๆที่เกี่ยวกับการย้ายห้อง เราเลยบอกกลับไปว่า ถ้าอย่างนั้น ถ้าฝนตก เราขอไปนอนได้ไหม แต่พอฝนตกจริงๆ เราเลยขอขึ้นไปนอน พ่อก็ทำท่าเหมือนไม่ยอมค่ะ ตลอดเวลาเราไม่ค่อยได้ไปในห้องนั้นเท่าไหร่นัก เพราะเรามองว่าตอนนี่ห้องคือพื้นที่ของพ่อค่ะ เราเข้าใจว่าเขาก็ต้องการจะนอนคนเดียว เลยไม่อยากเซ้าซี้มาก แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมเราถึงไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลย แล้วก็ไม่กล้าพูดกับพ่อตรงๆด้วยค่ะ เพราะเขาอายุมากแล้ว เราก็อยากให้เขาใช้ชีวิตแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่ไม่รู้ว่าจะต้องพูดคุยอย่างไร ตอนนี้เลยได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า เดี๋ยวเราโตพอที่จะเก็บเงินหาตังเอง เราคงจะมีพื้นที่ส่วนตัวเข้าซักวัน
อยากมีพื้นที่ส่วนตัวในบ้าน