แม่ไม่เคยภูมิใจไรในตัวผมเลย

ผมเป้อายุ 14 แม่ผมไม่เคยภูมใจอ่ะไรในตัวผมเลยอ่ะเขาบอกผมว่ากูอยากให้ลองไม่มีครอบครัวว่ะผมก้ได้แต่เงียบผมแค่ลืมเอาผ้าถูที่ซักยังไม่เสร็จขึ้นเขาทำแบบนี้อ่ะผมอยากเป็นลูกคนเดียวอ่ะพี่ผมทั้งสองคนผมห่างกับพวกเขา 8-10 ปี พวกเขาได้รับการปฏิบัตที่ดีตลอดกลับกันผมต้องแบกรับภาระงานบ้านทั้งหลังและมักจะโดนตำหนิ ตอนนั้นผมโดนกดดันจนไปกรีดใส่หมอนแต่แม่ผมได้ยินก้ปาข้าวของใส่และตีผมไม่ยั้งผมได้แต่ร้องมห้คนเดียวมาตลอดทุกเรื่องในชีวิตผมเสียใจมากผมตั้งใจเรียนไม่เกเรเขาก้ไม่เห็นค่าผมทำผลงานที่ที่ไหนๆเขาก้ไม่สนใจเท่าแม่คนอื่นเลยผมมีเป้าหมายชัดเจนตั้งแต่เด็กตอนนี้มันเริ่มเลือนลางแล้วผมรู้สึกแย่มากๆ