อาจจะยาวนิดนึง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ
ด่าได้แต่อย่าแรงมาก
ตั้งแต่เริ่มเลยนะ เรา(ผญ) (A)รู้จักกันตั้งแต่สมัยมัธยม ม.1 เขาแก่กว่าเรา 1 ปี
เพื่อนที่ชมรมเดียวกัน ทำให้รู้จักกันสนิทกัน ในกลุ่มค่อนข้างมีหลายคน (มี ABCD)
และเราเป็นน้องเล็กสุด เราก็ทำกิจกรรมเดียวกัน เล่นกัน กินข้าว เที่ยวใกล้ๆบ้าน
อาจจะเล่นบ้านเพื่อนบ้าง พอขึ้น ม.2 เราชอบ(ผช) ให้ชื่อ B คนนึงในกลุ่ม
เราเป็นคนบอกชอบเขาเอง ตอนแรกเราก็ไม่แน่ใจว่าเขาชอบเราหรือป่าว
แต่เขาก็รับรักเรา จนได้มาเป็นแฟนกัน ตอน เรา ม.2 พี่เขา ม.3 คบกันได้ประมาน 7-8 เดือน
ตอนคบกันก็รักแบบเด็กๆ ไม่ได้มีอะไรมาก กินข้าว ไปเที่ยว นั่งคุย แค่นี้
สาเหตุที่เลิก วันวาเลนไทน์ เขาเห็นเราไปเล่นกับรุ่นน้อง ผช ม.1 ตอนเขาจะเอาดอกไม้มาให้
ก็เข้าใจผิดเลยเลิกกัน เราก็พยายามขอโทษนะ แต่ก็ไม่เป็นผล เลยก็ไม่ได้คุยกันเลย
จนมีกิจกรรมอำลารวมรุ่นพี่รุ่นน้องในชมรม ได้เจอและอำลารุ่นพี่ ม.3 เลยได้ขอโทษกัน
หลังจากนั้นเขาก็ย้ายไปอยู่ โรงเรียนอื่น
ช่วง ม.ปลาย (มี A B E) เราก็ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันอีก ชมรมเดียวกัน หนีไม่ได้ที่จะเจอกันอยู่แล้ว
จำไม่ได้ว่าความสัมพันธ์มันฟื้นตอนไหน ที่เรากลับมาคุยกันได้แบบเพื่อนจริงๆ
มีเพื่อนที่มาจาก รร.เก่า แซวกันบ้าง แต่เราและเขาก็ไม่เคยคุยเรื่องในอดีตกันอีกเลย
เราก็มีคนคุย พี่เขาก็มีคนของเขา (กลายเป็น ช รัก ช ไปแล้ว) จนจบ ขึ้น มหาลัย ก็คุยกันปกติ
นัดเจอกัน กินข้าวกับกลุ่มเพื่อนๆ ไปนั่งเล่น เดินสยาม คุยเรื่องทั่วไป เรื่องตลก
ดารา เม้าท์ไปเรื่อย ยังเจอกันตลอดๆ เป็นพักๆ ทุกเดือนหละ
จนถึงวัยทำงาน ก็ยังสนิทกันอยู่ เวลาเขามีแฟน เขาก็จะเล่าให้ฟัง
ตอนแฟนทิ้งอะไรก็เล่าให้ฟัง เราก็คอยอยู่เป็นเพื่อน ถึงจะปลอบอะไรไม่ได้ก็เถอะ
บางทีเลิกงานถ้าวันไหนเขาไม่อยู่กับแฟน หรือจะกลับบ้าน บางทีเราก็จะมารอกลับด้วยกัน
(บ้านไปทางเดียวกัน) เป็นแบบนี้มาตลอด ส่วนเราก็มีแฟน มีคนคุยเป็นช่วงๆ
เรื่องมันเกิดช่วงโควิท เรามีการนัดกันไปเที่ยวกับเพื่อน ( มี A B C E)
ก่อนหน้าวันไป 1 วัน เรายังกลับบ้านด้วยกันอยู่เลย
ช่วงก่อนหน้านี้ที่จะไปเที่ยวแฟนปัจจุบันเขาติดโควิท และเขาก็ไม่ได้แยกตัวออกมา
พอถึงวันไป เขาไม่ไป เพราะรู้สึกผิดกับแฟนที่ติดโควิทอยู่ที่ห้อง
ถ้าจะไปต้องให้แฟนที่ติดโควิทไปด้วย
ซึ่งทริปที่นัดกันไว้นานมาก อยากไปด้วยกันสุดๆ เขาปฏิเสธที่จะไป
เราก็คอลคุยกันกับเพื่อนก่อน ว่าเหมือนจะโดนเท แต่เราอยากให้เขาไป แล้วก็มาคุยกันทุกคนอีกที
เราก็พูดจาไม่ดีใส่เขา "แฟนเขาคนนอก (นอกกลุ่ม) ไปแค่วันเดียว เวลาเขาทิ้งก็ไม่มีใครแล้วนะ)
เจตนาก็แค่อยากให้ไปด้วยกันหละ พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว อาจจะเป็นเพราะเราเป็นน้องคงดูพูดแรงไปด้วยหละ
*กับแฟนของเขา ก็เคยมีเรื่องราวทั้งดีไม่ดี คละกัน เขาก็เล่าเรื่องเราฟังหมด
เวลาทะเลาะกับแฟน แฟนนอกใจ บลาๆ* เราก็เป็นคนรับฟังเล่นอยู่เป็นเพื่อน
จนทำให้เราคิดว่าไม่เป็นไร ถ้าแฟนแกทิ้ง ก็ฉันก็ยังอยู่ตลอด
หลังจากที่รู้ว่าพูดแรงไป เราก็โทรไปขอโทษเขา
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ไปเที่ยวทริปนั้น ไปเฉพาะคนที่เหลือ ตอนถึงที่เที่ยวก็ยัง วีดีโอคอลคุยกันเป็นกลุ่ม
เราคิดว่าเขาน่าจะหายโกรธกันแล้ว ไม่ได้คิดอะไร หลังจากวันนั้น เขาก็เิริ่มไม่คุย ถามคำตอบคำ
ไม่กดไลท์ไอจี ถามคำตอบคำ ส่งตลกให้ดูก็เฉย ชวนกลับบ้านก็ไม่กลับ ซึ่งกว่าเราจะรู้ตัว ก็นานอยู่
เพราะปกติก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง(เวลาทำโน้นทำนี่ยาว) ตามประสาเพื่อน จนเรารู้สึกว่าความสัมพันธ์มันน่าจะแปลกละ
แล้วจังหวะที่เพื่อน (C) อีกคนมีปัญหากับเพื่อน (E )อีกคนเรื่องเงิน กลายเป็นถูกแยกออกเป็น 2 กลุ่ม
ซึ่งเพื่อนที่แยกออกไปเป็นเพื่อนเราสมัยมัธยม(BC) เราอยู่กับเพื่อนที่เจอกันตอน ม ปลาย (E)
(เอาจริงแล้วทุกคนสนิทกันหมด) แล้วเพื่อน ม ปลาย(E)ก็บล็อคทุกคน รวมกับคนที่เรามีปัญหา(B)
เราไม่ได้บล็อคใคร ยังอยากคุยปกติ แต่เขาไม่คุยด้วย
พอเรารู้ตัวตอนแรกที่เราพยายามคุย แล้วโดนปฎิเสธ จนคิดว่าเออ เขาคงไม่อยากคุยกับเราแล้วหละ
ปล่อยไปเหอะ แต่เราก็ยังคิดถึงเขาตลอด กลายเป็นเราหายไปจากกลุ่มเพื่อนมัธยมโดยสมบูรณ์
กลายเป็นคนไม่ดีไปแล้ว เราก็ไม่กล้าไปคุยกับเขา จนผ่านมาเป็นปี เราก็คุยกับเพื่อนมัธยม(C)คนที่อยู่กับเขา
ช่วยหน่อย อยากคุย เขาจะรับโทรศัพท์ไหม เพื่อนว่าโทรไปสิ มันรับอยู่
แล้วก็โทรไปหา(B) เราเนี่ยหละที่ร้องไห้เอง มันรู้สึกผิด มันคิดถึง มันติดในใจตลอด
เขาว่าเขาไม่โกรธแล้ว มันดูห่างเหินมาก จากคนที่เคยสนิทกันมากๆ วันนั้นก็คุยกันนานอยู่
ถามสารทุกปกติ ขอโทษ บลาๆ อัพเดทชีวิตนิดหน่อย
จนตอนนี้ก็ผ่านมา 4 ปีแล้วมั้ง เราก็ยังคิดถึงเพื่อนคนนั้นอยู่ คิดว่าถ้ามีโอกาสได้เจอกันอาจจะกลับมาดีกันได้นะ(มั้ง)
ถึงจะไม่เหมือนเดิม 100 % คงต้องใช้เวลา เราก็เลยระวังคำพูดมากขึ้น ทุกวันเกิดเราจะส่งข้อความเบิร์ดเดย์ไปให้เขาอยู่ แค่สั้นๆ
เพื่อนมัธยมที่อยู่กับเขาก็ไม่เคยคุยกับเราอีกเลย ออกจากกลุ่มหมด
จนวันก่อนไปกินข้าวกับเพื่อน เพื่อนถามว่าทำไมแววตาดูเศร้าจังวะ ไม่สดใสเลย
ก็คิดในใจว่า มันขนาดนั้นเลยหรอ และยังถามถึงว่า ได้คุยกับ B หรือป่าว บอกว่าไม่ได้คุยเลย
เราส่งข้อความว่า เบิร์ดเดย์ คิดถึงๆ เขาก็ตอบว่า ขอบคุณ แค่นั้น
เพื่อนก็ถามว่ารักเขาหรือป่าววะ เราก็ตอบไปว่า มันไม่ได้รักเชิงชู้สาว มันไม่ได้หึง หวงอะไรเลย เพราะเราสนิทกันมานาน
ความรู้สึกเราตอนนี้
มันเสียใจอยู่ตลอด คิดถึง นึกถึงที่พูดวันนั้นตลอด บางทียังฝันถึงเพื่อนกลุ่มนั้นอยู่เรื่อยๆ
เราก็คิดว่าเรา พลาดสักครั้ง (รุนแรงไปหน่อย) ไม่รู้ว่ามันสะสมมันตั้งแต่สมัยเด็กหรือป่าวนะ
เขาสามารถตัดเราได้ง่ายๆ เลยหรอ แอบน้อยใจไปเองว่า เพื่อนผิดสักครั้ง ให้อภัยได้ไหม
การมีเขาในชีวิตมุมเล็กๆมุมนึงมันดีนะ แต่เราไม่เคยเป็นเรื่องดีๆ ของเขาได้สักนิดเลยหรอ
วันนั้นเขาคงเจ็บปวดสิ่งที่เราพลั้งปาก ได้แต่รับความผิดที่พูดไป จนทุกวันนี้
บางข่วงก็รุ้สึกดาวน์มาก อยากมีเขากลับมาในชีวิตของเราอีกครั้ง เราเลิกกับแฟนว่าเสียใจแล้ว
ยังไม่ได้รู้สึกอะไรขนาดนี้ ทั้งที่เป็นฝ่ายกระทำและถูกบอกเลิกจากการนอกใจซ้ำซ้อน
หรือเราเป็นคนสร้างความหวังให้ตัวเอง ว่าเพื่อนจะกลับมาคืนดีกับเราได้นะ??
หรือเราความลบเรื่องของเพื่อนทุกอย่างออก เผื่อให้ลืมไปเลยดี?
**ที่ต้องเล่าตั้งแต่ต้นเพราะมันเป็นความรู้สึกที่ยาวนานมาก
ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้
เราได้ระบายความรู้สึกออกมาบ้าง
มันมีเรื่องราวอีกมากมาย ที่ไม่ได้พิมลงไป
อยากคืนดีกับเพื่อน 20 ปี ไปต่อหรือพอแค่นี้
ด่าได้แต่อย่าแรงมาก
ตั้งแต่เริ่มเลยนะ เรา(ผญ) (A)รู้จักกันตั้งแต่สมัยมัธยม ม.1 เขาแก่กว่าเรา 1 ปี
เพื่อนที่ชมรมเดียวกัน ทำให้รู้จักกันสนิทกัน ในกลุ่มค่อนข้างมีหลายคน (มี ABCD)
และเราเป็นน้องเล็กสุด เราก็ทำกิจกรรมเดียวกัน เล่นกัน กินข้าว เที่ยวใกล้ๆบ้าน
อาจจะเล่นบ้านเพื่อนบ้าง พอขึ้น ม.2 เราชอบ(ผช) ให้ชื่อ B คนนึงในกลุ่ม
เราเป็นคนบอกชอบเขาเอง ตอนแรกเราก็ไม่แน่ใจว่าเขาชอบเราหรือป่าว
แต่เขาก็รับรักเรา จนได้มาเป็นแฟนกัน ตอน เรา ม.2 พี่เขา ม.3 คบกันได้ประมาน 7-8 เดือน
ตอนคบกันก็รักแบบเด็กๆ ไม่ได้มีอะไรมาก กินข้าว ไปเที่ยว นั่งคุย แค่นี้
สาเหตุที่เลิก วันวาเลนไทน์ เขาเห็นเราไปเล่นกับรุ่นน้อง ผช ม.1 ตอนเขาจะเอาดอกไม้มาให้
ก็เข้าใจผิดเลยเลิกกัน เราก็พยายามขอโทษนะ แต่ก็ไม่เป็นผล เลยก็ไม่ได้คุยกันเลย
จนมีกิจกรรมอำลารวมรุ่นพี่รุ่นน้องในชมรม ได้เจอและอำลารุ่นพี่ ม.3 เลยได้ขอโทษกัน
หลังจากนั้นเขาก็ย้ายไปอยู่ โรงเรียนอื่น
ช่วง ม.ปลาย (มี A B E) เราก็ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันอีก ชมรมเดียวกัน หนีไม่ได้ที่จะเจอกันอยู่แล้ว
จำไม่ได้ว่าความสัมพันธ์มันฟื้นตอนไหน ที่เรากลับมาคุยกันได้แบบเพื่อนจริงๆ
มีเพื่อนที่มาจาก รร.เก่า แซวกันบ้าง แต่เราและเขาก็ไม่เคยคุยเรื่องในอดีตกันอีกเลย
เราก็มีคนคุย พี่เขาก็มีคนของเขา (กลายเป็น ช รัก ช ไปแล้ว) จนจบ ขึ้น มหาลัย ก็คุยกันปกติ
นัดเจอกัน กินข้าวกับกลุ่มเพื่อนๆ ไปนั่งเล่น เดินสยาม คุยเรื่องทั่วไป เรื่องตลก
ดารา เม้าท์ไปเรื่อย ยังเจอกันตลอดๆ เป็นพักๆ ทุกเดือนหละ
จนถึงวัยทำงาน ก็ยังสนิทกันอยู่ เวลาเขามีแฟน เขาก็จะเล่าให้ฟัง
ตอนแฟนทิ้งอะไรก็เล่าให้ฟัง เราก็คอยอยู่เป็นเพื่อน ถึงจะปลอบอะไรไม่ได้ก็เถอะ
บางทีเลิกงานถ้าวันไหนเขาไม่อยู่กับแฟน หรือจะกลับบ้าน บางทีเราก็จะมารอกลับด้วยกัน
(บ้านไปทางเดียวกัน) เป็นแบบนี้มาตลอด ส่วนเราก็มีแฟน มีคนคุยเป็นช่วงๆ
เรื่องมันเกิดช่วงโควิท เรามีการนัดกันไปเที่ยวกับเพื่อน ( มี A B C E)
ก่อนหน้าวันไป 1 วัน เรายังกลับบ้านด้วยกันอยู่เลย
ช่วงก่อนหน้านี้ที่จะไปเที่ยวแฟนปัจจุบันเขาติดโควิท และเขาก็ไม่ได้แยกตัวออกมา
พอถึงวันไป เขาไม่ไป เพราะรู้สึกผิดกับแฟนที่ติดโควิทอยู่ที่ห้อง
ถ้าจะไปต้องให้แฟนที่ติดโควิทไปด้วย
ซึ่งทริปที่นัดกันไว้นานมาก อยากไปด้วยกันสุดๆ เขาปฏิเสธที่จะไป
เราก็คอลคุยกันกับเพื่อนก่อน ว่าเหมือนจะโดนเท แต่เราอยากให้เขาไป แล้วก็มาคุยกันทุกคนอีกที
เราก็พูดจาไม่ดีใส่เขา "แฟนเขาคนนอก (นอกกลุ่ม) ไปแค่วันเดียว เวลาเขาทิ้งก็ไม่มีใครแล้วนะ)
เจตนาก็แค่อยากให้ไปด้วยกันหละ พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว อาจจะเป็นเพราะเราเป็นน้องคงดูพูดแรงไปด้วยหละ
*กับแฟนของเขา ก็เคยมีเรื่องราวทั้งดีไม่ดี คละกัน เขาก็เล่าเรื่องเราฟังหมด
เวลาทะเลาะกับแฟน แฟนนอกใจ บลาๆ* เราก็เป็นคนรับฟังเล่นอยู่เป็นเพื่อน
จนทำให้เราคิดว่าไม่เป็นไร ถ้าแฟนแกทิ้ง ก็ฉันก็ยังอยู่ตลอด
หลังจากที่รู้ว่าพูดแรงไป เราก็โทรไปขอโทษเขา
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ไปเที่ยวทริปนั้น ไปเฉพาะคนที่เหลือ ตอนถึงที่เที่ยวก็ยัง วีดีโอคอลคุยกันเป็นกลุ่ม
เราคิดว่าเขาน่าจะหายโกรธกันแล้ว ไม่ได้คิดอะไร หลังจากวันนั้น เขาก็เิริ่มไม่คุย ถามคำตอบคำ
ไม่กดไลท์ไอจี ถามคำตอบคำ ส่งตลกให้ดูก็เฉย ชวนกลับบ้านก็ไม่กลับ ซึ่งกว่าเราจะรู้ตัว ก็นานอยู่
เพราะปกติก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง(เวลาทำโน้นทำนี่ยาว) ตามประสาเพื่อน จนเรารู้สึกว่าความสัมพันธ์มันน่าจะแปลกละ
แล้วจังหวะที่เพื่อน (C) อีกคนมีปัญหากับเพื่อน (E )อีกคนเรื่องเงิน กลายเป็นถูกแยกออกเป็น 2 กลุ่ม
ซึ่งเพื่อนที่แยกออกไปเป็นเพื่อนเราสมัยมัธยม(BC) เราอยู่กับเพื่อนที่เจอกันตอน ม ปลาย (E)
(เอาจริงแล้วทุกคนสนิทกันหมด) แล้วเพื่อน ม ปลาย(E)ก็บล็อคทุกคน รวมกับคนที่เรามีปัญหา(B)
เราไม่ได้บล็อคใคร ยังอยากคุยปกติ แต่เขาไม่คุยด้วย
พอเรารู้ตัวตอนแรกที่เราพยายามคุย แล้วโดนปฎิเสธ จนคิดว่าเออ เขาคงไม่อยากคุยกับเราแล้วหละ
ปล่อยไปเหอะ แต่เราก็ยังคิดถึงเขาตลอด กลายเป็นเราหายไปจากกลุ่มเพื่อนมัธยมโดยสมบูรณ์
กลายเป็นคนไม่ดีไปแล้ว เราก็ไม่กล้าไปคุยกับเขา จนผ่านมาเป็นปี เราก็คุยกับเพื่อนมัธยม(C)คนที่อยู่กับเขา
ช่วยหน่อย อยากคุย เขาจะรับโทรศัพท์ไหม เพื่อนว่าโทรไปสิ มันรับอยู่
แล้วก็โทรไปหา(B) เราเนี่ยหละที่ร้องไห้เอง มันรู้สึกผิด มันคิดถึง มันติดในใจตลอด
เขาว่าเขาไม่โกรธแล้ว มันดูห่างเหินมาก จากคนที่เคยสนิทกันมากๆ วันนั้นก็คุยกันนานอยู่
ถามสารทุกปกติ ขอโทษ บลาๆ อัพเดทชีวิตนิดหน่อย
จนตอนนี้ก็ผ่านมา 4 ปีแล้วมั้ง เราก็ยังคิดถึงเพื่อนคนนั้นอยู่ คิดว่าถ้ามีโอกาสได้เจอกันอาจจะกลับมาดีกันได้นะ(มั้ง)
ถึงจะไม่เหมือนเดิม 100 % คงต้องใช้เวลา เราก็เลยระวังคำพูดมากขึ้น ทุกวันเกิดเราจะส่งข้อความเบิร์ดเดย์ไปให้เขาอยู่ แค่สั้นๆ
เพื่อนมัธยมที่อยู่กับเขาก็ไม่เคยคุยกับเราอีกเลย ออกจากกลุ่มหมด
จนวันก่อนไปกินข้าวกับเพื่อน เพื่อนถามว่าทำไมแววตาดูเศร้าจังวะ ไม่สดใสเลย
ก็คิดในใจว่า มันขนาดนั้นเลยหรอ และยังถามถึงว่า ได้คุยกับ B หรือป่าว บอกว่าไม่ได้คุยเลย
เราส่งข้อความว่า เบิร์ดเดย์ คิดถึงๆ เขาก็ตอบว่า ขอบคุณ แค่นั้น
เพื่อนก็ถามว่ารักเขาหรือป่าววะ เราก็ตอบไปว่า มันไม่ได้รักเชิงชู้สาว มันไม่ได้หึง หวงอะไรเลย เพราะเราสนิทกันมานาน
ความรู้สึกเราตอนนี้
มันเสียใจอยู่ตลอด คิดถึง นึกถึงที่พูดวันนั้นตลอด บางทียังฝันถึงเพื่อนกลุ่มนั้นอยู่เรื่อยๆ
เราก็คิดว่าเรา พลาดสักครั้ง (รุนแรงไปหน่อย) ไม่รู้ว่ามันสะสมมันตั้งแต่สมัยเด็กหรือป่าวนะ
เขาสามารถตัดเราได้ง่ายๆ เลยหรอ แอบน้อยใจไปเองว่า เพื่อนผิดสักครั้ง ให้อภัยได้ไหม
การมีเขาในชีวิตมุมเล็กๆมุมนึงมันดีนะ แต่เราไม่เคยเป็นเรื่องดีๆ ของเขาได้สักนิดเลยหรอ
วันนั้นเขาคงเจ็บปวดสิ่งที่เราพลั้งปาก ได้แต่รับความผิดที่พูดไป จนทุกวันนี้
บางข่วงก็รุ้สึกดาวน์มาก อยากมีเขากลับมาในชีวิตของเราอีกครั้ง เราเลิกกับแฟนว่าเสียใจแล้ว
ยังไม่ได้รู้สึกอะไรขนาดนี้ ทั้งที่เป็นฝ่ายกระทำและถูกบอกเลิกจากการนอกใจซ้ำซ้อน
หรือเราเป็นคนสร้างความหวังให้ตัวเอง ว่าเพื่อนจะกลับมาคืนดีกับเราได้นะ??
หรือเราความลบเรื่องของเพื่อนทุกอย่างออก เผื่อให้ลืมไปเลยดี?
**ที่ต้องเล่าตั้งแต่ต้นเพราะมันเป็นความรู้สึกที่ยาวนานมาก
ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้
เราได้ระบายความรู้สึกออกมาบ้าง
มันมีเรื่องราวอีกมากมาย ที่ไม่ได้พิมลงไป