คือเรากับเพื่อน A มาเรียนที่เดียวกัน แต่พักคนละหอ แล้วช่วงนี้กลับบ้านกันอยู่ ทีนี้ A ทักมาถามเรื่องค่าเช่าหอ ค่าเข้าอยู่เดือนแรก เราก็ตอบปกติแล้วก็ให้ข้อมูลไป
หลังจากนั้น A บอกว่าเพื่อน B อยากมาเรียนด้วย(เราเรียนปวส.) เพราะที่บ้านไม่ส่งเรียนมหาลัย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เหมือนจะติดมหาลัยแล้ว เราก็ไม่ได้อะไรนะ ก็คุยกันปกติ
ต่อมา B ก็ทักมาถามเรื่องหอ เราก็ช่วยเต็มที่ ทั้งบอกค่าใช้จ่าย ให้เบอร์เจ้าของหอ ส่งพิกัดให้
แต่หลังๆเริ่มรู้สึกเหมือนโดนโยนภาระมาให้ เช่น A บอกว่า B อยากให้พาไปสมัครเรียนวันจันทร์ ไปด้วยกัน 3 คน แต่ปัญหาคือเรากับ A ก็มาอยู่บ้านเพราะมันเป็นวันหยุด ไม่ได้กลับวันจันทร์เหมือนกัน
แล้ว A ก็พูดประมาณว่า “งั้นให้ B ไปหาแกวันจันทร์แล้วไปด้วยกันสิ” ซึ่งเรารู้สึกว่าไม่ใช่หน้าที่เรา เพราะเอาจริงๆเราไม่ได้สนิทกับ B มาก และส่วนตัวก็ไม่ได้ชอบนิสัยเขาอยู่แล้ว แค่รู้จักกันเพราะ A ไปไหนมาไหนกับ B บ่อย
เราก็เลยตอบตรงๆว่า “อะไรที่ลำบากตัวเองจะไม่ทำ” แล้ว A ก็พูดต่ออีกว่า B อยากให้เขาไปรับไปส่ง แต่เขาไม่ว่าง แล้วก็พูดทำนองว่า ถ้า B อยู่หอเดียวกับเรา จะได้ติดรถไปเรียนด้วยกัน
ตรงนี้ยิ่งทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังจะโดนฝากดูแลแบบกลายๆ ทั้งที่เราไม่ได้อยากรับบทนั้นเลย เราก็เลยตัดบทไปว่า ถ้าไม่ว่างก็ปฏิเสธไป เราไม่อยากทำอะไรที่มันลำบากตัวเองเท่าไหร่ แล้วก็บอกตรงๆอีกว่า “เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่หน้าที่ของเรา”
A ก็เงียบไป แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย
จริงๆเราไม่ได้เกลียด B นะ ยังมองเป็นเพื่อน แต่ไม่ได้สนิทถึงขั้นอยากใช้ชีวิตร่วมกันหรือช่วยทุกเรื่อง เราเป็นคนที่ถ้าคบใครแล้วเหนื่อยใจหรือไม่โอเค เราจะเลือกเว้นระยะมากกว่า
แค่ตอนนี้รู้สึกงงๆว่า ถ้าคนหนึ่งบ่นเพื่อนอีกคนตลอด ว่าเอาเปรียบ เป็นภาระ หรือทำตัวนั่นนี่ แต่ก็ยังคบกันอยู่ แล้วสุดท้ายพอช่วยไม่ได้ก็พยายามโยนมาให้เรา แบบนี้มันปกติไหม หรือเราแค่คิดมากไปเองหรือจริงๆเราควรช่วยมากกว่านี้ก็ได้ อยากฟังมุมคนอื่นๆเหมือนกัน
ขอระบาย+ขอความเห็นหน่อยค่ะ ว่าเราคิดมากไปไหม
หลังจากนั้น A บอกว่าเพื่อน B อยากมาเรียนด้วย(เราเรียนปวส.) เพราะที่บ้านไม่ส่งเรียนมหาลัย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เหมือนจะติดมหาลัยแล้ว เราก็ไม่ได้อะไรนะ ก็คุยกันปกติ
ต่อมา B ก็ทักมาถามเรื่องหอ เราก็ช่วยเต็มที่ ทั้งบอกค่าใช้จ่าย ให้เบอร์เจ้าของหอ ส่งพิกัดให้
แต่หลังๆเริ่มรู้สึกเหมือนโดนโยนภาระมาให้ เช่น A บอกว่า B อยากให้พาไปสมัครเรียนวันจันทร์ ไปด้วยกัน 3 คน แต่ปัญหาคือเรากับ A ก็มาอยู่บ้านเพราะมันเป็นวันหยุด ไม่ได้กลับวันจันทร์เหมือนกัน
แล้ว A ก็พูดประมาณว่า “งั้นให้ B ไปหาแกวันจันทร์แล้วไปด้วยกันสิ” ซึ่งเรารู้สึกว่าไม่ใช่หน้าที่เรา เพราะเอาจริงๆเราไม่ได้สนิทกับ B มาก และส่วนตัวก็ไม่ได้ชอบนิสัยเขาอยู่แล้ว แค่รู้จักกันเพราะ A ไปไหนมาไหนกับ B บ่อย
เราก็เลยตอบตรงๆว่า “อะไรที่ลำบากตัวเองจะไม่ทำ” แล้ว A ก็พูดต่ออีกว่า B อยากให้เขาไปรับไปส่ง แต่เขาไม่ว่าง แล้วก็พูดทำนองว่า ถ้า B อยู่หอเดียวกับเรา จะได้ติดรถไปเรียนด้วยกัน
ตรงนี้ยิ่งทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังจะโดนฝากดูแลแบบกลายๆ ทั้งที่เราไม่ได้อยากรับบทนั้นเลย เราก็เลยตัดบทไปว่า ถ้าไม่ว่างก็ปฏิเสธไป เราไม่อยากทำอะไรที่มันลำบากตัวเองเท่าไหร่ แล้วก็บอกตรงๆอีกว่า “เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่หน้าที่ของเรา”
A ก็เงียบไป แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย
จริงๆเราไม่ได้เกลียด B นะ ยังมองเป็นเพื่อน แต่ไม่ได้สนิทถึงขั้นอยากใช้ชีวิตร่วมกันหรือช่วยทุกเรื่อง เราเป็นคนที่ถ้าคบใครแล้วเหนื่อยใจหรือไม่โอเค เราจะเลือกเว้นระยะมากกว่า
แค่ตอนนี้รู้สึกงงๆว่า ถ้าคนหนึ่งบ่นเพื่อนอีกคนตลอด ว่าเอาเปรียบ เป็นภาระ หรือทำตัวนั่นนี่ แต่ก็ยังคบกันอยู่ แล้วสุดท้ายพอช่วยไม่ได้ก็พยายามโยนมาให้เรา แบบนี้มันปกติไหม หรือเราแค่คิดมากไปเองหรือจริงๆเราควรช่วยมากกว่านี้ก็ได้ อยากฟังมุมคนอื่นๆเหมือนกัน